‘புராணம்’ என்ற சொல்லைக் கேட்ட மாத்திரத்தில், இன்று நம் நினைவுக்கு வருவது தெய்வங்களின் திருவிளையாடல்களும், இதிகாசக் கிளைக்கதைகளும், பக்தி இலக்கியங்களும்தான். ஆனால், பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய பழந்தமிழர் மரபில் ‘புராணம்’ என்ற சொல்லுக்கு இருந்த பொருளே வேறு. சங்க காலத்தில், குறிப்பாக இடைச்சங்க காலத்தில் எழுதப்பட்ட புராணங்கள் என்பவை கற்பனைக் கதைகள் அல்ல; அவை மொழியின் ஆழத்தையும், அறிவியலையும் பேசும் அரிய இலக்கண நூல்கள்.

கபாடபுரத்தைத் தலைநகராகக் கொண்டு இயங்கியதாகக் கருதப்படும் இடைச்சங்க காலத்தில் (Middle Sangam) தோன்றிய இரண்டு மாபெரும் நூல்கள்தான் மாபுராணம் மற்றும் பூதபுராணம். ஆழிப்பேரலையில் (கடல்கோள்) சிக்கித் தொலைந்துபோன பல்லாயிரம் நூல்களுள் இவையும் அடங்கும். இன்று இந்த நூல்கள் நம்மிடம் இல்லை என்றாலும், பிற்கால உரையாசிரியர்கள் எழுதிவைத்த குறிப்புகளின் வாயிலாகவே இற்றைக்கும் இவற்றின் பெருமையை நாம் உணர்ந்துகொள்ள முடிகிறது.

ஒரு தமிழ்ப் படைப்பாளியின் பார்வையில், கிடைத்த அந்தச் சிறு குறிப்புகளைக் கொண்டு இந்த இரு பெரும் நூல்களின் பரிமாணத்தை விரித்துப் பார்ப்போம்.

“படர்ந்துபட்ட பொருண்மையவாகிய மரபுராணம், பூதபுராணம் என்பன சில்வாழ்நாட் சிற்றறிவின் மாக் கட்கு உபகாரப்படாமையின்” (தொல். மரபு.97)

கழிநெடி லசையுங் காலெழுத் தசையும் r பெயரயற் புணர்ப்பினும் பெயரிடைப் புணர்ப்பினும் வழுவென மொழியும் மாபுரா ணம்மே”

மாபுராணம்

“மதிநலம் கவின்ற மாபுராணம்”

‘மாபுராணம்’ என்றால் ‘மிகப்பெரிய பழமையான நூல்’ என்று பொருள் கொள்ளலாம். பெருந்தொகை என்னும் பிற்காலத் தொகுப்பு நூல், இதனை “மதிநலம் கவின்ற” என்று போற்றுகிறது. அதாவது, மதியின் (அறிவின்) நலமும் வளமும் கவிழ்ந்து (நிறைந்து) காணப்பட்ட ஒரு மாபெரும் அறிவுப் பெட்டகம் இது.

யாப்பருங்கல விருத்தி உரையாசிரியர், இந்த நூல் என்னவாக இருந்தது என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறார். இது ஒரு பக்தி நூலோ, வரலாற்று நூலோ அல்ல; இது ஒரு மிகச் சிறந்த யாப்பிலக்கணமும், எழுத்திலக்கணமும் கூறும் நூல்.

எழுத்துக்கள் எவ்வாறு பிறக்கின்றன? அவற்றின் ஒலிப்பு முறைகள் என்ன? (எழுத்திலக்கணம்)

அந்த எழுத்துக்களைக் கொண்டு ஒரு கவிதையை, பாட்டை எவ்வாறு கட்டமைக்க வேண்டும்? அதற்கான விதிகள் என்ன? (யாப்பிலக்கணம்)

தொல்காப்பியத்திற்கு முன்பே அல்லது தொல்காப்பியத்துக்கு இணையான காலகட்டத்தில், தமிழர்கள் மொழியை எந்த அளவுக்கு அறிவியல் பூர்வமாக அணுகியிருக்கிறார்கள் என்பதற்கு இந்த ‘மாபுராணம்’ ஒரு சாட்சி.

பூதபுராணம்

“புதுநலம் கனிந்த பூதபுராணம்” என யாப்பருங்கல விருத்திக் குறிப்பு கூறுகிறது.

இடைச்சங்க காலத்தில் மாபுராணத்திற்கு இணையாக வைத்துப் போற்றப்பட்ட மற்றொரு இலக்கண நூல் ‘பூதபுராணம்’. இதை யாப்பருங்கல விருத்தி உரை, “புதுநலம் கனிந்த” என்று வர்ணிக்கிறது.

‘மாபுராணம்’ பழமையின் அறிவைப் பேணியது என்றால், ‘பூதபுராணம்’ கால மாற்றத்திற்கு ஏற்ப இலக்கணத்தில் புதிய கூறுகளையும், புதிய நயங்களையும் (Innovations in Grammar and Prosody) கனிந்து அளித்திருக்க வேண்டும். ‘பூதம்’ என்பது இங்கு பஞ்சபூதங்களைக் குறிப்பதாகவோ, அல்லது மொழியின் அடிப்படை மூலக்கூறுகளைக் (Elements of Language) குறிப்பதாகவோ இருக்கலாம். இதுவும் ஒரு செறிவான இலக்கண நூலாகவே இடைச்சங்கப் புலவர்களால் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

தொலைந்த பொக்கிஷங்களும் எஞ்சிய பெருமையும்

கடல்கோள் வந்து கபாடபுரத்தை விழுங்கியபோது, தமிழனின் எண்ணற்ற அறிவுச் செல்வங்கள் கடல்நீரில் கரைந்து போயின. அப்படித் தொலைந்த நூல்களின் பட்டியலை இறையனார் களவியல் உரை பட்டியலிடும்போது, மாபுராணம், பூதபுராணம், கலி, குருகை, வெண்டாளி எனப் பல நூல்களைக் குறிப்பிடுகிறது.

ஒரு மொழி எவ்வளவு தொன்மையானது என்பதை, அதன் இலக்கியங்களைக் கொண்டு மட்டும் அளவிடுவதில்லை; அந்த மொழிக்கு எழுதப்பட்ட ‘இலக்கணங்களை’ (Grammar Texts) கொண்டுதான் அளவிடுகிறார்கள். அந்த வகையில், இன்று நமக்குக் கிடைக்கும் மிகப்பழமையான இலக்கண நூலான தொல்காப்பியத்திற்கே முற்பட்டதாகவோ, அல்லது அதன் சமகாலத்ததாகவோ இந்த மாபுராணமும், பூதபுராணமும் இருந்திருக்க வேண்டும்.

முழு நூலும் கிடைக்கவில்லை என்றாலும், “மதிநலம் கவின்ற”, “புதுநலம் கனிந்த” என்ற உரையாசிரியர்களின் அந்த ஓரிரு சொற்கள் போதும், அந்த நூல்கள் எவ்வளவு ஆழமானவை, எவ்வளவு செறிவானவை என்பதை காலத்திற்கும் பறைசாற்ற! இதுதான் தமிழர் வரலாறு; உடைந்த பானையோடுகளில் உலக வரலாற்றைப் படிக்கும் தொல்லியல் போல, உரையாசிரியர்களின் உதிர்ந்த வரிகளில் இருந்து நம் இலக்கணப் பெருமையை மீட்டெடுக்கிறோம்.

‘புராணம்’ என்பது வேர்ச்சொல்லால் வடமொழியாக இருந்தாலும், அது தமிழ் நிலத்தின் நாவில் பல நூற்றாண்டுகளாகப் புழங்கி, தமிழின் செவ்வியல் இலக்கியங்களோடு இரண்டறக் கலந்துவிட்ட ஒரு சொல்லாகும். ஒரு சாதாரணச் சொல்லாகத் தொடங்கி, காலப்போக்கில் ஒரு மாபெரும் இலக்கிய மரபாக அது பரிணாமம் பெற்றதை நம் பழந்தமிழ் நூல்கள் சான்றுகளோடு எடுத்துரைக்கின்றன.

ஒரு தமிழ்ப் படைப்பாளியின் நோக்கில், அந்தச் சொல்லின் வரலாற்றுப் பயணத்தை விரிவாகக் காண்போம்:

சிலம்பில் ஒலிக்கும் புராணத்தின் தொடக்கக் குரல்

தமிழகத்தில் காவியங்கள் எழுவதற்கு முன்பே, அறவோர் கூடிப் புராணக் கதைகளைச் சொல்லும் மரபு வழக்கத்தில் இருந்துள்ளது. இதனை இளங்கோவடிகள் சிலப்பதிகாரத்தின் ‘இந்திரவிழவூரெடுத்த காதை’யில் காட்சிப்படுத்துகிறார்:

“அறவோர் பள்ளியு மறனோம் படையும்
புறநிலைக் கோட்டத்துப் புண்ணியத் தானமும்
திறவோ ருரைக்குஞ் செயல்சிறந் தொருபால்” (சிலப். 1.5.179-181)

இங்கு, ‘அறவோர் பள்ளி’ என்பது சமண, பௌத்தப் பள்ளிகளையும், ‘அறனோம்படை’ என்பது தருமம் போதிக்கும் இடங்களையும் குறிக்கிறது. இதில் வரும் “திறவோர் உரைக்குஞ் செயல்” என்பதற்கு, முதிர்ந்த அறிஞர்கள் ‘புராணம்’ வாசிப்பதும் விளக்குவதுமேப் பொருள் என உரையாசிரியர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். மேலும், ஊர்காண் காதையில் இராமன் கதையைச் சுருக்கமாகக் கூறும் இளங்கோவடிகள், அதனை ‘நெடுமொழி’ (தொன்றுதொட்டு வரும் தொன்மையான கதை/புராணம்) என்று குறிப்பிடுவதும் இங்கு கவனிக்கத்தக்கது.

மணிமேகலையில் பதிவான முதல் ‘புராணம்’

தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் ‘புராணம்’ என்ற சொல், ஒரு குறிப்பிட்ட நூலையோ அல்லது கதையையோ சுட்டும் வகையில் முதன்முதலாகப் பதிவு செய்யப்பட்டது மணிமேகலையில்தான்.

‘சமயக்கணக்கர் தந்திறம் கேட்ட காதை’யில், பல்வேறு சமயங்களின் தத்துவங்களை ஆராயும் மணிமேகலைக்கு, வைணவ வாதம் எடுத்துரைக்கப்படுகிறது. அப்போது,

“காதல் கொண்டு கடல்வணன் புராணம் ஓதினான்” (மணி. 27: 98-99)

என்று சாத்தனார் குறிப்பிடுகிறார். திருமாலின் பெருமைகளைப் பேசும் ‘விஷ்ணு புராணத்தையே’ இங்கு கடல்வணன் புராணம் என்று தமிழ் மரபிற்கேற்ப அழகாகப் பெயரிட்டு அழைக்கிறார்.

‘புராணன்’ – காலத்தை வென்ற தொன்மை

புராணம் என்ற சொல்லுக்குக் கதைகள் என்பது ஒருபுறம் இருந்தாலும், ‘பழமையானவன்’ (The Ancient One) அல்லது ‘ஆதிமூலமானவன்’ என்ற ஆழமான தத்துவப் பொருளும் உண்டு. இந்த அர்த்தத்திலேயே காப்பியப் புலவர்கள் இச்சொல்லைக் கையாண்டுள்ளனர்:

சமண மரபில்: சிலப்பதிகாரத்தின் நாடுகாண் காதையில், கவுந்தியடிகள் அருகதேவனின் பெருமையைப் போற்றும்போது, “பொருளன் புனிதன் புராணன் புலவன்” (சிலப். 10:179) என்று போற்றுகிறார்.

பௌத்த மரபில்: மணிமேகலா தெய்வம் உலகப் பெண்டிர் வடிவந்தாங்கிப் புத்ததேவனை வணங்கும்போதும் இதே மொழிநடை தொடர்கிறது: “புலவன் தீர்த்தன் புண்ணியன் புராணன்” (மணி 4.5.98).

அறிவின் முதிர்ச்சியாக: ஒரு தெய்வத்தை மட்டுமல்லாது, ஒரு மனிதனின் அறிவு முதிர்ச்சியைக் குறிக்கவும் இச்சொல் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. ஆசிவக நெறியைப் பன்னெடுங்காலம் ஓதியுணர்ந்து அதில் முழுமை பெற்ற ஒருவனை, “ஆசிவக நூலறிந்த புராணனை” (மணி. 27.108) என விளிக்கிறது மணிமேகலை.

பக்தி இலக்கியங்களில்

காப்பியக் காலம் முடிந்து பக்தி இலக்கியக் காலம் மலர்ந்தபோது, ‘புராணன்’ என்ற சொல் சிவபெருமானின் தனிப்பெரும் அடையாளமாகவே மாறியது. தோற்றத்திற்கும், ஒடுக்கத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட இறைவனின் தொன்மையை விளக்க இதைவிடச் சிறந்த சொல் வேறில்லை.

திருஞானசம்பந்தர் இறைவனை “புராணன்” (1569) என்றும் “புராணர்” (1406) என்றும் உருகிப் பாடுகிறார்.

திருநாவுக்கரசரும் தன் பதிகங்களில் “புராணன்” (6321) என்றே சிவனைப் போற்றுகிறார்.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, திருமந்திரம் தந்த திருமூலர் இறைவனைத் தொடக்கமில்லாதவன் எனக் குறிக்க “ஆதிபுராணன்” (திருமந்திரம்: 1557) என்று மகுடம் சூட்டுகிறார்.

‘பழமை’ என்ற பொருளில் ஆதியில் பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு சொல், பின்னர் கதைகளைக் குறிக்கும் சொல்லாக மாறி, இடைக்காலத்தில் ‘பெரியபுராணம்’, ‘கந்தபுராணம்’, ‘திருவிளையாடற் புராணம்’ எனத் தமிழ் இலக்கியத்தின் ஒரு மாபெரும் தூணாகவே (Genre) வளர்ந்து நின்றதை எண்ணும்போது, தமிழ் மொழி பிற சொற்களை உள்வாங்கித் தன்னை எப்படிச் செழுமைப்படுத்திக் கொள்கிறது என்ற பேருண்மை நமக்குத் தெளிவாகிறது.

தமிழக வரலாற்றில் பாண்டியர்கள் என்றவுடன், சங்கம் வளர்த்த மதுரையும், கயல் பொறித்த கொடியும் தான் நம் நினைவுக்கு வரும். ஆனால், கால வெள்ளத்தில் மதுரை வீழ்ந்தபின், தென்காசியிலும் கருவையிலும் (கரிவலம்வந்தநல்லூர்) சிற்றரசர்களாகச் சுருங்கிய பிற்காலப் பாண்டியர்கள், தமிழ் இலக்கியத்திற்கு, குறிப்பாகப் புராணப் படைப்புகளுக்கு ஆற்றிய தொண்டு அளப்பரியது.

“வாளேந்திய கைகளில் எழுத்தாணியும் ஏந்தி”, அரசியல் அதிகாரத்தை விட அறிவு அதிகாரமே நிலையானது என்பதை உணர்ந்தவர்கள் இந்தத் தென்காசிப் பாண்டியர்கள். வடமொழிப் புராணங்களைத் தமிழுக்குக் கொண்டுவந்ததில் இவர்களது பங்களிப்பை ஒரு தமிழ்ப் படைப்பாளியின் பார்வையில் விரிவாகக் காண்போம்.

மதுரையை நாயக்கர்கள் கைப்பற்றிய பின், பாண்டியர்களின் ஆட்சித் தலைநகரம் தென்காசிக்கும் கருவைக்கும் (கரிவலம்வந்தநல்லூர்) இடம்பெயர்ந்தது. அபிராம பராக்கிரம பாண்டியனில் தொடங்கி, சடையவர்மன் பராக்கிரம பாண்டியன் (கி.பி. 1543–1588), திருநெல்வேலிப் பெருமாள் எனப்படும் நெல்வேலி மாறன் (கி.பி. 1552–1564) எனப் பல அரசர்கள் கருவையையும் தென்காசியையும் ஆண்டனர். அரசியல் ரீதியாகப் பெரும் போர்களைத் தவிர்க்க வேண்டியிருந்த காலகட்டத்தில், இந்த அரசர்கள் தங்கள் கவனத்தை முழுமையாகத் தமிழ் இலக்கியத்தின் மீதும், சைவப் பெருநெறியின் மீதும் திருப்பினர்.

இவர்கள் வெறும் புரவலர்களாக மட்டும் இல்லாமல், தாங்களே தலைசிறந்த புலவர்களாகவும், புராண ஆசிரியர்களாகவும் உருவெடுத்தது தமிழ் வரலாற்றில் ஒரு தனித்துவமான நிகழ்வாகும்.

புராணங்களுக்கெழு மூவர் – தென்காசிப் பாண்டியர்கள்

முடிசூடா ஆன்மீகச் செம்மல்: வரகுணராமன் (கி.பி. 1560 – 1600)

குலசேகர பாண்டியன் என்று பரவலாக அறியப்படும் வரகுணராமன், அரச போகத்தை விட ஆன்மீகத்தையே பெரிதாகக் கருதியவர். அரச மரபில் பிறந்தாலும், முடிசூடிக்கொள்ளாமல் (Uncrowned) தன்னை முழுமையாகச் சிவனடியாராகவே வரித்துக்கொண்டார். முதலில் கருவையிலும், பின்பு தென்காசியிலுமாக வாழ்ந்த இவர், அகோர சிவம் மற்றும் சுவாமி தேவர் ஆகியோரைத் தன் ஞான குருவாக ஏற்றுக்கொண்டார்.

வடமொழியில் இருந்த மாபெரும் சைவப் புராணங்களைத் தமிழுக்குத் தந்த பெருமை இவரைச் சேரும். சிவனின் பெருமைகளைப் பேசும் ‘வாயு சங்கிதை’ மற்றும் ‘இலிங்க புராணம்’ ஆகிய பெருநூல்களைத் தமிழில் வடித்தார். வடமொழி அறியாத பாமரத் தமிழனும் சிவபெருமையைப் படித்துணர இவரது மொழிபெயர்ப்புகள் பேருதவி புரிந்தன.

கருவை காவலன்: வரதுங்கராம பாண்டியன் (கி.பி. 1588 – 1613)

வரகுணராமனின் சகோதரரான அதிவீரராம பாண்டியனுக்குப் பிள்ளைப் பேறு இல்லாததால் சுவீகாரம் (தத்து) எடுக்கப்பட்டவர் வரதுங்கராமன். இவர் கருவையை (கரிவலம்வந்தநல்லூர்) தலைநகராகக் கொண்டு ஆட்சி புரிந்தார். வேம்பற்றூர் ஈசான முனிவரைத் தன் குருவாகக் கொண்டு தமிழ் கற்றார். பக்திக்கும், சிற்றின்பத்திற்கும் இடையே உள்ள மனித இயல்பைத் தனது படைப்புகளில் வெளிப்படுத்தியவர்.

பிரமோத்தர காண்டம் – சிவபெருமானின் புகழ்பாடும் சைவப் புராணமான இதை மிகச் சிறந்த நடையில் தமிழுக்குத் தந்தார்.

கருவையந்தாதிகள் – தன் தலைநகரான கருவையில் வீற்றிருக்கும் பால்வண்ணநாதர் மீது இவர் பாடிய ‘பதிற்றுப்பத்தந்தாதி’, ‘கலித்துறை அந்தாதி’ மற்றும் ‘வெண்பா அந்தாதி’ ஆகியவை பக்திச் சுவை சொட்டுபவை.

கொக்கோகம் – ஆன்மீகத்தில் மட்டுமன்றி, காம சாத்திரமான ‘கொக்கோகம்’ நூலையும் தமிழ்ப்படுத்தி, இல்லற வாழ்வியலுக்கும் தன் பங்களிப்பைச் செய்தார்.

நைடதம் தந்த நாயகன்: அதிவீரராம பாண்டியன் (கி.பி. 1564 – 1610)

தென்காசிப் பாண்டியர்களில் மிகச் சிறந்த புலவராகவும், புகழ்பெற்ற அரசராகவும் விளங்கியவர் சீவலமாறன் எனப்படும் அதிவீரராம பாண்டியன். தென்காசியைத் தலைநகராகக் கொண்டு ஆண்ட இவர், சுவாமி தேவரைத் தன் குருவாக ஏற்றவர். அரசராய் இருந்து அறம் காத்ததோடு, புலவராய் இருந்து செந்தமிழ் வளர்த்தவர்.

கூர்ம புராணம் & காசி கண்டம் – காசி நகரத்தின் பெருமைகளையும், புண்ணிய தீர்த்தங்களின் சிறப்புகளையும் தமிழர்கள் அறிந்துகொள்ள ‘காசிகண்டம்’ என்ற நூலைப் படைத்தார். அதேபோல, விஷ்ணுவின் கூர்ம அவதாரத்தை மையமாகக் கொண்ட ‘கூர்ம புராணத்தையும்’ தமிழுக்கு அளித்தார்.

நைடதம் – “நைடதம் புலவர்க்கு ஔடதம்” (மருந்து) என்று போற்றப்படும் அளவிற்கு, நள-தமயந்தி வரலாற்றை மிகச் சிறந்த இலக்கியச் செறிவோடு காவியமாகப் படைத்தார்.

வெற்றிவேற்கை (நறுந்தொகை – புராணங்கள் மட்டுமன்றி, சாமானிய மக்கள் வாழ்வியலைக் கற்றுக்கொள்ள ‘வெற்றிவேற்கை’ என்ற மிகச் சிறந்த அறநூலையும் அளித்து அழியாப் புகழ் பெற்றார்.

தென்காசிப் பாண்டியர்களின் காலம் என்பது தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் “புராணங்களின் பொற்காலம்” எனலாம். வடமொழிக்கு நிகரான தத்துவங்களும், புராணங்களும் தமிழிலும் கிடைக்க வேண்டும் என்ற இவர்களின் பேரவாவே, வாயு சங்கிதையும், காசி கண்டமும், இலிங்க புராணமும் தமிழில் அவதரிக்கக் காரணமாயின.

இந்த நூல் பற்றி தகவல் வேண்டுவோர், பின்னூட்டத்தில் ஆம் என தெரிவிக்கவும்.