மரபுசார் பொருட்கள்

மதிருமணிமுத்தாறு சாட்சி சொன்ன சரித்திரம் சேலம் – இந்தப் பெயரைக் கேட்டவுடன் பலருக்கும் நினைவுக்கு வருவது தித்திக்கும் மாம்பழங்களும், உறுதிமிக்க இரும்பும் தான். ஆனால், இந்த ஆக்ரோஷமான அடையாளங்களுக்குப் பின்னால், மென்மையான நூலிழைகளால் கோர்க்கப்பட்ட ஒரு உன்னதமான கலை மறைந்திருக்கிறது. அதுதான் சேலத்தின் நெசவுத் தொழில். ஏழாம் நூற்றாண்டில் பாயும் திருமணிமுத்தாற்றின் கரையில் அமர்ந்து, தன் கைத்தறியால் உலகையே திரும்பிப் பார்க்க வைத்த சேலத்து நெசவாளிகளின் கதை, ஒரு காவியத்திற்கு இணையானது. வெறும் ஆடை உற்பத்தியாகத் தொடங்காத

விண்ணை முட்டும் கோபுரங்களும், வேத கோஷங்களும், பாலாற்றின் மணற்பரப்பும் கொண்ட காஞ்சிபுரம், வெறும் ஆன்மீகப் பூமி மட்டுமல்ல. அது தமிழர்களின் கலைத் திறனுக்கும், உழைப்பக்கும் சான்றாக விளங்கும் பட்டுக்கோட்டை. அங்கே, தறிகளின் ஓசை ஒரு தாளமாகவே ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது. அந்தத் தாளத்தில் நெய்யப்படுவது வெறும் ஆடைகள் அல்ல; தமிழர்களின் பண்பாடு, வரலாறு மற்றும் அழகியலின் பளபளக்கும் ஆவணங்கள். அவைதான் காஞ்சிபுரம் பட்டுச் சேலைகள். உலகெங்கும் வாழும் தமிழ் மகளிரின் மனதில் நீங்கா இடம் பிடித்திருக்கும் இந்தத் தெய்வக்

மதுரை என்றாலே நம் நினைவுக்கு வருவது மீனாட்சி அம்மன் கோயிலும், மல்லிகைப் பூவும் தான். ஆனால், அந்தப் பழமையான நகரத்தின் வீதிகளில் நடக்கும்போது, வண்ணமயமான புள்ளிகளுடன் காற்றில் ஆடும் ஒரு மெல்லிய துணி உங்களைக் கவரும். அதுதான் ‘மதுரை சுங்குடி’ (Madurai Sungudi). இது வெறும் புடவை மட்டுமல்ல; ஒரு சமூகத்தின் இடப்பெயர்ச்சி, மொகாலயப் பேரரசின் கலை ஆர்வம் மற்றும் தமிழ்ப் பண்பாட்டின் கலவை எனப் பல்லாயிரம் கதைகளைத் தன்னுள் ஒளித்து வைத்திருக்கும் ஒரு கலைப் பொக்கிஷம்.

தஞ்சாவூர் ஓவியம்: பொன்னும் கல்லும் இழைத்த தெய்வீகக் காவியம் காவிரித் தாய் பாய்ந்து வளம் செழிக்கச் செய்யும் சோழ மண்டலத்தின் இதயப் பகுதியில், கலைகளின் சரணாலயமாகத் திகழ்வது தஞ்சாவூர். அங்குள்ள பெரிய கோயிலின் நிழலில், ஆயிரம் ஆண்டுகாலப் பாரம்பரியத்தைத் தாங்கி நிற்கும் ஒரு கலை வடிவம் உண்டு. அதுதான் ‘தஞ்சாவூர் ஓவியம்’ (Thanjavur Painting). வெறும் வண்ணங்களால் தீட்டப்படும் சித்திரமல்ல இது; தூய தங்கம், நவரத்தினக் கற்கள் மற்றும் தேக்கு மரப்பலகை ஆகியவற்றின் சங்கமத்தில் உருவாகும் ஒரு

மஞ்சள் வெயில் மாலையில், மேட்டூர் அணையின் குளுமையும், ஏர்க்காட்டின் தென்றலும் சங்கமிக்கும் சேலம் மாநகரின் வீதிகளில் நுழைந்தால், ஒரு மெல்லிய இசை நம் காதுகளைத் தழுவும். அது வேறு எதுவுமில்லை; ஆயிரக்கணக்கான தறிகள் ஒன்றிணைந்து எழுப்பும் “தக்-தக்” என்ற அந்த லயமான சத்தம் தான். அந்தச் சத்தத்திலிருந்துதான் பிறக்கிறது, உலகப் புகழ்பெற்ற ‘சேலம் வெண்பட்டு’. ஒரு வரலாற்று எழுத்தாளரின் பார்வையில், சேலம் பட்டின் வேர்களையும், அதன் நெசவுக்கலை கடந்து வந்த கரடுமுரடான பாதைகளையும், இன்று அது பெற்றுள்ள

பண்டையத் தமிழகத்தின் நெசவுக் கலை என்பது வெறும் நூல்களின் பின்னிணைப்பு மட்டுமல்ல; அது ஒரு பண்பாட்டின் அடையாளம், ஒரு சமூகத்தின் வாழ்வாதாரம், மற்றும் ஒரு கலைஞனின் ஆன்மா. காஞ்சிபுரத்தின் கம்பீரத்திற்கு இணையாக, வட ஆற்காடு சீமையின் பெருமையாகத் திகழ்வது ‘ஆரணி பட்டு’ (). திருவண்ணாமலை மாவட்டத்தின் பாலாற்றங்கரை ஓரத்தில் அமைந்துள்ள ஆரணி என்னும் ஊர், நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளாகத் தனது தறிகளின் ஓசையாலும், பட்டின் மென்மையாலும் உலகைக் கவர்ந்து வருகிறது. ஒரு வரலாற்று எழுத்தாளரின் பார்வையில், முகலாயர் காலம்

பழனி மலைத்தொடரின் பசுமையான சரிவுகளில், மேகங்கள் தவழும் உயரத்தில், ஒரு அபூர்வமான கனி விளைகிறது. அது வெறும் பழமல்ல; தமிழர்களின் பண்பாடு, ஆன்மீகம் மற்றும் மருத்துவ அறிவியலோடு பின்னிப் பிணைந்த ஒரு உயிருள்ள வரலாறு. ‘விருப்பாச்சி மலைவாழை’ (Virupakshi Hill Banana) என்று அழைக்கப்படும் இந்த வகை, இன்று உலகளவில் புவிசார் குறியீடு (GI Tag) பெற்றுப் புகழ்பெற்றிருந்தாலும், இதன் பின்னணியில் பல நூற்றாண்டுகால உழைப்பும், அதிசயிக்க வைக்கும் அறிவியல் உண்மைகளும் மறைந்துள்ளன. ஒரு வரலாற்று எழுத்தாளரின்

திருநெல்வேலி மாவட்டத்தின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தாமிரபரணி ஆற்றங்கரையில் அமைந்துள்ள ஒரு சிறிய ஊர் பத்தமடை. இந்த ஊர், உலகப் புகழ்பெற்ற பத்தமடைப் பாய்களின் பிறப்பிடம் என்ற பெருமையைத் தாங்கி நிற்கிறது. தமிழகத்தின் கைவினைத்திறன் பாரம்பரியத்தை உலகிற்குப் பறைசாற்றும் பல்வேறு கலைகளில், பத்தமடைப் பாய் நெய்தல் கலை மிக முக்கிய இடத்தைப் பெறுகிறது. தாமிரபரணி ஆறு வழங்கும் ஊட்டச்சத்துக்கள், இந்தப் பாய்கள் செய்வதற்குத் தேவையான பிரத்யேகமான கோரைப்புற்கள் வளர்வதற்கு உகந்த சூழலை உருவாக்குகிறது. பத்தமடைப் பாய், வெறும் படுக்கும்

காவிரி பாயும் சோழ வளநாடு, கலைகளின் தாய்வீடு. வானளாவிய கோபுரங்களும், நுணுக்கமான கற்சிற்பங்களும், நூற்றாண்டுகளைக் கடந்தும் நிற்கும் பிரம்மாண்டமான கட்டிடக்கலையும் நிரம்பிய இந்தப் பூமியில், இன்னொரு மென்மையான, ஆனால் ஆழமான கலை உலகமும் சுவாசித்துக் கொண்டிருக்கிறது. தமிழகத்தின் தொன்மையான கோவில்களின் கருவறையிலோ, அல்லது ஒரு மங்கல காரியம் நடைபெறும் இல்லத்தின் நடுமுற்றத்திலோ இருளைக் கிழித்துக் கொண்டு ஒரு செம்பொன் ஒளி சுடர்விடுவதை நாம் பார்த்திருப்போம். அந்த ஒளியைத் தாங்கி நிற்கும் பித்தளைத் தண்டு, வெறும் உலோகம் அல்ல;

நீலகிரி மலைகளின் பனிமூட்டமான சிகரங்களில், இயற்கையோடு இயைந்து வாழும் ‘தோடர்’ (Toda) பழங்குடியின மக்களின் கைவண்ணத்தில் உருவாகும் ‘தோடர் எம்பிராய்டரி’ (Toda Embroidery) என்பது வெறும் தையல் கலை மட்டுமல்ல; அது ஒரு இனத்தின் அடையாளம், வரலாறு மற்றும் வாழ்வியலின் பிரதிபலிப்பு. ‘புகூர்’ (Pukhoor) என்று அவர்களால் அழைக்கப்படும் இந்த கலை, நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளாகத் தலைமுறை தலைமுறையாகக் கைமாறி வரும் ஒரு உன்னத ஓவியமாகும். மேகங்களுக்கு நடுவே ஒரு கலைப் பிறப்பு: தோடர்களின் பின்னணி நீலகிரி மலைப்பகுதியின்