கொங்கு வேளாளர் சமூகத்திற்கும், தமிழ்ப் புலவர்களுக்கும் இடையே நிலவிய ஆழமான உறவு, சங்க காலத்திற்கு இணையான ஒரு தனித்துவமான வரலாற்றுப் பக்கமாகும்.

தமிழக வரலாற்றில் கொங்கு நாடு என்பது வெறும் புவியியல் எல்லை மட்டுமல்ல; அது வேளாண்மையும் தமிழ்ப் பண்பாடும் தனித்த முறையில் செழித்தோங்கிய ஒரு களம். கொங்கு வேளாளர்கள் 24 நாடுகளாகத் தங்கள் நிர்வாகத்தைப் பிரித்து ஆட்சி செய்தபோது, ஒவ்வொரு நாட்டிற்கும், ஒவ்வொரு குலத்திற்கும் தனித்தனியே புலவர்களை நியமித்துப் போற்றிய விதம், இச் சமூகத்திலும் காணக்கிடைக்கின்ற அரிய பண்பாடாகும்.

குலப் புலவர் முறைமை

கொங்கு வேளாளர்கள் தங்கள் சமூகக் கட்டமைப்பை உருவாக்கியபோது, ‘இன்ன குலத்திற்கு இன்னார் புலவர்’ என்று வரையறுத்துக்கொண்டனர். இதனை உறுதிப்படுத்தும் விதமாகப் பல ஆவணங்கள் இன்றும் உள்ளன. உதாரணமாக, கருமாபுரத்தில் கூடிய பொருளந்தை குலத்தார், தங்களுக்கெனத் தனியாகப் பொன்னாலிப் புலவர் என்பவரை நியமித்துக் கொண்டனர். அவருக்கு ‘பொருளந்தை குல மெச்சன்’ என்ற சிறப்புப் பட்டத்தையும் அவர்கள் சூட்டினர். அதேபோல, குறுப்புநாட்டார் படைத்தலை வேளாளருக்கும், பொதுவான கொங்கு வேளாளருக்கும் ஒரே புலவர் இருந்த நிலையை மாற்றி, பிற்காலத்தில் தனித்தனிப் புலவர்களை நியமித்துக்கொண்டனர்.

இது, ஒவ்வொரு குலமும் தங்கள் வரலாற்றையும் பெருமையையும் ஆவணப்படுத்தத் தனித்தனி நாவலர்களை நாடியதைக் காட்டுகிறது.

சமூகத்தில் புலவர்களின் உயரிய அந்தஸ்து

அக்காலத்தில் புலவர்கள் என்பவர்கள் வெறும் பாட்டுப் பாடுபவர்கள் மட்டுமல்ல; அவர்கள் சமூகத்தின் முக்கியத் தூண்களாகவும் விளங்கினர். ஊராரும் நாட்டாரும், பிற சமூகத்தினரும் செய்துகொள்ளும் முக்கியமான ஒப்பந்தங்களில், புலவர்களே சாட்சிக் கையொப்பம் இட்டுள்ளனர். இது அவர்களுக்குச் சமூகத்தில் இருந்த செல்வாக்கையும், நம்பகத்தன்மையையும் காட்டுகிறது.

புலவர்களுக்கான சன்மானங்கள் வெறும் வாய்மொழி வாக்குறுதியாக இல்லாமல், சாசனங்களாக எழுதித் தரப்பட்டன. ஏர் உழும் நிலத்திற்கும், பண்ணையத்திற்கும், பெருங்குடி மற்றும் சிறுகுடி மக்களிடமிருந்தும் இவ்வளவு தானியம் வரியாகக் கொடுக்க வேண்டும் என்று நிர்ணயம் செய்யப்பட்டது. வயலில் விளைந்த தானியத்தைத் தூற்றும் ‘ராசிக் களத்திலேயே’ (களம்) புலவர்களுக்கு முறம் முறமாகத் தானியம் அளந்து அளிக்கப்பட்டது.

இதனைப் பெற்ற புலவர்கள், “பேரரசர்கள் கொடுக்கும் கொடை கூட இதற்கு நிகரல்ல” என்று மனம் மகிழ்ந்து பாடினர்.

பால் சாப்பிடும் புலவர்கள்

திருமண வீடுகளில் ‘கலியாணப்படி’ என்ற பெயரில் புலவர்களுக்குக் கணிசமான கொடை வழங்கப்பட்டது. புலவர்கள் வீடுகளுக்கு வரும்போது, வேளாளர்கள் அவர்களைத் தங்கள் உறவினர்களாகவே பாவித்தனர். தாம் உண்ணும் அதே தட்டில், புலவருக்குப் பாலும் பழமும் கொடுத்து உபசரித்தனர். இதனால் அவர்களுக்கு ‘பால் சாப்பிடும் புலவர்’ என்ற செல்லப்பெயரும் உண்டு.

புலவர்களுக்குரிய மரியாதையோ, காணிக்கையோ யாராவது மறுத்தால், அவர்கள் ‘மண்கலம் தவிர்த்து வெண்கலம் பறிக்கும்’ உரிமை பெற்றிருந்தனர். அதாவது, மரியாதை தராதவர் வீட்டிலிருந்து விலையுயர்ந்த பாத்திரங்களை எடுத்துக்கொள்ளும் அதிகாரம் அவர்களுக்கு இருந்தது.

கம்பரும் கொங்கு வேளாளர்களும்

கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பர் கொங்கு மண்ணோடு கொண்ட உறவு மிகவும் ஆழமானது. சோழ நாட்டில் ஏற்பட்ட கசப்புகளால் கொங்கு நாடு வந்த கம்பர், அங்கு வேளாளர்கள் குடியேறியபோது நாடு பிரிப்பதற்கும், குலம் மற்றும் கோத்திரம் பிரிப்பதற்கும் உதவினார். இதற்காக அவர் 5000 காணிப் பாடல்களைப் பாடினார். கம்பரின் பன்னிரு மாணவர்களும் (கையேட்டுக்காரர்கள்) கொங்கு நாடெங்கும் பல பகுதிகளுக்குப் புலவர்களாக நியமிக்கப்பட்டனர்.

சோழனை எதிர்த்த கம்பர்

கம்பர் வேளாளர்களின் உழைப்பையும், விருந்தோம்பலையும் பெரிதும் மதித்தார். சோழ மன்னனை விட வேளாளர்களையே அவர் உயர்வாகப் பாடினார். இது சோழனுக்குப் பொறாமையை ஏற்படுத்தியது. சோழனின் செங்கோலை விட வேளாளரின் உழவுக்கோல் (ஏர் ஓட்டும் கோல்) சிறந்தது என்றும், சோழனின் பொன்னி நதியை விட வேளாளர்களின் வீட்டு எச்சில் தண்ணீரே (விருந்தோம்பலின் அடையாளம்) சிறந்தது என்றும் கம்பர் துணிச்சலாகக் கூறினார். ஒருமுறை சோழ மன்னன் பரிசு அளிக்கும்போது, கம்பர் இடது கையை நீட்டி வாங்கினார். மன்னன் சினந்து வினவியபோது, “என் வலது கை எப்போதுமே வேளாளர்களிடம் பரிசு பெறுவதற்காகவே அர்ப்பணிக்கப்பட்டது” என்று கம்பர் பதிலளித்தார்.

மதுக்கரை வெள்ளமும் மங்கல வாழ்த்தும்

சோழனின் காவிரி நீரை விட வேளாளர் வீட்டு நீர் சிறந்தது என்று கம்பர் கூறியதை நிரூபிக்கச் சோழன் சவால் விட்டான். மதுக்கரையில் நடந்த சோதனையின்போது, வேளாளர்களின் பெருமையை மெய்ப்பிக்கக் காவிரித்தாயே ஆவேசமடைந்து, சோழனின் அரண்மனை வரை வெள்ளமாகப் பெருக்கெடுத்து ஓடினாள் என்பது செவிவழிக் கதை. சோழன் மன்றாடிய பிறகு, கம்பர் பாடி அந்த வெள்ளத்தைத் தணித்தார்.

இதன் விளைவாக, சோழன் கம்பரின் கவித் திறமையை ஏற்று, வேளாளர்கள் அரசருக்குச் செலுத்த வேண்டிய ‘திருமண வரியை’ இனி கம்பருக்கே வழங்கலாம் என்று சாசனம் எழுதித் தந்தான். இதற்கு நன்றிக்கடனாகவே கம்பர் ‘ஏரெழுபது’, ‘சிலையெழுபது’, ‘திருக்கை வழக்கம்’ மற்றும் ‘மங்கல வாழ்த்து’ ஆகிய நூல்களைப் பாடினார்.

இன்றும் கொங்கு வேளாளர் திருமணங்களில் நாவிதர் பாடும் மங்கல வாழ்த்துக்குப் பிறகு, கம்பர் பரம்பரைப் புலவர்கள் பாடும் வாழ்த்து மரபு தொடர்கிறது. கம்பர் மீதான பற்றுதலால் வேளாளர்கள் அவரைத் தங்களில் ஒருவராகவே கருதினர். கம்பரின் வாரிசுகள் ‘தமிழ்க் கம்ப நாடர்’ என்றும், அவர் பிறந்த உவச்சர் குலம் ‘கம்பர் குலம்’ என்றும் அழைக்கப்பட்டது. தாங்கள் என்றென்றும் கம்பருக்கு அடிமை என்று அவர்கள் சாசனம் எழுதித் தந்துள்ளனர்.

கடைசியில், கம்பர் மீதான பொறாமை முற்றிய சோழ மன்னன், அவரை அம்ப எய்திக் கொன்றதாகச் சில ஆவணங்களும், தனிப்பாடல்களும் கூறுகின்றன. இவை அனைத்தும் செவிவழிச் செய்திகளாகவும், நாட்டார் வழக்காறுகளாகவும் இருந்தாலும், கொங்கு வேளாளர்களுக்கும் தமிழ்ப் புலவர்களுக்கும் இடையே இருந்த உறவு, அதிகாரத்தை விட அன்பையும், தமிழை விடத் தர்மத்தையும் மேலானது என்பதை உணர்த்துகின்றன.

குறிப்பு: இந்தக் கட்டுரை வரலாற்று ஆவணங்கள், செவிவழிக் கதைகள் மற்றும் கொங்கு மண்டல சதகப் பாடல்களின் அடிப்படையில் (கொங்கு நாட்டுச் சமுதாய ஆவணங்கள்) தொகுக்கப்பட்டுள்ளது.