காவிரி பாயும் சோழ வளநாடு, கலைகளின் தாய்வீடு. வானளாவிய கோபுரங்களும், நுணுக்கமான கற்சிற்பங்களும், நூற்றாண்டுகளைக் கடந்தும் நிற்கும் பிரம்மாண்டமான கட்டிடக்கலையும் நிரம்பிய இந்தப் பூமியில், இன்னொரு மென்மையான, ஆனால் ஆழமான கலை உலகமும் சுவாசித்துக் கொண்டிருக்கிறது. தமிழகத்தின் தொன்மையான கோவில்களின் கருவறையிலோ, அல்லது ஒரு மங்கல காரியம் நடைபெறும் இல்லத்தின் நடுமுற்றத்திலோ இருளைக் கிழித்துக் கொண்டு ஒரு செம்பொன் ஒளி சுடர்விடுவதை நாம் பார்த்திருப்போம். அந்த ஒளியைத் தாங்கி நிற்கும் பித்தளைத் தண்டு, வெறும் உலோகம் அல்ல; அது பல தலைமுறை கைவினைஞர்களின் உழைப்பாலும், வியர்வையாலும் வார்த்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு வரலாற்றுச் சின்னம். அதுதான் உலகப் புகழ் பெற்ற ‘நாச்சியார்கோவில் குத்துவிளக்கு’.

ஒரு வரலாற்று ஆய்வாளரின் விழிகளோடு நாச்சியார்கோவில் குத்துவிளக்கின் தோற்றம், அதன் பின்னால் உள்ள சமூக இடப்பெயர்வு, காவிரியின் வண்டல் மண்ணுக்கும் இந்தக் கலைக்கும் உள்ள பிரிக்க முடியாத பந்தம், மற்றும் ஒரு உலோகம் எப்படி இறைத்தன்மை வாய்ந்த கலையாக மாறுகிறது என்பதைப் பற்றிய விரிவான கதைக்குள் நாம் பயணிக்கலாம்.

இடப்பெயர்வும் கலையின் வேர்களும்: பாத்தர் சமூகத்தின் பயணம்

நாச்சியார்கோவில் என்பது தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தில், கும்பகோணத்திற்கு அருகே அமைந்துள்ள ஒரு சிறிய, ஆனால் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க ஊர். 108 திவ்ய தேசங்களில் ஒன்றான திருநறையூர் (நாச்சியார்கோவில்) சீனிவாசப் பெருமாள் கோவில் அமைந்துள்ள இந்த ஊர், இன்று பித்தளைக் குத்துவிளக்குகளின் தலைநகரமாக அறியப்படுகிறது. ஆனால், இந்தக் கலையின் ஆணிவேர் நாச்சியார்கோவிலில் முளைக்கவில்லை. அதன் சரித்திரம் தமிழகத்தின் தென்கோடியில், முந்நீர் கூடும் குமரி மாவட்டத்தில் தொடங்குகிறது.

வரலாற்றுத் தரவுகளின்படி, 19-ஆம் நூற்றாண்டின் மத்தியில் (சுமார் 1857-களுக்குப் பிறகு), திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்திற்கு உட்பட்ட நாகர்கோவில் பகுதியிலிருந்து ‘பாத்தர்’ (கம்மாளர் அல்லது விஸ்வகர்மா) சமூகத்தைச் சேர்ந்த சில கைவினைஞர்களின் குடும்பங்கள் சோழ மண்டலத்தை நோக்கி இடம்பெயர்ந்தன. சிறந்த வேலைப்பாடுகளைச் செய்யும் திறன் கொண்ட இந்த உலோகக் கலைஞர்கள், தங்களின் கலைக்குத் தகுந்த அங்கீகாரமும், போதிய ஆதரவும் தேடி, கோவில்கள் நிறைந்த தஞ்சை-கும்பகோணம் பகுதியைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். சோழர்களின் கட்டிடக்கலையும், நாயக்கர்களின் விரிவான கலைப் புரட்சியும் உச்சத்தில் இருந்த அந்த நிலப்பரப்பு, கலைஞர்களை இருகரம் கூப்பி வரவேற்றது.

ஆரம்ப காலத்தில் இவர்கள் நாச்சியார்கோவிலில் குடியேறி, பித்தளையால் ஆன செம்புகள், தாம்பாளங்கள் மற்றும் கோவில் மணிகளைச் செய்து வந்தனர். ஆனால், அங்குள்ள சீனிவாசப் பெருமாள் கோவிலுக்கும், சுற்றியுள்ள நூற்றுக்கணக்கான சிவாலயங்களுக்கும் விசேஷமான தீபங்கள் தேவைப்பட்டன. அப்போதுதான், அவர்கள் தங்களின் முழுமையான கற்பனைத் திறனையும், உலோக வார்ப்பு நுட்பத்தையும் பயன்படுத்தி, ஒரு தனித்துவமான குத்துவிளக்கை வடிவமைக்கத் தொடங்கினார்கள். அதுவே பிற்காலத்தில் ‘நாச்சியார்கோவில் விளக்கு’ என்று உலகப் புகழ்பெற்றது.

காவிரியின் வண்டலும் வார்ப்பின் மாயாஜாலமும்

நாச்சியார்கோவில் குத்துவிளக்கு ஏன் இவ்வளவு சிறப்பு வாய்ந்தது? வேறு எங்கும் பித்தளை விளக்குகள் செய்யப்படவில்லையா? என்ற கேள்விகள் எழலாம். இந்தக் கேள்விகளுக்கான விடை, நாச்சியார்கோவில் மண்ணிலேயே புதைந்துள்ளது. ஆம், இந்த விளக்கின் சிறப்பே காவிரியாறு அடித்து வரும் ‘வண்டல் மண்’ (Light brown sand) தான்.

குத்துவிளக்கு என்பது சாதாரணமாக ஒரு உலோகத்தை உருக்கி, அச்சில் ஊற்றி எடுக்கும் ஒரு எளிய பொருளல்ல. இது ‘பெட்டி வார்ப்பு’ (Box Moulding) எனப்படும் மிக நுணுக்கமான பாரம்பரிய முறையில் செய்யப்படுகிறது. நாச்சியார்கோவில் வழியாக ஓடும் அரசலாற்றின் (காவிரியின் கிளை நதி) படுகைகளில் இருந்து ஒரு குறிப்பிட்ட வகையான வெளிர் பழுப்பு நிற மணலைச் சேகரிக்கிறார்கள். இந்த மணலானது மிக நுண்ணிய துகள்களையும், அதே சமயம் அதிக வெப்பத்தைத் தாங்கும் தன்மையையும் கொண்டது. இந்த வண்டல் மண்ணோடு, களிமண் மற்றும் பிற ரகசியக் கலவைகளைச் சேர்த்து ஒரு பதமான நிலைக்குக் கொண்டு வருகிறார்கள்.

முதலில் மரத்தினால் ஆன இரண்டு பெட்டிகள் (Ache Petti) எடுத்துக்கொள்ளப்படும். அதன் நடுவே விளக்கின் மூல வடிவம் (Master pattern) வைக்கப்பட்டு, அதனைச் சுற்றி இந்த வண்டல் மண் இறுக்கமாக அடைக்கப்படும். பின்னர் அந்த மூல வடிவம் மெதுவாக வெளியே எடுக்கப்படும். இப்போது அந்த மண்ணுக்குள் விளக்கின் உருவம் ஒரு வெற்றிடமாகப் பதிந்திருக்கும்.

மறுபுறம், மூசைகளில் (Crucibles) பித்தளைத் துண்டுகள் சுமார் 1000 டிகிரி செல்சியஸ் வெப்பநிலைக்கு மேல் உருகக் கொதித்துக் கொண்டிருக்கும். நெருப்புக்கும் வியர்வைக்கும் நடுவே நின்று, அந்தத் திரவ உலோகத்தை மிகக் கவனமாக மண் பெட்டிக்குள் இருக்கும் வெற்றிடத்தில் ஊற்றுவார்கள். உலோகம் குளிர்ந்து உறைந்த பின், பெட்டியை உடைத்து உள்ளே இருக்கும் விளக்குப் பாகத்தை வெளியே எடுப்பார்கள். காவிரியின் மணல் துகள்கள் பித்தளையோடு உரசி, ஒரு தனித்துவமான சொரசொரப்பான, ஆனால் உறுதியான ஆரம்ப வடிவத்தைக் கொடுக்கும். இந்த வண்டல் மண்ணின் தனித்துவத்தால்தான் நாச்சியார்கோவில் விளக்குகளில் மிகவும் நுணுக்கமான வேலைப்பாடுகளைச் செய்ய முடிகிறது.

விளக்கின் உடற்கூறியலும் கட்டிடக்கலைத் தாக்கமும்

ஒரு நாச்சியார்கோவில் குத்துவிளக்கு என்பது ஒற்றை உலோகத்தால் வார்க்கப்படுவது அல்ல; அது நான்கு முக்கியப் பாகங்களைக் கொண்டது. இந்த நான்கு பாகங்களும் தனித்தனியாக வார்க்கப்பட்டு, பின்னர் ஒன்றாக இணைக்கப்படுகின்றன. ஒரு பெரிய கோவிலின் கட்டிடக்கலை எப்படி அதிஷ்டானம், ஸ்தம்பம், பிரஸ்தரம், சிகரம் என்று பிரிக்கப்படுகிறதோ, அதே தத்துவத்தில்தான் இந்த விளக்கும் வடிவமைக்கப்படுகிறது.

விளக்கின் அடிப்பகுதியை ‘கீழ்ப்பாகம்’ (Base) என்கிறார்கள். இது கோவிலின் அஸ்திவாரம் போல, விளக்கின் முழு எடையையும் தாங்கி நிற்கும் தட்டுப் போன்ற அமைப்பாகும். இதற்கு மேலே எழுந்து நிற்பது ‘கண்டம்’ அல்லது ‘தண்டு’ (Pillar/Stem). இந்தத் தண்டுப் பகுதியைக் கூர்ந்து கவனித்தால், அதில் பல்லவர் காலத்துச் சிம்மத் தூண்களின் கம்பீரமும், நாயக்கர் காலத்துக் கல் மண்டபத் தூண்களில் காணப்படும் ‘கம்பு’, ‘பலகை’, ‘இதழ்’ போன்ற செதுக்கல்களின் தாக்கமும் இருப்பதை உணர முடியும். கலைகளின் மையமான கும்பகோணத்தில் வாழ்ந்த கலைஞர்கள், தங்களைச் சுற்றியுள்ள கோவில் கட்டிடக்கலையின் கூறுகளை அறியாமலேயே தாங்கள் உருவாக்கும் விளக்கின் தண்டுப் பகுதிக்குள் புகுத்தியுள்ளனர்.

தண்டுக்கு மேலே இருப்பது ‘தாங்குளி’ அல்லது ‘எண்ணெய் கிண்ணம்’ (Oil Bowl). இது பொதுவாக ஐந்து முகங்களைக் (Five wicks) கொண்டிருக்கும். இந்த ஐந்து முகங்களும் மனிதனின் ஐம்புலன்களையும், நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம் என்ற பஞ்சபூதங்களையும் குறிப்பதாக நமது தத்துவ மரபுகள் கூறுகின்றன.

அன்னப்பட்சியும் தத்துவப் பின்னணியும்

குத்துவிளக்கின் மிக முக்கியமான மற்றும் இறுதிப் பாகம் அதன் கிரீடம் போல விளங்கும் ‘பிரபை’ (Prabhai). நாச்சியார்கோவில் விளக்குகளின் பிரபையில், பெரும்பாலும் ‘அன்னப்பட்சி’ (Hamsa/Mythical Swan) வீற்றிருக்கும். சில விளக்குகளில் விநாயகர், கஜலட்சுமி அல்லது சிலுவை போன்ற சின்னங்களும் வார்க்கப்படுவதுண்டு. ஆனால் அன்னப்பட்சிதான் நாச்சியார்கோவிலின் முத்திரை.

அன்னப்பட்சிக்கு நமது இலக்கியங்களிலும், இதிகாசங்களிலும் மிக உயர்ந்த இடம் உண்டு. பாலும் நீரும் கலந்து வைக்கப்பட்டால், நீரை விலக்கிப் பாலை மட்டும் அருந்தும் திறன் அன்னப்பட்சிக்கு உண்டு என்பது தொன்ம நம்பிக்கை. அதுபோல, இந்த உலகில் உள்ள தீமைகளை (நீரை) விலக்கிவிட்டு, நன்மைகளை (பாலை) மட்டும் மனித மனம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற உயர்ந்த தத்துவத்தை உணர்த்தவே, ஒளியைத் தரும் விளக்கின் உச்சியில் அன்னப்பட்சியை அமர வைத்துள்ளனர்.

இந்த நான்கு பாகங்களும் வார்க்கப்பட்ட பிறகு, ‘கடைசல்’ (Lathe turning) எந்திரத்தில் பொருத்தப்பட்டு, உளியைக் கொண்டு சீவிச் சீவி மெருகூட்டப்படுகின்றன. பளபளப்பான செம்பொன் நிறம் வரும் வரை அரத்தால் தேய்க்கப்படும். நான்கு பாகங்களையும் ஒன்றோடு ஒன்று இணைக்க, உட்புறமாக மறை (Screw threads) அமைக்கும் முறை கையாளப்படுகிறது. இதில் ஆச்சரியம் என்னவென்றால், எந்த ஒரு நவீன அளவீட்டுக் கருவிகளும் இல்லாமல், ஒரு கைவினைஞர் கையால் உருவாக்கும் ‘ஆண் மறை’ மற்றும் ‘பெண் மறை’ ஆகியவை அத்தனை கச்சிதமாக ஒன்றோடு ஒன்று பொருந்திக் கொள்கின்றன. இது பல தலைமுறைகளாக அவர்களின் விரல் நுனியில் தங்கியுள்ள மரபணு ரீதியான திறமையாகும்.

புவிசார் குறியீடும் (GI Tag) கலையின் இருத்தலும்

காலங்கள் மாறினாலும், நாச்சியார்கோவில் குத்துவிளக்கின் மதிப்பு குறையவில்லை. வீடுகளில் நடக்கும் திருமணங்கள், புதுமனை புகுவிழாக்கள், கோவில் கும்பாபிஷேகங்கள் எனத் தமிழர்களின் அத்தனை சுப நிகழ்வுகளிலும் இந்த விளக்குகள் முன்னிலை வகிக்கின்றன. ‘குத்துவிளக்கெரிய கோட்டுக்கால் கட்டிலின்மேல்’ என்று ஆண்டாள் பாடிய திருப்பாவை வரிகளுக்கு ஏற்ப, மங்கலத்தின் அடையாளமாக இது இன்றும் திகழ்கிறது.

நாச்சியார்கோவில் குத்துவிளக்கின் தனித்துவத்தையும், அந்தப் பகுதி கைவினைஞர்களின் பாரம்பரியத்தையும் பாதுகாக்கும் நோக்கில், இந்திய அரசாங்கம் 2010-ஆம் ஆண்டு இதற்கு ‘புவிசார் குறியீடு’ (Geographical Indication – GI Tag) வழங்கிக் கௌரவித்தது. இந்த அங்கீகாரத்தின் மூலம், நாச்சியார்கோவிலில் தயாரிக்கப்படும் குறிப்பிட்ட தரமுடைய விளக்குகளுக்கு மட்டுமே இந்தப் பெயரைப் பயன்படுத்த முடியும் என்ற சட்டபூர்வமான பாதுகாப்பு கிடைத்தது.

இருப்பினும், நவீன காலம் இந்தக் கலைக்குச் சில சவால்களையும் கொடுத்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. வட இந்தியாவிலிருந்து இயந்திரங்கள் மூலம் மிக மலிவான விலையில் தயாரிக்கப்படும் பித்தளை விளக்குகள் சந்தையை ஆக்கிரமிக்கும்போது, பல நாட்கள் நெருப்போடு போராடி மனிதக் கைகளால் வார்க்கப்படும் நாச்சியார்கோவில் விளக்குகள் விலைப் போட்டியைச் சந்திக்க நேரிடுகிறது. மூலப்பொருளான பித்தளையின் விலை ஏற்றம், வண்டல் மண் எடுப்பதில் உள்ள சிரமங்கள், மற்றும் அடுத்த தலைமுறை இளைஞர்கள் இந்தத் தொழிலுக்கு வராதது எனப் பல நெருக்கடிகளுக்கு மத்தியில்தான் நாச்சியார்கோவிலில் உள்ள பாத்தர் சமூகத்தின் உலைக்களங்கள் இன்றும் எரிந்து கொண்டிருக்கின்றன.

ஒளிரும் சரித்திரம்

ஒரு நாச்சியார்கோவில் குத்துவிளக்கை நாம் தொட்டுப் பார்க்கும்போது, வெறும் குளிர்ந்த பித்தளையை மட்டும் நாம் தொடுவதில்லை; குமரி முனையிலிருந்து சோழ நாடு தேடி வந்த கலைஞர்களின் பயணத்தை, காவிரியின் அடிமட்டத்து வண்டல் மண்ணை, பல நூறு டிகிரி வெப்பத்தில் உருகிய செம்பு மற்றும் துத்தநாகத்தின் வேதியியலை, பல்லவ மற்றும் நாயக்கர் கட்டிடக்கலையின் சிறு வடிவத்தை நாம் உணர்கிறோம்.

மின்சார விளக்குகள் இரவைப் பகலாக்கும் இந்த டிஜிட்டல் யுகத்திலும், ஒரு பித்தளைக் குத்துவிளக்கில் நெய் ஊற்றி, பருத்திப் பஞ்சில் திரியிட்டு, அதன் முகங்களில் தீபமேற்றும் போது உருவாகும் அந்த அமைதியான, அசைந்தாடும் ஒளிக்கு இணையான ஒரு பேரழகு வேறெங்கும் இல்லை. அந்த ஒளி, நம் முன்னோர்களின் கலையைச் சொல்லும்; நாச்சியார்கோவில் தெருக்களில் சுத்தியலும் உளியும் எழுப்பும் ஓசையைச் சொல்லும். வரலாற்றை வாசிக்கும் நாம், இத்தகைய வரலாற்றுப் பொக்கிஷங்களை வாழவைக்க வேண்டியதன் அவசியத்தையும் சேர்த்தே உணர வேண்டும்.