பாலக்காட்டு கணவாய் (Palghat Gap) வழியாக உட்புற நிலப்பகுதிகளுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ள கோழிக்கோடு நகரம், நறுமணப் பொருட்கள் உற்பத்திக்கும் அதன் வர்த்தகத்திற்கும் உலகப்புகழ் பெற்றது. ஆங்கிலத்தில் பருத்தித் துணியைக் குறிக்கும் ‘Calico’ (காலிகோ) என்ற சொல், ‘Calicut’ (காலிகட்) என்ற பெயரிலிருந்தே உருவானது என்பது இந்நகரின் வர்த்தக முக்கியத்துவத்திற்கு ஒரு சான்றாகும்.

பெயர்க்காரணமும் வெளிநாட்டுப் பயணிகளும்

வரலாற்றில் வெளிநாட்டினர் இந்நகரை பல்வேறு பெயர்களில் அழைத்தனர்:

• அரேபியர்கள்: ‘கலிகத்’ (Kalikat)
• சீனர்கள்: ‘கலிஃபோ’ (Kalifo)
• ஐரோப்பியர்கள்: ‘காலிகட்’ (Calicut)
• உள்ளூர் மக்கள்: ‘கோழிக்கோடு’

13-ஆம் நூற்றாண்டின் மத்தியில் இங்கு வருகை தந்த இஸ்லாமியப் பயணியான இபின் பதூதா (Ibn Batuta), இந்நகரின் வணிகச் செழிப்பைக் கண்டு வியந்து, இதை எகிப்தின் அலெக்ஸாந்திரியா நகருக்கு இணையாக ஒப்பிட்டார். பின்னர் 1443-ல் விஜயநகரப் பேரரசிற்கு வந்த பாரசீகத் தூதர் அப்துர் ரசாக், ஆப்பிரிக்கா மற்றும் அரேபியாவிலிருந்து வரும் கப்பல்களுக்கு இது ஒரு பாதுகாப்பான துறைமுகம் என்று குறிப்பிட்டார்.

சுமார் 70 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வந்த டுவார்டே பார்போசா (Duarte Barbosa), இங்கு கப்பல் கட்டும் தொழில் மும்முரமாக நடந்ததையும், பாரசீகர்கள் மற்றும் அரேபிய வணிகர்களுடன் வர்த்தகம் செழித்தோங்கியதையும் பதிவு செய்துள்ளார்.

ஏற்றுமதி மற்றும் வர்த்தகப் பொருட்கள்

மிளகு, இஞ்சி, இலவங்கப்பட்டை, ஏலக்காய், கடுக்காய், புளி, விலையுயர்ந்த கற்கள், முத்துக்கள், கஸ்தூரி, பருத்தித் துணி மற்றும் பீங்கான் ஆகியவை முக்கிய ஏற்றுமதிப் பொருட்களாக இருந்தன. இவற்றுள் ‘மிளகு’ மிக முக்கியமானதாக இருந்தது.

இங்கு விளையும் மிளகு மலாக்கா, ஜாவா அல்லது கனராவை விட உயர்தரமாகக் கருதப்பட்டது. ஐரோப்பாவில் இறைச்சியைப் பதப்படுத்த மிளகு அதிகம் தேவைப்பட்டதாலும், முகலாய மற்றும் சஃபாவிட் (Safavid) பேரரசுகளின் தேவையாலும் மிளகு உற்பத்தி அதிகரித்தது. இங்கிருந்து லிஸ்பன் (Lisbon), இலங்கை மற்றும் மலாக்காவிற்குப் பொருட்கள் ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டன.

சாமுத்திரி மன்னர்களின் ஆட்சி (The Zamorins)

மலபார் கடற்கரையின் பல்வேறு அரசர்களுள் கோழிக்கோட்டின் இந்து மன்னரே மிகவும் சக்திவாய்ந்தவராகத் திகழ்ந்தார். மலையாளத்தில் ‘சாமுத்திரி’ (Samoothiri) என்றும், அரேபியர்களால் ‘சமுராய்’ என்றும், போர்த்துகீசியர்களால் ‘சாமோரின்’ (Zamorin) என்றும் அவர் அழைக்கப்பட்டார்.

சாமுத்திரிகளின் ஆட்சியின் கீழ் கோழிக்கோடு பெரும் செழிப்பைக் கண்டது. அருகிலுள்ள கொச்சி ஆட்சியாளர் கூட கோழிக்கோட்டு மன்னருக்குக் கட்டுப்பட்டவராகவே இருந்தார். இருப்பினும், உணவுப் பொருட்களுக்கு சோழமண்டலக் கடற்கரையை (Coromandel Coast) சார்ந்திருக்க வேண்டியிருந்ததும், அண்டை அரசுகளின் பகையும் கோழிக்கோட்டின் பலவீனங்களாக இருந்தன. பிற்காலத்தில் போர்த்துகீசியர்கள் வர்த்தக ஏகபோகத்தை அடைய இந்தப் பலவீனங்களைப் பயன்படுத்திக்கொண்டனர்.

உலகளாவிய வர்த்தக மையம்

மெக்கா, எகிப்து, துருக்கி, பாரசீகம், இலங்கை, சீனா மற்றும் இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்தும் வணிகர்கள் கோழிக்கோட்டில் தங்கியிருந்தனர். குறிப்பாக செங்கடல் (Red Sea) துறைமுகங்களுடனான வர்த்தகத்தில் அரேபியர்களே ஆதிக்கம் செலுத்தினர். 15-ஆம் நூற்றாண்டில் சீன மிங் (Ming) வம்சத்தின் ஆய்வாளர்களும் இங்கு வந்தனர். ஆனால் 1433-ல் சீன அரசு இந்தியப் பெருங்கடல் பயணங்களை நிறுத்தியது.

மேற்கத்திய நாடுகளுக்காக இந்தியாவைக் கண்டறியும் முயற்சியில் வாஸ்கோட காமா (Vasco da Gama) கோழிக்கோட்டைக் கண்டுபிடித்தார். ஜூலை 8, 1497-ல் லிஸ்பனில் இருந்து புறப்பட்ட அவர், நன்னம்பிக்கை முனையைச் (Cape of Good Hope) சுற்றி (கிறிஸ்துவின் பிறப்பை நினைவுகூரும் வகையில் அதற்கு ‘நேட்டல்’ – Natal என்று பெயரிட்டார்), 1498 மே 17 அன்று கோழிக்கோட்டிற்கு அருகில் நங்கூரமிட்டார். கிறிஸ்டோபர் கொலம்பஸ் தவறவிட்ட ‘இந்தியத் தீவுகளை’ வாஸ்கோட காமா அடைந்தார்.

சாமுத்திரி மன்னர் அவரை வரவேற்று வர்த்தகம் செய்ய அனுமதி அளித்தார். இந்த முதல் பயணத்தில் அவர் கொண்டு சென்ற நறுமணப் பொருட்களின் மதிப்பு, அவரது மொத்த பயணச் செலவை விட 60 மடங்கு அதிகமாக இருந்தது.

வர்த்தகப் போர்

போர்த்துகீசியர்களின் வருகை அரேபியர்களின் வர்த்தக ஆதிக்கத்திற்கு அச்சுறுத்தலாக அமைந்தது. ஆசிய வர்த்தக முறை பொதுவாக அமைதியானதாகவும், அரசுகளின் குறுக்கீடு அற்றதாகவும் இருந்தது. ஆனால், மத்திய தரைக்கடல் பாரம்பரியத்தைச் சார்ந்த போர்த்துகீசியர்கள், வர்த்தகத்துடன் கடற்போரையும் இணைத்தனர்.

வர்த்தகத்தில் முற்றுரிமை (Monopoly) பெற வேண்டுமானால், அரேபிய வர்த்தகத்தை ஒழித்து, கோழிக்கோட்டை அடிபணிய வைக்க வேண்டும் என்று போர்த்துகீசியர்கள் முடிவு செய்தனர். இதன் விளைவாக 1500-ல் பெட்ரோ அல்வாரிஸ் காப்ரல் (Pedro Álvares Cabral) மூலமாகவும், 1502-ல் வாஸ்கோட காமா மூலமாகவும் கோழிக்கோடு நகரம் பீரங்கிகளால் தாக்கப்பட்டது.

போர்த்துகீசியர்கள் செம்பு, பாதரசம், பவளம், குங்குமப்பூ, வண்ண வெல்வெட் போன்றவற்றை இறக்குமதி செய்தனர். ஐரோப்பாவில் இவர்களுக்குச் சொந்தமான பொருட்கள் குறைவாக இருந்ததால், கீழ்த்திசைப் பொருட்களை வாங்கத் தங்கம் மற்றும் வெள்ளியைப் பயன்படுத்தினர்.

இறுதியாக, 18-ஆம் நூற்றாண்டில் மைசூர் அரசுடன் ஏற்பட்ட மோதல்களுக்குப் பிறகு, 1792-ல் கோழிக்கோடு பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வந்தது.