சங்க காலத்தில் கடற்கரை பகுதியான நெய்தல் திணையில் வாழ்ந்த மக்களின் உணவு முறைகள், இயற்கையோடு இயைந்த அவர்களின் வாழ்க்கை முறையை அழகாகப் பிரதிபலித்தன.

அவர்களின் முதன்மையான உணவு மீன் மற்றும் கடல்சார் உணவுகளாக இருந்தன. அவற்றைப் பதப்படுத்தியும், பண்டமாற்று செய்தும், மேலும் சில உணவுப் பொருட்களுடன் இணைத்தும் அவர்கள் தங்கள் உணவுத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்துகொண்டனர்.

நெய்தல் நிலத்து உணவும் வாழ்வும்

நெய்தல் திணையைச் சேர்ந்த பெண்கள், கடலிலிருந்து ஆண்கள் வேட்டையாடி வந்த பலவகையான மீன்களைச் சமைத்து உண்டனர்.

சுறா, வரால், வாளை, ஆரல், கெடிறு, கோட்டு, அயிலை, கயல் போன்ற பலவிதமான மீன்களை அவர்கள் பயன்படுத்தினர். தேவைக்கும் அதிகமாகக் கிடைக்கும் மீன்களை, அவர்கள் வீணாக்காமல், உப்பு சேர்த்துப் பதப்படுத்தி கருவாடாக மாற்றினர். இதைச் சங்க இலக்கியங்கள் உப்புக்கண்டம் என்று குறிப்பிடுகின்றன. இந்த உப்புக்கண்டங்களை வெயிலில் காயப்போடும்போது, அவற்றைப் பறவைகள் கொத்திச் செல்லாமல் இருக்க, பெண்கள் அவற்றை விரட்டி காவல் காத்ததைப் பற்றிய குறிப்புகள் சங்கப் பாடல்களில் காணப்படுகின்றன.

நற்றிணைப் பாடல் ஒன்றில், “மீன்எறி பரதவர் மகள் நிணச் சுறா அறுத்து உணக்கல் வேண்டி இனப்புள் ஒப்பும்” (நற். 45:6-7) என்று இந்த நிகழ்வு சிறப்பாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

சங்க இலக்கியங்களில் நெய்தல் உணவு

சங்க இலக்கியங்களான அகநானூறு மற்றும் பெரும்பாணாற்றுப்படை போன்ற நூல்களில் நெய்தல் நில மக்களின் உணவுப் பழக்கங்கள் குறித்து பல சுவையான தகவல்கள் உள்ளன.

புளிக்கறியுடன் கூடிய சூடான சோறு: இருள் விலகும் அதிகாலையில், பரதவ மக்கள் (மீனவர்) ஆம்பல் இலையில் சூடான சோற்றைப் போட்டு, புளிப்புச் சுவை கொண்ட பிரம்புப் பழத்தைச் சேர்த்துச் செய்த புளிக்கறியுடன் உண்டதை அகநானூறு விவரிக்கிறது.

“ஆம்பல் அகலிலை அமலை வெஞ்சோறு தீம்புளிப் பிரம்பின் திரள்கனி பெய்து” (அகம். 196:5-7) என்ற பாடல் வரிகள் இதற்குச் சான்றாக உள்ளன.

அயிலை மீன் குழம்பு: தொண்டியை ஆண்ட பொறையனின் ஊரில் வாழ்ந்த ஒரு இளம்பெண், தன் தந்தைக்கு உணவு சமைத்து அளித்த காட்சி, அகநானூறில் நேரடியாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. கடுமையான மீன்பிடி தொழிலுக்குச் சென்று திரும்பிய தன் தந்தைக்கு, அவள் உப்பு விற்றுப் பெற்ற நெல்லை அரிசியாக்கி, சுவையான அயிலை மீன் குழம்பையும், கொழுத்த மீன் கருவாட்டையும் சமைத்துப் பரிமாறினாள். இந்த நிகழ்வு, நெய்தல் நிலத்தின் பண்டமாற்று முறையையும், உணவின் முக்கியத்துவத்தையும் காட்டுகிறது.

பயணிகளுக்கு உணவு

பட்டினப்பாக்கங்களில், பசியுடன் வரும் வழிப்போக்கர்கள் மற்றும் இரவலர்கள், பசி தீர, தென்னை மரங்களிலிருந்து தானாகவே உதிர்ந்து கிடக்கும் தேங்காய்களை உண்டு பசியாறியதை பெரும்பாணாற்றுப்படை கூறுகிறது. இது, இயற்கையின் வளத்தையும், அதன் எளிமையான பயன்பாட்டையும் விளக்குகிறது.

பல்வேறு உணவு வகைகள்: நெய்தல் திணை மக்கள், மீன் உணவுகளுடன் சேர்த்து வேறு சில உணவுப் பொருட்களையும் பயன்படுத்தினர். ஆமை முட்டையை ஆம்பல் கிழங்குடன் உண்டனர். இறால் வறுவலும், வயல் ஆமையின் இறைச்சியும் சோற்றுக்குத் தொடுகறியாக இருந்தன. மீனை விற்றுப் பெற்ற வெண்ணெல்லின் மாவுடன் தயிர் கலந்து பிசைந்த கூழ், அவர்களின் மற்றொரு உணவாக இருந்தது.

குறிஞ்சி vs. நெய்தல்: ஒரு ஒப்பீடு

நெய்தல் மற்றும் குறிஞ்சி ஆகிய இரு திணைகளுக்கும் இடையே சில அடிப்படை ஒற்றுமைகள் உள்ளன. குறிஞ்சி நிலக் காடுகள் அனைவருக்கும் பொதுவானதுபோல, நெய்தல் நிலத்தின் கடலும் அனைவருக்கும் பொதுவானதாக இருந்தது. யாருக்கும் தனிப்பட்ட உரிமை கிடையாது. இரு நிலங்களிலும் எளிய தொழில்நுட்பங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டன. வேட்டையாடுதல், உப்பு உற்பத்தி, முத்து குளித்தல், சங்கு சேகரித்தல் போன்ற தொழில்கள் எளிதாகக் கற்றுக்கொள்ளக்கூடியவை.

இருப்பினும், இவற்றின் உணவு ஆதாரங்கள் வேறுபட்டன. குறிஞ்சியின் உணவு வேட்டை, சேகரித்தல், வன்புல வேளாண்மை போன்றவற்றைச் சார்ந்து இருந்தது. ஆனால், நெய்தலின் உணவு உற்பத்தி (உப்பு), சேகரித்தல், பண்டமாற்று, மற்றும் வணிகம் போன்ற மாறுபட்ட ஆதாரங்களைக் கொண்டிருந்தது. இந்த வேறுபாடுகள், அவர்களின் உணவு முறைகளிலும், வாழ்க்கை முறையிலும் தெளிவாகப் பிரதிபலித்தன.

நெய்தல் நில மக்களின் வாழ்க்கை, கடலோடு பின்னிப் பிணைந்திருந்தது. அவர்கள் உணவைத் தேடும் முறையிலும், அதனைப் பதப்படுத்தும் நுட்பங்களிலும், தமக்கேயுரிய தனித்துவமான பண்பாட்டைக் கொண்டிருந்தனர். இவை அனைத்தும் சங்க இலக்கியங்களில் தெளிவாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன.

Buy: https://heritager.in/product/sangakala-thamizhar-unavu/

WhatsApp Order: wa.me/919786068908

#booklovers #bookstagram #bookish #books