நாடோடி இசையும் மரபு இசையும் மண்ணின் மரபிலிருந்து செவ்வியல் கலை வரை|இந்திய இசைஓர் அறிமுகம்
நாடோடி இசையும் மரபு இசையும் மண்ணின் மரபிலிருந்து செவ்வியல் கலை வரை
இசை என்பது மனித ஆத்மாவின் ஆழமான உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் உன்னத மொழியாகும். இந்திய இசை மரபைப் பொறுத்தவரை, அதனைப் பொதுவாக இரண்டு பெரும் பிரிவுகளாகப் பிரிக்கலாம்.ஒன்று இலக்கணக் கட்டுப்பாடுகளுடன் விளங்கும் ‘செவ்வியல் இசை’ (Classical Music), மற்றொன்று மண்ணின் மைந்தர்களோடு இரண்டறக் கலந்துவிட்ட ‘நாடோடி இசை’ அல்லது ‘கிராமிய இசை’ (Folk Music). இந்த இரண்டுக்கும் இடையிலான வேறுபாடுகளைக் கண்டறிவது ஒரு சுவாரஸ்யமான அனுபவமாகும். எனினும், இவற்றுக்கிடையேயான எல்லைக்கோடுகளை மிகத் துல்லியமாக வரையறுத்துவிட முடியாது. வங்காளத்தின் ‘கீர்த்தனைகள்’, மகாராஷ்டிரத்தின் ‘அபங்கங்கள்’, ஆந்திராவின் ‘பதங்கள்’ போன்றவை இசை நேர்த்தியும், தத்துவச் செறிவும் கொண்டிருந்தாலும், அவை முழுமையான செவ்வியல் அந்தஸ்தைப் பெறவில்லை. இந்த முரண்பாடுகளையும், நாடோடி இசையின் தனித்துவத்தையும், செவ்வியல் இசையோடு அது கொண்டுள்ள ஆழமான தொடர்பையும் இக்கட்டுரை விரிவாக ஆராய்கிறது.
இலக்கணமும் இயல்பும் நாடோடி இசையின் தனித்தன்மை
நாடோடி இசைக்கு என்று வரையறுக்கப்பட்ட, எழுதப்பட்ட தெளிவான இலக்கணம் இல்லை என்பதே பொதுவான கருத்தாகும். செவ்வியல் இசையானது வரலாற்று ரீதியாகப் பல்வேறு இலக்கண மாற்றங்களையும், வளர்ச்சிப் படிகளையும் கண்டுள்ளது. ஒரு ராகத்தையோ, தாளத்தையோ, வர்ணத்தையோ பாடும்போது, அதற்கென வகுக்கப்பட்ட கடுமையான விதிமுறைகளிலிருந்து பாடகர் விலகிவிட முடியாது. செவ்வியல் இசைக்கு ஒரு நிலையான, மாற்ற முடியாத கட்டமைப்பு உள்ளது.
ஆனால் நாடோடி இசையின் நிலை வேறு. ஆந்திராவில் பாடப்படும் ‘லாலி பாடா’ போன்ற ஒரு சாதாரணத் தாலாட்டுப் பாடலை எடுத்துக் கொண்டால், அதன் மெட்டிற்கும், பாடல் வரிகளுக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவம் இருக்கலாம். ஆனால், பாடும் தாய் எந்தவொரு இசை இலக்கணத்தையும் மனதிற்கொண்டு அதைப் பாடுவதில்லை. எந்தவிதக் கேள்வியும் எழுப்பாமல், தனது சமூக மரபில் வழிவழியாக வந்த உணர்வை அவள் வெளிப்படுத்துகிறாள். இங்கு இலக்கணத்தை விட உணர்வே மேலோங்கி நிற்கிறது. இந்த இசை, ஒரு குறிப்பிட்ட கலை ரசனை கொண்ட மேல்தட்டு மக்களுக்கானது அல்ல; இது பாமர மக்களின் மூச்சுக்காற்று.
நாடோடிப் பாடல்களின் மிகப் பெரிய சிறப்பம்சம் என்னவென்றால், அவற்றின் ‘ஆசிரியர் யார் என்று தெரியாமை’ ஆகும். இந்தப் பாடல்களை எழுதியது யார், இதற்கு இசையமைத்தவர் யார் என்ற விவரங்கள் எங்கும் பதிவு செய்யப்படுவதில்லை. வங்காளத்தில் ஊர் ஊராகச் சென்று பாடும் ‘பௌல்’ (Baul) பாடகர் ஒருவரிடம், “உங்கள் பாடல்களின் ஆசிரியர்கள் பெயர் ஏன் குறித்து வைக்கப்படவில்லை?” என்று கேட்கப்பட்டது. அதற்கு அவர் அளித்த ஆழமான தத்துவப் பதில் நாடோடி இசையின் சாரத்தைக் கூறுகிறது.
அவர் முதலில் நீர் நிறைந்த ஆற்றில் செல்லும் படகுகளைக் காட்டினார்; பின்னர் நீர் வற்றிய கால்வாயில் தரையோடு தரையாக இழுத்துச் செல்லப்படும் படகுகளையும் காட்டினார். “ஆற்று நீரைக் கிழித்துக் கொண்டு செல்லும் படகுகள் எந்தச் சுவட்டையும் நீரில் விட்டுச் செல்வதில்லை. ஆனால், சேற்று நிலத்தில் இழுத்துச் செல்லப்படும் படகுகள் ஆழமான தழும்புகளைப் பதிவு செய்கின்றன. இதில் எது எளிமையானது? எது இயற்கையானது? எங்கள் வழி ஆற்று நீர்ப் பயணத்தைப் போன்றது. பெயர் என்ற சுவட்டைப் பதிப்பது எங்களுக்கு முக்கியமானதல்ல; அது இயற்கைக்குப் புறம்பானதும் கூட” என்றார். இந்த அநாமதேயத் தன்மையே நாடோடி இசையின் ஆத்மா.
எனினும், இதற்குச் சில விதிவிலக்குகளும் உள்ளன. பத்ராசல ராமதாசரின் பதங்கள், கர்நாடகப் புரந்தரதாசரின் தேவர் நாமாக்கள், கபீர்தாசரின் பஜனைகள், மகாராஷ்டிராவின் ஏக்நாத் மற்றும் துகாராம் ஆகியோரின் அபங்கங்கள் போன்றவை பாமர மக்களின் இல்லங்களிலும் இதயங்களிலும் நீங்கா இடம் பிடித்துள்ளன. இவை செவ்வியல் இசையின் இலக்கணத்தை முழுமையாக எட்டவில்லை என்றாலும், இவற்றின் ஆசிரியர்கள் யார் என்பது நமக்குத் தெரியும். ஆசிரியர் பெயர் தெரிந்துவிட்டது என்பதற்காக மட்டுமே இவற்றை நாடோடி இசை மரபிலிருந்து நாம் பிரித்துவிட முடியாது. இவற்றில் உள்ள எளிமையும், ஆழமான பக்தி உணர்வுமே இவற்றை மக்கள் இசையாக நிலைநிறுத்துகின்றன.
இயற்கையோடும் வாழ்வியலோடும் இணைந்த நாடோடி இசை
செவ்வியல் இசைக்கும் நாடோடி இசைக்குமான மிக முக்கிய வேறுபாடு அவற்றின் சமுதாயப் பார்வையில் அடங்கியுள்ளது. செவ்வியல் இசை என்பது பெரும்பாலும் மனிதர்களின் சௌந்தர்ய (அழகுணர்ச்சி) ரசனைக்குத் தீனி போடும் ஒரு கலை வடிவமாக, அல்லது ஒரு பொழுதுபோக்குக் கேளிக்கையாகவே சுருங்கி விடுகிறது. ஒரு நாற்று நடும் நிகழ்வுக்கோ, அறுவடைக்கோ, போர்க்களத்திற்கோ, அல்லது ஒரு குழந்தையின் பிறப்புக்கோ செவ்வியல் இசையின் ராக தாளங்களை நேரடியாகத் தொடர்புபடுத்த முடியாது.
ஆனால், நாடோடி இசை என்பது மக்களின் அன்றாட வாழ்வியலோடு, சமூக நிகழ்வுகளோடு பிரிக்க முடியாதபடி பின்னிப்பிணைந்துள்ளது. கிராமிய வாழ்க்கை என்பது இயற்கையின் மடியில் உறங்குவது. ஒரு நகரத்து மனிதனுக்கு மழை என்பது தனது ஆடைகளை நனைத்துவிடக் கூடாத ஒரு இயற்கை நிகழ்வு மட்டுமே; அதற்காக அவன் மழைக்கோட்டைத் தேடுவான். ஆனால், ஒரு உழவனுக்கோ அல்லது காட்டில் வாழும் வேடனுக்கோ இயற்கையுடனான தொடர்பு ஆழமானது. நட்சத்திரங்கள், மேகங்களின் நகர்வு, நதிகளின் சலசலப்பு, மரங்களின் அசைவு ஆகியவையே அவர்களுக்குக் காலண்டர்கள். எப்போது விதைக்க வேண்டும், எப்போது அறுவடை செய்ய வேண்டும், எப்போது கடலில் மீன் வளம் பெருகும் என்பதை இயற்கையே அவர்களுக்கு உணர்த்துகிறது.
இயற்கை அன்னை கேட்டதைக் கொடுக்கும் கருணைமிக்கவள்; அதே சமயம் சீற்றம்கொண்டு தண்டிப்பவளும்கூட. எனவே, உழவன் அவளைப் போற்றிப் பாடுகிறான்; அவள் கோபத்தைத் தணிக்க மன்னிப்புக் கேட்டுப் பாடுகிறான். பருவ மழையை வரவேற்றுப் பாடப்படும் பாடல்களில், பயிர்கள் செழிக்கும் என்ற ஆழமான நம்பிக்கையும், மனித வாழ்வின் ஏக்கங்களும் வெளிப்படுகின்றன. மழையை வரவேற்கும் ஒரு அழகிய தமிழ்ப் பாடல் இவ்வாறு கூறுகிறது.
“காரே நீரைக் கனிந்து பொழிந்தது.
பாரைப் பசுமையாக்கி வானம் மகிழ்ந்தது
தாரை தாரையென மேல்கீழுயத்தினும்
பாரெங்கும் பொழியுமோ பயன் தருமோ?”
வட இந்தியாவில் ஒவ்வொரு மாதத்திற்கும், ஒவ்வொரு பருவத்திற்கும் தனித்தனிப் பாடல்கள் உண்டு. சித்திரை மாதத்தில் ‘சைத்தி’ பாடல்களும், மழைக்காலத்தில் ‘காஜ்ரி’ பாடல்களும் பாடப்படுகின்றன. பன்னிரண்டு மாதங்களின் மாற்றங்களையும் விவரிக்கும் ‘பாரா மாஸ’ (Bara Masa – 12 மாதங்கள்) பாடல்கள் மிகவும் பிரபலம். ஆடி மாதத்தில் கார்மேகங்களின் வர்ணனை, ஆவணியில் அடைமழை, கார்த்திகையில் தீபங்களின் ஒளி, மாசியில் வசந்தகாலத்தின் வருகை, பங்குனியில் ஹோலிப் பண்டிகையின் கொண்டாட்டம் என இயற்கையின் ஒவ்வொரு அசைவும் பாடலாக மலர்கிறது. பாடலைப் பாடுபவரே பூமியாக, மழையாக, நதியாக உருமாறிப் பாடும் மாயாலம் இது.
விவசாயமும் மனித உணர்வுகளும் ஒன்றோடொன்று கலந்தவை. வயலில் நாற்று முளைக்கும்போது, ஒரு தாய் தன் குழந்தைக்காக ஏங்குவதை ஒரு பாடல் சித்திரிக்கிறது:
“மறைக்காமல் கிராமம் வரை வசந்த ருது நுழையட்டும்;
மண்ணுயிர் வாழ்க்கை பெற, நெற்குவியல் நிறையட்டும்;
ஓ பகவன், கன்னிக்கும் கழனிக்கும் கருணையருள்:
ஆர்வமுடன் அவள் அவனைத் தழுவது போல்,
விதை தழுவி, கழனிதானும் களிக்கட்டும்.”
மனித உறவுகளின் நம்பிக்கைகள், பிரிவால் வரும் ஏக்கங்கள், எதிர்பார்ப்புகள் ஆகியவை அஸ்ஸாமில் பாடப்படும் ‘பிஹு’ (Bihu) பாடல்களில் அழகாக வெளிப்படுகின்றன.
“அன்னமாயிருந்துன் கயத்தில் நீந்துவேன்
புறாவாக இருந்துன் கூரை மேலமர்வேன்
வேர்வையாய் துளித்துன் உடலுட் புகுவேன்
ஈயாகத் திரிந்துன் கன்னத்தை முத்தமிடுவேன்.”
பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை சடங்கு மற்றும் தொழில் பாடல்கள்
மனித வாழ்வின் ஒவ்வொரு கட்டத்திற்கும் கிராமிய மரபில் பாடல்கள் உண்டு. திருமண வைபவம் என்பது ஒரு பெரிய சமூக நிகழ்வு. பெண் பார்த்தல், நிச்சயதார்த்தம், மணமகன் வரவேற்பு, சோபன அறை தயாரித்தல் என ஒவ்வொரு சடங்கிற்கும் பிரத்யேகப் பாடல்கள் பாடப்படுகின்றன. திருமணத்திற்குப் பின் தன் பிறந்த வீட்டை விட்டுச் செல்லும் ஒரு பெண்ணின் மனநிலையை ‘ஓராவோன்’ (Oraon) பழங்குடியினப் பாடல் ஒன்று நெகிழ்ச்சியாகப் பதிவு செய்கிறது.
“புறா, அந்தப் புறா குன்றுகளிலே குரலெழுப்புகிறது.
அன்னை இல்லை, துஞ்சுதலுமில்லை
அப்பனும் இல்லை, துஞ்சுதலும் இல்லை.”
புதிய வீட்டில், மாமியாரின் அதிகாரத்திற்குள் அடங்கி வாழ வேண்டிய சூழ்நிலையைக் கன்னட நாட்டுப் பாடல் ஒன்று இவ்வாறு கூறுகிறது.
“மாமனாரை நான் உன்முன் எப்படிப் பாராட்ட முடியும் அம்மா?
என் வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியாக இல்லை.
அது புகைபோட்டுப் பழுக்க வைத்த வாழைக்கனிதான்.”
குடும்ப அமைப்பில் ஆண் குழந்தைகளை விரும்புவதும், பெண் குழந்தைகளை வரதட்சணை கொடுமையால் சுமையாகக் கருதுவதும் பல நாட்டுப்புறப் பாடல்களில் அடிநாதமாக இருப்பதைக் காண முடிகிறது.
குழந்தைகளைப் பள்ளிக்கு அனுப்புவதற்கு முன்பே, தாலாட்டுப் பாடல்கள் மூலம் அவர்களுக்கு இசையும் மொழியும் அறிமுகமாகின்றன. குஜராத்தித் தாலாட்டு ஒன்று இவ்வாறு ஒலிக்கிறது.
“சொர்ணத்திலான தொட்டிலிலே மணிகளின் ஒலியோ, கொஞ்சுகிறது!
கண்வளராய் குழந்தாய்!
நாலு தூண்களிலும், நாலு பொம்மைகள் மேலும் நூலிழைகளிலமர்ந்த மயில்கள்
கண்வளராய், குழந்தாய்!”
பருவமடைந்த மனிதன் தன் வயிற்றுப் பிழைப்புக்காக உழைக்க வேண்டியுள்ளது. வயலை உழுதல், விதைத்தல், மீன் பிடித்தல், பாரம் தூக்குதல் என ஒவ்வொரு கடினமான உழைப்பின் போதும் உடல் சோர்வைப் போக்கப் பாடல்கள் உதவுகின்றன. கேரளாவில் வயலை உழும் ஒரு ‘புலையன்’ நண்டைச் சினேகத்தோடு அதட்டும் பாடல்.
“கல் மேலமர்ந்த ஏ நண்டே! கொஞ்சம் விலகி இரு…
நான் கொஞ்சம் உழுகிறேன், நண்டே!
சிறிது விலகி நில் கல் மேலமர்ந்த ஏ நண்டே!”
பஞ்சாபில் பெண்கள் ராட்டினம் சுற்றும்போது பாடும் பாடலில், தங்கள் வறுமையையும், ஆசையையும் கண்ணனிடம் முறையிடுகிறார்கள்.
“கருவேல மரத்தில் செய்தது என் ராட்டை கண்ணா
எனக்கு சந்தனத்தில் சக்கரம் தாயேன்…
பருத்தியும் நான் நூற்க மாட்டேன், கம்பளியும் நான் நூற்க மாட்டேன்
கண்ணா எனக்கு பட்டு நீ கொண்டு வாயேன்.”
வீரமும் காவியமும் நாட்டார் கதைப்பாடல்கள்
நாடோடி இசையில் இலக்கிய நயம் சற்று குறைவாக இருந்தாலும், அவை சமூகத்தின் யதார்த்த வரலாற்றைப் பதிவு செய்யும் பெட்டகங்களாகச் செயல்படுகின்றன. எழுதப்படாத வரலாறுகளை வாய்மொழியாகக் கடத்தும் பணியை இவை செய்கின்றன. ஒவ்வொரு சமுதாயத்திற்கும் ஒரு வீரத் தலைவன் இருப்பான். ஆந்திராவின் ‘பெரிய சுதா’, மகாராஷ்டிராவின் ‘போவடா’, தமிழ்நாட்டின் ‘வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் கதைப்பாடல்கள்’, ராஜஸ்தானின் ‘பாட்’ போன்றவை நாயகர்களின் வீரதீரச் செயல்களைக் கொண்டாடுகின்றன.
குறிப்பாக ராஜஸ்தானின் போர்க்களப் பாடல்களை ‘ரத்தத்திலிருந்து கொதித்தெழுந்த
பாடல்கள்’ என ரவீந்திரநாத் தாகூர் வர்ணிக்கிறார். ‘சாரணர்கள்’ எனப்படும் நாடோடிப் பாடகர்கள் பாடும் ‘தோஹா’ (Doha) பாடல்கள் வீரர்களின் நரம்புகளை முறுக்கேற்றக் கூடியவை.
“போர்க்களத்தை அடைந்தவுடன், என் அன்பே! எது உனக்கு மிக அருமையானது?
உன் துணைகள் மூன்றேயல்லவா?
உறுதியான நெஞ்சு, கூரான வாள், கல்லொத்த தோள்.”
இறைபக்தியும் மரபு இசையும் (Traditional Music)
நாடோடி இசைக்கும் செவ்வியல் இசைக்கும் இடையே ஒரு பாலம் போலச் செயல்படுவது ‘மரபு இசை’ (Traditional Music) ஆகும். இதில் தேவாரங்கள், திருவாசகம், கீர்த்தனைகள், அபங்கங்கள், கவ்வாலிகள் போன்றவை அடங்கும்.ஒரிசா எல்லையில் நடைபெறும் ‘சைத் பராப்’ (Chait Parab) விழாவில் பாடப்படும் வசந்தகாலப் பாடல்கள், உள்ளூர் தேவதைகளைத் துதிப்பவை.
“வெற்றி உனதாகுக, மா காளி…
உன் நாமம் கொண்டேன் பாடல் தொடங்கினேன்
என் மிடறே உன் பீடம், கருணை செய்யம்மா!”
வங்காளத்தின் ‘பௌல்’ பாடகர்கள் சமூகக் கட்டுப்பாடுகளிலிருந்து விடுபட்டு, நேரடியாக இறைவனோடு உரையாடுபவர்கள். மத நிறுவனங்களையும், சடங்குகளையும் அவர்கள் கடுமையாக விமர்சிப்பார்கள்.
“உன் தாளை மறைக்கவா, மந்திரும் மசூதியும்?
உன் குரல் கேட்டும் பணியக் கூடுதில்லை எந்தாய்!
ஓதுவோரும் குருக்களும் வழி அடைக்கின்றார்களே!”
இந்த மரபு இசைப் பாடல்கள் பஜனை மடங்களிலும், கோயில்களிலும் எளிய வாத்தியங்களான தம்புரா, சிப்ளா கட்டை, கைத்தாளம் ஆகியவற்றோடு பாடப்படுகின்றன. இவற்றுக்குச் செவ்வியல் இசையின் கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் கிடையாது; அதேசமயம் நாடோடி இசையைப் போல் முற்றிலும் இலக்கணமற்றவையும் கிடையாது.
செவ்வியல் இசையின் ஆணிவேர் நாடோடி இசையே!
இந்தியா போன்ற ஒரு பரந்துபட்ட நாட்டில், இமயமலையின் பனிச்சிகரங்கள் முதல் ராஜஸ்தானின் பாலைவனங்கள் வரையும், தக்காணப் பீடபூமி முதல் தென்னிந்தியக் கடற்கரைகள் வரையும் எண்ணற்ற பழங்குடிகளும், கலாச்சாரங்களும் உள்ளன. இந்த வேறுபாடுகளுக்கு ஏற்ப இசையின் வடிவமும் மாறுகிறது.
சில பழங்குடியினரின் இசையில் ‘ஸ்வரங்கள்’ தெளிவாக இருப்பதில்லை. வேதங்களை ஓதும் அர்ச்சகர்கள் (சாம கானம்) இரண்டு அல்லது மூன்று ஸ்வரங்களை மட்டுமே பயன்படுத்துவார்கள். சந்தால் (Santhal) போன்ற பழங்குடியினரின் முழவு வாத்தியங்களின் தாளக்கட்டுப்பாடு மிகவும் சிக்கலானது மற்றும் நுட்பமானது. கிராமிய தாளங்கள் எப்போதுமே எளிமையானவை என்று முத்திரை குத்திவிட முடியாது.
மிக முக்கியமான வரலாற்று உண்மை என்னவென்றால், இன்று நாம் மேடைகளில் ரசித்துக் கேட்கும் பல செவ்வியல் ராகங்களும் தாளங்களும் கிராமிய மண்ணிலிருந்து உருவானவையே. நாடோடி இசையே செவ்வியல் கலைக்கு உரமிட்டு வளர்த்துள்ளது.
ஒரு பாம்பாட்டி வாசிக்கும் மகுடியின் (Pungi) இசையை உற்றுக்கவனித்தால், அது கர்நாடக இசையின் ‘நாதநாமக்ரியை’ ராகத்தோடு ஒத்துப்போவதைக் காணலாம்.
‘பாலா ஜோ ஜோரே’ என்ற புகழ்பெற்ற மராட்டியத் தாலாட்டுப் பாடல், இந்துஸ்தானி இசையின் ‘சாரங்’ ராகத்தின் சாயலைக் கொண்டுள்ளது.
வடக்கே பாடப்படும் பூப், பைரவி, பிலாவல், காபி போன்ற ராகங்களும், தெற்கே பாடப்படும் குறிஞ்சி, செஞ்சுருட்டி, ஆனந்தபைரவி போன்ற ராகங்களும் நாடோடி மக்களின் பண் மற்றும் கிராமிய மெட்டுகளிலிருந்தே செம்மைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
இன்று செவ்வியல் மேடைகளில் ஆளுகை செலுத்தும் ஆதி தாளம், ரூபக தாளம், சாப்பு தாளம் போன்றவை கிராமத்து முரசு மற்றும் தப்பட்டை ஒலிகளிலிருந்து பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்தவையே.
நாடோடி இசை என்பது வெறும் பொழுதுபோக்குக் கருவி அல்ல; அது ஒரு சமூகத்தின் எழுதப்படாத வரலாறு, பண்பாடு மற்றும் ஆன்மாவின் குரல். செவ்வியல் இசை என்பது ஒரு அழகிய மாளிகை என்றால், நாடோடி இசை என்பது அந்த மாளிகை கட்டப்பட்டுள்ள உறுதியான அடித்தளம் ஆகும். மண் வாசனையைத் தன்னகத்தே தாங்கி நிற்கும் நாடோடி இசையை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்வதன் மூலமே, இந்தியாவின் உண்மையான இசை ஆன்மாவை நாம் தரிசிக்க முடியும்.
நாடோடி இசை, செவ்வியல் இசை, மரபு இசை, இந்திய இசை வரலாறு, கிராமியப் பாடல்கள், தாலாட்டுப் பாடல்கள், பௌல் பாடகர்கள், கர்நாடக இசை ராகங்கள், நாட்டுப்புற இசை, இசை இலக்கணம்.
நாடோடி இசைக்கும் செவ்வியல் இசைக்கும் உள்ள வேறுபாடு, இந்திய கிராமியப் பாடல்களின் வகைகள் மற்றும் சிறப்புகள், நாட்டுப்புறப் பாடல்கள் எவ்வாறு செவ்வியல் ராகங்களாக மாறின, விவசாய வாழ்வியலும் நாட்டார் பாடல்களும், தமிழ்நாட்டு நாட்டுப்புறக் கதைப்பாடல்கள்.
#FolkMusic #IndianClassicalMusic #GramiyaIsai #TamilFolkMusic #TraditionalMusic #IndianCulture #MusicHistory #FolkVsClassical #TamilArticles #CulturalHeritage#Book #Books #Booklovers #TamilBooks #TamilLiterature #SangamLiterature #TamilHistory #SouthIndianHistory #DravidianArchitecture #TamilReads #Kalvettiyal #Top10Books #MustReadTamil #BookRecommendations #BestSellers #ReadingList2025 #BooksToRead #BookBucketList #FiveStarReads #Heritager #HeritagerIn #HeritagerBooks #TeamHeritager #HeritagerReads #IndianHeritage #IndianHistory #CulturalHeritage #Indology #HistoricalIndia #TempleArchitecture #AncientIndia #HistoryBuff #rootsandculture
Category: