தமிழக வரலாற்று நெடுகிலும் பல மன்னர்கள் வீரம் செறிந்தவர்களாகவும், அதே சமயம் ஆழ்ந்த ஆன்மீக மற்றும் தத்துவ அறிவு கொண்டவர்களாகவும் திகழ்ந்துள்ளனர். அவர்களுள் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கவர் ஆச்சாரிய சுந்தர பாண்டியர் ஆவார். இவர் பண்டைய தமிழகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு தலைசிறந்த அத்வைத தத்துவஞானியாகவும், வரலாற்று ஆய்வாளர்களால் ‘பட்டர்’ (Bhatta) என்று அறியப்படுபவராகவும் விளங்குகிறார்.

வரலாற்று மரபுகள் மற்றும் செவிவழிச் செய்திகளின்படி, இந்தத் தத்துவஞானி பாண்டிய நாட்டை ஆண்ட மன்னராகவே அறியப்படுகிறார். இவருக்கு ‘பாண்டியராஜ குப்ஜவர்தனன்’ (Pandyaraja Kubjavardhana), ‘கூன் பாண்டியன்’, மற்றும் ‘அரிகேசரி’ போன்ற பல்வேறு சிறப்புப் பெயர்கள் இருந்தன.

ஆரம்பக் காலத்தில் சமண சமயத்தைப் பின்பற்றிய இவரை, திருஞானசம்பந்தர் சைவ சமயத்திற்கு மாற்றினார் என்பது புகழ்பெற்ற வரலாறாகும். இந்த மதமாற்றத்திற்குப் பிறகு, மன்னர் சிவபெருமானின் மீது தீவிர பக்தி கொண்டு, புகழ்பெற்ற மதுரைத் தளி மற்றும் பல சிவாலயங்களில் திருப்பணிகள் மேற்கொண்டார். சைவ சமயத்தின் 63 நாயன்மார்களில் ஒருவராகப் போற்றப்படும் இவர், சைவ மரபில் மகாராஜ நாயனார் (நின்றசீர் நெடுமாறன்) என்று வணங்கப்படுகிறார். மேலும், இவர் சோழ குலத்தைச் சேர்ந்த இளவரசியான மங்கையர்க்கரசியாரை மணந்து, அவருடன் இணைந்து சைவ நெறியை வளர்த்தார் என்றும் மரபு கூறுகிறது.

தத்துவஞானியும் நாயனாரும்: ஒரு விமர்சனப் பார்வை

நாயன்மாராகப் போற்றப்படும் மன்னர் அரிகேசரியும், அத்வைத தத்துவஞானியான சுந்தர பாண்டியரும் ஒருவரே என்பதை உறுதியாக நிரூபிக்கப் போதிய நேரடி வரலாற்றுச் சான்றுகள் முழுமையாகக் கிடைக்கவில்லை. இருப்பினும், பல அறிஞர்கள் இவ்விருவரையும் ஒருவராகவே அடையாளப்படுத்துகின்றனர்.

நீதித்விஷஷ்டிகா (Nītidviṣaṣṭika) – 120 ஸ்லோகங்களைக் கொண்ட இந்த நீதிநூல் சுந்தர பாண்டியரால் இயற்றப்பட்டது. இந்த நூலின் ஆசிரியரான சுந்தர பாண்டியரும், அத்வைத ஞானியான சுந்தர பாண்டியரும் ஒருவரே என்பது பல வரலாற்று அறிஞர்களின் துணிபு.

ஆதிசங்கரரின் பிரம்மசூத்திர பாஷ்யத்தில் சுந்தர பாண்டியர்

சுந்தர பாண்டியரின் தத்துவச் சிறப்பை அறிய மிக முக்கியச் சான்றாக விளங்குவது ஸ்ரீ ஆதிசங்கரரின் பிரம்மசூத்திர பாஷ்யமாகும். சங்கரர் தனது பாஷ்யத்தில் (1.1.4) மூன்று ஸ்லோகங்களை ஆசிரியர் பெயர் குறிப்பிடாமல் மேற்கோள் காட்டியுள்ளார். பின்னாளில், ‘பஞ்சபாடிகா’ (Pañcapādikā) என்ற நூலுக்கு உரை எழுதிய ஆத்மஸ்வரூபர் என்பவர், இந்த மூன்று ஸ்லோகங்களும் சுந்தர பாண்டியரால் இயற்றப்பட்டவை என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறார்.

ஸ்லோகத்ரயமிதம் சுந்தர பாண்டிய ப்ரணீதம்
ப்ரமாணயதி இத்யாஹ…
(Ślokatrayam idam Sundara Pāṇḍya praṇītam Pramāṇayati ityāha)

சுந்தர பாண்டியரின் அந்த ஆழமான தத்துவ ஸ்லோகங்கள்:

1. gauṇa mithyātmano sattve putradehādi bādhanāt
sad brahmātmāham ityeva bodhakāryam katham bruve //
2. anveṣṭarvya ātma vijñānāt prāk pramātṛtvam ātmanaḥ /
anviṣṭas syāt pramātaiva pāpma doṣādi varjitah //
3. dehatma pratyayo yadvat pramānatvena kalpitah /
laukikam tadvadevedam pramāṇam tvātma miścayat //

பொருள் விளக்கம்:

“நான் இந்த உடல்” என்ற தவறான எண்ணம் (dehatma pratyayo) எவ்வாறு உலகியலில் ஒரு உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறதோ, அதுபோலவே ஆன்மாவை முழுமையாக உணரும் வரை மட்டுமே உலகியல் பிரமாணங்களும் உண்மையாகத் தோன்றும். பரப்பிரம்மமே (Brahman) ஆன்மா என்ற மெய்ஞ்ஞானம் உதித்தவுடன், உலகியல் மாயைகள் விலகிவிடும் என்ற உன்னத அத்வைதக் கருத்தை இவர் முன்வைக்கிறார்.

குமாரில பட்டரின் தந்திரவார்த்திகத்தில்

ஆதிசங்கரரைத் தவிர, மீமாம்சகரான குமாரில பட்டரும் தனது ‘தந்திரவார்த்திகம்’ (Tantravärttika – III.iii.7.2) என்னும் நூலில் சுந்தர பாண்டியரின் ஸ்லோகங்களை மேற்கோள் காட்டியுள்ளார். குமாரில பட்டர் பெயர் குறிப்பிடாமல் கையாண்ட மூன்று ஸ்லோகங்களை, ‘கல்பதருடிகா’ (Kalpataruțikā) உரை எழுதிய அமலானந்தர், அவை சுந்தர பாண்டியருடையவை என்று தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறார்.

அந்த ஸ்லோகங்கள்:

nih śrenyarohaņa prāpyam praptimātropa padi ca /
ekameva phalam prăptum bhāvarohato yada //
ekasopănavartyeko bhūmişthaśca aparas tayoh /
ubhayośca javas tulyah pratibandhaśca nantara //
virodhinostadaiko hi tatphalam präpnuyāt tayoh /
prathamena grhite’ smin paścimo vataren mudha //

ஆஹ ச அத்ர நிதர்சனம் சுந்தர பாண்டிய: (Sūtasamhita, IV, 12-13)

மேலும், சுந்தர பாண்டியரின் வார்த்திகத்திலிருந்து (Värttikam) மற்றொரு புகழ்பெற்ற வரியும் மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளது:
ததா சுந்தர பாண்டிய வார்த்திகமபி :-

dehätmapratyayo yadvat pramāņatvena sammatah /
laukikam tadvadevedan pramāņam tvātma niścayat //

ஆதிசங்கரர் மற்றும் குமாரில பட்டர் போன்ற மாபெரும் இந்தியத் தத்துவ மேதைகளால் மேற்கோள் காட்டப்படும் அளவிற்கு சுந்தர பாண்டியரின் தத்துவப் புலமை இந்திய அளவில் பரவியிருந்தது என்பது பெருமைக்குரிய ஒன்றாகும்.

இந்த உறுதியான இலக்கிய மற்றும் தத்துவச் சான்றுகளின் அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, சுந்தர பாண்டியர் ஆதிசங்கரருக்கும் முற்பட்ட காலத்தில் வாழ்ந்தவர் என்பது தெளிவாகிறது. எனவே, வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் இந்த மாபெரும் தமிழ்ச் சான்றோரின் காலத்தை கி.பி. 6-ஆம் நூற்றாண்டு (6th century A.D.) என வரையறுக்கின்றனர். ஒரு மன்னராகத் தமிழகத்தை ஆண்டவர், பின்னாளில் இந்தியத் தத்துவ உலகில் அழிக்க முடியாத தடத்தைப் பதித்த சுந்தர பாண்டியரின் வரலாறு, தமிழர்களின் அறிவு மரபுக்கு ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும்.

முந்தைய தொகுப்பில் ஆச்சாரிய சுந்தர பாண்டியரின் வரலாற்று அடையாளம் மற்றும் அவரது தத்துவப் படைப்புகள் குறித்த அடிப்படைகளை அறிந்தோம். ஒரு வரலாற்று ஆய்வாளரின் பார்வையிலும், தமிழறிஞரின் கோணத்திலும் இச்செய்திகளை மேலும் ஆழமாகப் பகுப்பாய்வு செய்து, அக்காலகட்டத்தின் அரசியல் மற்றும் சமயச் சூழலோடு பொருத்திப் பார்ப்பது அவசியமாகும்.

சுந்தர பாண்டியரை இருவேறு பரிமாணங்களில் முன்வைக்கிறது: ஒன்று, பக்தி நெறியில் திளைத்த ‘மகாராஜ நாயனார்’ (கூன் பாண்டியன்); மற்றொன்று, தர்க்க ரீதியான அத்வைத முத்திரையைப் பதித்த ‘பட்டர்’ (தத்துவஞானி). இது ஒரு மிக முக்கியமான முரண் கலந்த இணைப்பாகும். ஏனெனில், பக்தி இயக்கம் என்பது உணர்வுபூர்வமானது; அத்வைதம் என்பது அறிவுபூர்வமானது. இந்த இரண்டையும் ஒருங்கே தன் வாழ்வில் இணைத்த பெருமை சுந்தர பாண்டியருக்கு உண்டு என்பதையே சங்கரர் மற்றும் குமாரில பட்டர் போன்றோரின் மேற்கோள்கள் நமக்கு உணர்த்துகின்றன. தமிழகம் பக்திக்கு மட்டுமன்றி, ஆழமான தத்துவ விவாதங்களுக்கும் முற்காலத்திலிருந்தே தாயகமாக விளங்கியுள்ளது என்பதை இது உறுதிப்படுத்துகிறது.

1. அரிகேசரி மாறவர்மனும் செப்பேட்டுச் சான்றுகளும்

வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் சுந்தர பாண்டியனை (கூன் பாண்டியனை) அரிகேசரி மாறவர்மன் (கி.பி. 624 – 640 அல்லது கி.பி. 670 – 700) என்ற புகழ்பெற்ற பாண்டிய மன்னனோடு பொருத்திப் பார்க்கின்றனர்.

வேள்விக்குடிச் செப்பேடுகள்: பாண்டியர்களின் புகழ்பாடும் இந்தச் செப்பேடுகள், அரிகேசரி மாறவர்மனின் வீரப் பிரதாபங்களை விரிவாகப் பேசுகின்றன. குறிப்பாக ‘நெல்வேலிப் போர்’ மற்றும் ‘பழையறைப் போர்’ ஆகியவற்றில் அவன் ஈட்டிய மாபெரும் வெற்றிகள் இதில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.

சமூக-அரசியல் மாற்றம்: களப்பிரர் காலத்திற்குப் பிறகு பாண்டியப் பேரரசை மீண்டும் ஒரு வலிமையான சக்தியாக நிலைநிறுத்தியதில் இவனுக்குப் பெரும் பங்குண்டு.

2. சமயப் புரட்சியும் தளிகளின் வளர்ச்சியும்

ஆரம்பத்தில் சமண முனிவர்களை ஆதரித்த மன்னர், திருஞானசம்பந்தரின் வருகைக்குப் பின் சைவத்திற்கு மாறியது தென்னக வரலாற்றில் ஒரு மாபெரும் திருப்புமுனையாகும். ‘நின்றசீர் நெடுமாறன்’ எனப் போற்றப்பட்ட இவன், வெறும் மதமாற்றத்தோடு நின்றுவிடவில்லை.

தளிகளின் மறுமலர்ச்சி: மன்னர் சைவ சமயத்தைத் தழுவிய பிறகு, பாண்டிய நாடெங்கிலும் சிதைந்திருந்த பல இறைக்கூடங்களைப் புதுப்பித்தும், புதிய கற்றளிகளை எழுப்பியும் பெரும் திருப்பணிகள் செய்தார். மதுரை மீனாட்சி சுந்தரேசுவரர் தளி உள்ளிட்ட பல திருத்தலங்கள் இக்காலத்தில் பெரும் ஆதரவைப் பெற்றன.

ஞானக் கூடங்கள்: மன்னரால் ஆதரிக்கப்பட்ட இந்தத் இடங்கள் வெறும் சடங்குகளுக்கான இடங்களாக மட்டுமன்றி, அவர் இயற்றிய அத்வைத வேதாந்தக் கருத்துகளும், நீதித்விஷஷ்டிகா (Nītidviṣaṣṭika) போன்ற நீதிநூல்களும் விவாதிக்கப்படும் தத்துவக் கூடங்களாகவும் (Spaces of learning) செயல்பட்டன.

3. வடமொழித் தத்துவ மரபில் தமிழரின் ஆளுமை

இந்தியத் தத்துவ மரபில், குறிப்பாக அத்வைத வேதாந்தத்தில், தென்னகத்தின் பங்களிப்பு மிகவும் தொன்மையானது. ஆதிசங்கரருக்குப் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே ‘திராவிடாச்சாரியார்’, ‘பிரம்மநந்தி’ போன்ற பல தமிழ்நாட்டுத் தத்துவஞானிகள் வடமொழி வேதாந்த மரபில் கோலோச்சியுள்ளனர். அந்த வரிசையில், ஆச்சாரிய சுந்தர பாண்டியரின் பங்களிப்பு அளப்பரியது.

‘நான் உடலல்ல, பிரம்மம்’ என்ற நுட்பமான அத்வைத விதியை, அன்றாட உலகியல் வாழ்வோடு (Laukikam) ஒப்பிட்டு விளக்கிய சுந்தர பாண்டியரின் திறன், அவரது உயர்ந்த தர்க்க அறிவைக் காட்டுகிறது.

4. மங்கையர்க்கரசியாரின் அரசியல்-சமய ராஜதந்திரம்

சுந்தர பாண்டியரின் (நெடுமாறனின்) வாழ்க்கையில் அவரது மனைவியான சோழ நாட்டு இளவரசி மங்கையர்க்கரசியாருக்கும், அமைச்சர் குலச்சிறையாருக்கும் உள்ள பங்கு மிக முக்கியமானது. பாண்டிய நாட்டில் சைவத்தை மீண்டும் தழைக்கச் செய்ய, சோழ நாட்டுப் பெண் பாண்டிய ராணியாக வந்து, சம்பந்தரை மதுரைக்கு அழைத்த நிகழ்வு, அன்றைய அரசியல் மற்றும் சமய ராஜதந்திரத்தின் உச்சமாகக் கருதப்படுகிறது.

Source: Contribution of Tamil Nadu to Sanskrit