தமிழகத்தின் மேற்குச் சீமை எனப்படும் கொங்கு நாடு, எப்போதுமே தன் மடியில் ஏதோ ஒரு அதிசயத்தைத் தாங்கி நிற்கும். நொய்யல் ஆற்றின் கரையில் எழுந்த கோயம்புத்தூர், ஒரு காலத்தில் ‘தென்னிந்தியாவின் மான்செஸ்டர்’ என்று புகழப்பட்டதற்கு அதன் மண்ணில் விளைந்த வெண் தங்கமான பருத்தி மட்டுமே காரணமல்ல; அந்தப் பருத்தியைப் பட்டுடன் கோர்த்து, கலைநயமிக்க ‘கோரா’ உடைகளாக மாற்றிய அந்த மாயக்கலைஞர்களின் கைவண்ணமும்தான். இன்று உலகளவில் புகழ்பெற்ற ‘கோவை கோரா காட்டன்’ (Kovai Cora Cotton) என்பது வெறும் ஆடை மட்டுமல்ல; அது கொங்கு மண்ணின் வியர்வையாலும், நெசவாளர்களின் விடாமுயற்சியாலும் நெய்யப்பட்ட ஒரு வரலாற்றுச் சாசனம்.

கோவையின் முகவரி: தோற்றமும் பின்னணியும்

கோவை கோரா காட்டனின் வேர்களைத் தேடி நாம் வரலாற்றில் பின்னோக்கிச் சென்றால், அது பல நூற்றாண்டுகள் பழமையான ஒரு கதையைச் சொல்லும். கோவை மண்டலம் பழங்காலத்திலிருந்தே பருத்தி விளைச்சலுக்குப் பெயர்பெற்றது. குறிப்பாக, சங்க காலத்திலிருந்தே உரோமானியர்களுடன் பருத்தி வணிகம் செய்த பெருமை இந்த மண்ணுக்கு உண்டு. ஆனால், நவீன ‘கோரா’ புடவைகளின் வடிவம் உருப்பெற்றது சுமார் 18-ஆம் மற்றும் 19-ஆம் நூற்றாண்டுகளின் இடைக்காலத்தில் எனக் கருதப்படுகிறது.

அக்காலத்தில் இப்பகுதியில் வாழ்ந்த தேவாங்கர் சமூகத்தைச் சேர்ந்த நெசவாளர்கள், தங்களுக்குக் கிடைத்த உயர்தர பருத்தி நூலுடன், மென்மையான பட்டு நூலை இணைத்து ஒரு புதிய வகை ஆடையை உருவாக்க முனைந்தனர். அதன் விளைவாகப் பிறந்ததுதான் இந்தக் கோவை கோரா காட்டன். ‘கோரா’ என்பது ஒரு வகை கச்சா பட்டு (Raw Silk). இந்தப் பட்டு நூல் முழுவதும் மெருகூட்டப்படாமல் (degummed), அதன் இயற்கையான கடினத்தன்மையுடன் இருக்கும். பருத்தியின் குளிர்ச்சியையும், பட்டின் கம்பீரத்தையும் ஒருசேரக் கொண்ட இந்தத் துணி, கோவைக்கே உரிய தனித்துவமான அடையாளமாக மாறியது.

நெசவுத் தறிகளில் கேட்ட சங்கீதம்

ஒரு கோவை கோரா புடவை உருவாவது என்பது ஒரு கவிதை எழுதுவதற்குச் சமமானது. இதன் நெசவு முறையே மிகவும் நுணுக்கமானது. இதில் பாவு (Warp) நூலாகப் பட்டும், ஊடை (Weft) நூலாகப் பருத்தியும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

சிறுமுகை மற்றும் கோவையைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்களில் உள்ள குழித்தறிகளில் (Pit Looms) அமர்ந்து, நெசவாளர்கள் ஒரு புடவையை நெய்ய குறைந்தபட்சம் இரண்டு முதல் மூன்று நாட்கள் வரை எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். கைகளால் இழுத்து, மிதித்து, ஒவ்வொரு இழையாகக் கோர்க்கப்படும்போது, அந்தத் தறிகள் எழுப்பும் ஓசை ஒரு கிராமிய இசை போலவே ஒலிக்கும். குறிப்பாக, இந்தப் புடவைகளில் பயன்படுத்தப்படும் ஜக்கார்டு (Jacquard) வேலைப்பாடுகள், அவற்றிற்கு ஒரு தனி அழகைத் தருகின்றன. நுணுக்கமான பூ வேலைப்பாடுகளும், ஜரிகை பார்டர்களும் இந்தப் புடவையை அணிபவருக்கு ஒரு ராஜகளையைத் தரும்.

வரலாற்றின் தடயங்கள்: நாயக்கர் காலம் முதல் இன்று வரை

கோயம்புத்தூரின் நெசவுத் தொழில் கி.பி. 16-ஆம் நூற்றாண்டில் மதுரை நாயக்கர்களின் ஆட்சியின்போது பெரும் எழுச்சி கண்டது. சௌராஷ்டிர மற்றும் தேவாங்கர் இன மக்கள் கொங்கு மண்டலத்தில் குடியேறியபோது, அவர்கள் தங்களோடு புதிய நெசவு நுட்பங்களைக் கொண்டு வந்தனர். ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக்காலத்தில், மும்பையில் பருத்தி ஆலைகள் சரிவைச் சந்தித்தபோது, 1920-30 களில் கோவை ஒரு மாபெரும் தொழில் புரட்சியைச் சந்தித்தது.

ஆயினும், விசைத்தறிகளின் வருகை கைத்தறி நெசவாளர்களுக்குப் பெரும் சவாலாக அமைந்தது. கோரா காட்டன் புடவைகளின் மென்மையும், தரமும் விசைத்தறிகளால் ஈடுசெய்ய முடியாத ஒன்றாக இருந்ததால், இன்றும் இது ஒரு மதிப்புமிக்க கலைப் பொருளாகத் தொடர்கிறது. 2014-15 ஆம் ஆண்டில் இந்திய அரசு இதற்கு ‘புவிசார் குறியீடு’ (Geographical Indication – GI tag) வழங்கியதன் மூலம், இது கோயம்புத்தூரின் மண்ணுக்கே உரிய சொத்து என்பது உலகளவில் அங்கீகரிக்கப்பட்டது.

கோராவின் தனித்துவம்: ஏன் இது இவ்வளவு சிறப்பு?

கோவை கோரா காட்டன் புடவைகளின் மிகப்பெரிய சிறப்பு அதன் எடை குறைவுதான். ஒரு திருமணத்திற்குப் பட்டுப் புடவை கட்ட விரும்பும் பெண்கள், அதன் எடையைத் தாங்க முடியாமல் தவிக்கும்போது, அவர்களுக்குக் கிடைத்த வரப்பிரசாதமே இந்த கோரா காட்டன். பட்டுப் புடவையைப் போன்ற அதே ஜொலிப்பையும், பொலிவையும் தரும், அதே சமயம் பருத்திப் புடவையைப் போல காற்றோட்டமாகவும், மென்மையாகவும் இருக்கும்.

மேலும், இந்தப் புடவைகளில் பயன்படுத்தப்படும் நிறங்கள் மிக நேர்த்தியானவை. அடர் சிவப்பும், மரகதப் பச்சையும், மாம்பழ மஞ்சள் நிறமும் கொண்டு நெய்யப்படும் இந்தப் புடவைகள், தமிழகப் பெண்களின் கலாச்சாரத்தோடு இரண்டறக் கலந்தவை. ‘சிறுமுகை புடவைகள்’ என்று அழைக்கப்படும் கோரா காட்டன் ரகங்கள், இன்று உலகெங்கும் உள்ள தமிழ்ப் பெண்களால் விரும்பி அணியப்படுகின்றன.

வீழ்ச்சியும் மீட்சியும்: ஒரு நெசவாளியின் கனவு

ஒரு காலத்தில் கோவையின் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் தறிச் சத்தம் கேட்டது. ஆனால், நவீன ஆடை கலாச்சாரம் மற்றும் இயந்திரத் தறிகளின் போட்டியால், இந்த பாரம்பரியக் கலை சற்று மங்கத் தொடங்கியது. இளம் தலைமுறையினர் நெசவுத் தொழிலை விட்டு விலகி, தொழில்நுட்பத் துறையை நோக்கிச் சென்றனர்.

இருப்பினும், சமீபகாலமாக ‘கைத்தறி மீட்பு’ (Handloom Revival) இயக்கங்கள் மூலம் கோவை கோரா காட்டன் மீண்டும் புத்துயிர் பெற்று வருகிறது. கோ-ஆப்டெக்ஸ் (Co-optex) போன்ற அரசு நிறுவனங்கள் மற்றும் நெசவாளர் கூட்டுறவு சங்கங்கள் மூலம் இடைத்தரகர்கள் நீக்கப்பட்டு, நெசவாளர்களுக்கு உரிய ஊதியம் கிடைக்க வழிவகை செய்யப்பட்டுள்ளது. நவீன காலத்திற்கு ஏற்ப, டிசைனர் பிளவுஸ்கள் மற்றும் புதுமையான வேலைப்பாடுகளுடன் இவை சந்தைப்படுத்தப்படுகின்றன.

காலத்தைத் தாண்டிய கலை

எத்தனையோ நவீன உடைகள் வரலாம், பிராண்டட் ஆடைகள் சந்தையைக் கைப்பற்றலாம். ஆனால், ஒரு கைத்தறி நெசவாளியின் விரல்கள் கோர்த்த அந்த கோரா காட்டன் புடவையின் அழகிற்கு ஈடு இணை ஏதுமில்லை. கோவை கோரா காட்டன் என்பது வெறும் துணி அல்ல; அது கொங்கு மண்ணின் பண்பாடு, உழைப்பு மற்றும் ஒரு இனத்தின் கலைத் திறன் ஆகியவற்றின் சங்கமம்.

இன்று நாம் அணியும் ஒவ்வொரு கோரா காட்டன் புடவைக்கும் பின்னால், ஒரு குடும்பத்தின் மூன்று நாள் உழைப்பும், பல நூற்றாண்டுகால வரலாறும் மறைந்திருக்கிறது. இந்த வரலாற்றுப் பொக்கிஷத்தைப் பாதுகாப்பதும், போற்றுவதும் தமிழர்களாகிய நம் ஒவ்வொருவரின் கடமையாகும். கொங்கு நாட்டின் இந்த வெண் பட்டு, இன்னும் பல நூற்றாண்டுகளுக்குத் தமிழகப் பெண்களின் அழகிற்கு மெருகூட்டிக் கொண்டிருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.