தூங்கா நகரத்தின் விழித்தெழும் சுவாசம்

கிழக்கில் சூரியன் முழுமையாக விழித்தெழாத அதிகாலைப் பொழுது. வைகை நதியின் ஈரக்காற்றும், பல்லாயிரம் ஆண்டுகால பழமையான வீதிகளின் புழுதியும் கலந்திருக்கும் அந்த நேரத்தில், மதுரை மாநகரமெங்கும் ஒரு மாயாஜால வாசனை மெல்லப் பரவத் தொடங்கும். அந்த வாசனையை ஒருமுறை நுகர்ந்தவர்கள், உலகின் எந்த மூலையில் இருந்தாலும் மதுரையை மறக்க மாட்டார்கள். அந்த வாசனையின் நாயகிதான் ‘மதுரை மல்லி’. தமிழர்களின் வரலாற்றோடும், பண்பாட்டோடும், காதலோடும், பக்தியோடும் இரண்டறக் கலந்துவிட்ட இந்த வெண்ணிற மலரின் கதை வெறும் விவசாயம் சார்ந்த ஒன்றல்ல; அது பல நூற்றாண்டுகளாகத் தொடரும் ஒரு மகத்தான சரித்திரம். விக்கிப்பீடியா போன்ற தரவுகளின்படி, மதுரை மல்லி என்பது தமிழ்நாட்டின் தென்மத்தியப் பகுதியில், குறிப்பாக மதுரை, விருதுநகர், தேனி, சிவகங்கை மற்றும் திண்டுக்கல் மாவட்டங்களில் பயிரிடப்படும் ஒரு தனித்துவமான மல்லிகை வகையாகும். 2012-2013 ஆம் ஆண்டில் இதற்கு புவிசார் குறியீடு (Geographical Indication) வழங்கப்பட்டது. இதன் மூலம் தமிழகத்திலிருந்து இந்தச் சிறப்பைப் பெற்ற முதல் மலர் என்ற பெருமையை மதுரை மல்லி தட்டிச் சென்றது. ஆனால், இதற்கான அங்கீகாரம் என்பது கடந்த பத்தாண்டுகளில் கிடைத்ததல்ல; கி.மு. 300-ம் ஆண்டிலேயே சங்க இலக்கியங்களிலும், கோவில் கலைகளிலும் இது பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. இந்தப் பின்னணியில் இருந்து மதுரை மல்லியின் ஆழமான சரித்திரப் பக்கங்களை ஒரு வரலாற்று ஆசிரியரின் பார்வையிலிருந்து நாம் புரட்டிப் பார்ப்போம்.

சங்க காலச் சுவடுகள்: இலக்கியங்களில் மணக்கும் மல்லிகை

மதுரை மல்லியின் வரலாற்றைத் தேடிப் புறப்பட்டால், நவீன தாவரவியல் குறிப்பேடுகளைத் தாண்டி, நாம் கி.மு. 300 முதல் கி.பி. 300 வரையிலான சங்க இலக்கியக் காலத்திற்குப் பயணிக்க வேண்டும். தமிழர்களின் கற்பனை உலகில், மலர்கள் என்பவை வெறும் செடியின் உறுப்புகள் அல்ல; அவை காதல், வீரம், நிலம் மற்றும் உணர்வுகளின் மொழியாகவே பார்க்கப்பட்டன. மலர்களுக்கெல்லாம் அரசியாக முல்லை எனப்படும் மல்லிகை வகை கொண்டாடப்பட்டது. முல்லைக்குத் தேர் கொடுத்த பாரி வள்ளலின் கதை நாம் அனைவரும் அறிந்ததே. கடையெழு வள்ளல்களில் ஒருவரான பாரி மன்னன், தனது பொற்கரங்களால் செலுத்தப்பட்ட தேரை, காட்டில் ஆதரவின்றி தவித்து நின்ற ஒரு சிறிய முல்லைக் கொடிக்கு ஈந்து, அதனை படரச் செய்தான் என்ற வரலாற்றுச் செய்தி, தமிழர்களின் மனதில் இந்த மலர் எத்தகைய உயரிய இடத்தைப் பிடித்திருந்தது என்பதைப் பறைசாற்றுகிறது.

மதுரையைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளைப் பற்றி விவரிக்கும் ‘மதுரைக்காஞ்சி’, ‘பரிபாடல்’ போன்ற சங்க நூல்களில் மல்லிகை மலரின் குறிப்புகள் ஏராளமாகப் பரவிக்கிடக்கின்றன. பரிபாடலில், வைகை ஆற்றங்கரையில் விளையாடும் இளம்பெண்கள் மல்லிகை மாலைகளை அணிந்திருந்த காட்சி மிக அழகாகச் சித்திரிக்கப்பட்டுள்ளது. சிலப்பதிகாரத்தில், கோவலனும் கண்ணகியும் மதுரையை நெருங்கும்போது, அந்த நகரத்தின் எல்லையை அவர்கள் எப்படி உணர்ந்தார்கள் தெரியுமா? வழிகாட்டிகள் எவரும் அவர்களுக்குத் தேவைப்படவில்லை; மதுரை மாநகரத்தின் வாசலில் வீசிய காற்றில் கலந்து வந்த மல்லிகையின் தீவிரமான நறுமணமே, அவர்கள் பாண்டிய மன்னனின் தலைநகரை அடைந்துவிட்டதை உணர்த்தியதாகக் கூறப்படுகிறது. ஆக, இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, மதுரையின் அடையாளமே இந்த வெண்ணிற நூலில்தான் நெய்யப்பட்டுள்ளது என்பதை வரலாறு நமக்கு ஆணித்தரமாக உணர்த்துகிறது.

புராணங்களும் நம்பிக்கைகளும்: மீனாட்சி அம்மனும் மல்லிகையும்

இலக்கியங்களை விடுத்து புராணங்கள் மற்றும் ஆன்மீகத்தின் பக்கம் திரும்பினால், மதுரை மல்லி இறைத்தன்மையின் உச்சமாகவே பார்க்கப்படுகிறது. இந்து மத மரபுகளில், மலர்கள் அவற்றின் தூய்மை மற்றும் ஆன்மீக அதிர்வுகளின் அடிப்படையில் வகைப்படுத்தப்படுகின்றன. அதில் மல்லிகை ‘சாத்வீக’ குணத்தின் அடையாளமாக, மிகவும் மங்களகரமான மற்றும் தெய்வத்தன்மை பொருந்திய மலராகக் கருதப்படுகிறது. அயோத்தியை ஆண்ட பார்த்தன் என்ற மன்னன், தெற்கு நோக்கிப் பயணித்து, அடர்ந்த மல்லிகைக் காட்டில் சிவபெருமானை தீவிரமாக வழிபட்டதாகவும், அவனது பக்தியிலும் அந்த மலரின் நறுமணத்திலும் மகிழ்ந்த சிவபெருமான் அங்கேயே ‘மல்லீஸ்வரன்’ (மல்லிகையின் இறைவன்) என்ற திருநாமத்துடன் எழுந்தருளினார் என்றொரு புகழ்பெற்ற புராணக் கதையும் உண்டு.

இருப்பினும், மதுரை மல்லியின் உண்மையான பாதுகாவலராகத் திகழ்பவள், அன்னை மீனாட்சி. மீனாட்சி சுந்தரேஸ்வரர் கோவிலின் ஒவ்வொரு தூணிலும், ஒவ்வொரு விழாவிலும் மல்லிகையின் வாசம் நிரம்பியிருக்கும். ஒவ்வொரு நாள் மாலையிலும் நடைபெறும் பள்ளியறைப் பூஜையின்போது, இறைவியான மீனாட்சிக்கும், இறைவன் சுந்தரேஸ்வரருக்கும் எண்ணற்ற மதுரை மல்லிகைப் பூக்களால் அலங்காரம் செய்யப்படுகிறது. இந்த நிலப்பரப்பு உலகின் மிகச் சிறந்த மல்லிகையை உற்பத்தி செய்வதற்கு ஒரு முக்கியக் காரணம், இறைவியானவள் தனக்கான மலரை இந்தப் பூமியிலிருந்து கேட்டுப் பெறுகிறாள் என்ற ஆழமான உள்ளூர் நம்பிக்கையும் இங்கு நிலவுகிறது. வசந்த காலத்தில் நடைபெறும் சித்திரைத் திருவிழாவின்போது, முழு நகரமும் ஒரு பிரம்மாண்டமான மலர்வனமாகவே மாறிவிடும். இறைவனின் வாகனங்கள் முதல் வீதிகள் வரை எங்கும் மல்லிகைப் பூக்கள் நிரம்பியிருக்கும். மதுரையில் பக்தி என்பது வெறும் வார்த்தைகளால் உச்சரிக்கப்படுவதல்ல; அது மல்லிகையின் வாசனையாக நாசியால் ஆழமாகச் சுவாசிக்கப்படுவது.

மண்ணின் ரகசியம்: ஏன் மதுரை மல்லிக்கு இத்தனை மவுசு?

உலகின் மற்ற பகுதிகளில் வளரும் மல்லிகை வகைகளை விட மதுரை மல்லி மட்டும் ஏன் இவ்வளவு தனித்துவமாகவும், அதிக நறுமணத்துடனும் திகழ்கிறது? இதற்கான விடை புவியியல், தட்பவெப்ப நிலை மற்றும் மண்ணின் வேதியியல் கலவையில் மறைந்துள்ளது. மதுரை, நிலக்கோட்டை, மேலூர், உசிலம்பட்டி, திருமங்கலம் உள்ளிட்ட பகுதிகளைச் சுற்றியுள்ள நிலப்பரப்பு, செம்மண் (Laterite soil) நிறைந்த ஒரு சிறப்புப் பகுதியாகும். இந்த மண்ணில் சல்பர் (Sulphur) சத்து மிக அதிக அளவில் காணப்படுகிறது. இயற்கை விரித்த சிவப்புச் சிவப்புக் கம்பளம் போலக் காட்சியளிக்கும் இந்த மண்ணிலிருக்கும் சல்பர் சத்துதான், மதுரை மல்லியின் வேதியியல் அமைப்பில் ‘ஜாஸ்மோன்’ (Jasmone) மற்றும் ‘ஆல்ஃபா-டெர்பினியோல்’ (Alpha-terpineol) ஆகிய இரண்டு முக்கிய நறுமண மூலக்கூறுகளை உற்பத்தி செய்ய உதவுகிறது. இந்த வேதியியல் கலவையே மதுரை மல்லிக்கு அதன் ஆழமான, மயக்கமூட்டும் மற்றும் நீண்ட நேரம் நிலைத்திருக்கும் நறுமணத்தை வழங்குகிறது.

அதுமட்டுமல்லாமல், இந்த மலரின் உடற்கூறியல் அமைப்பும் தனித்துவமானது. மற்ற வகைகளுடன் ஒப்பிடும்போது, மதுரை மல்லி மிகவும் தடிமனான இதழ்களையும் (Thick petals), நீளமான காம்பையும் (Long petiole) கொண்டுள்ளது. இந்தத் தடிமனான இதழ்கள் ஒரு பரிணாம வளர்ச்சி என்றே சொல்லலாம்; செடியிலிருந்து பூவைப் பறித்த பிறகும், இந்த இதழ்கள் ஈரப்பதத்தை நீண்ட நேரம் தன்னுள் தக்கவைத்துக்கொள்ளும் தன்மையைக் கொண்டுள்ளன. இதனால், அதிகாலையில் மொட்டாகப் பறிக்கப்படும் மல்லிகை, மாலையில் மெல்ல மெல்ல இதழ் விரித்து மலரும்போது, அதன் நறுமணம் பல மடங்கு தீவிரமாக வெளிப்படுகிறது. இரவு நேரம் ஆக ஆக, இதன் வாசனை காற்றில் ஒரு மாயவலை போலப் படர்கிறது.

பயிர் செய்யும் கலை: விவசாயிகளின் அர்ப்பணிப்பு

மதுரை மல்லியின் சாகுபடி என்பது வெறும் விவசாயம் அல்ல, அது பல தலைமுறைகளாகக் காக்கப்பட்டு வரும் ஒரு தவம். சுவாரஸ்யமாக, பல மதுரை மல்லிச் செடிகளின் பயணம் மதுரையில் தொடங்குவதில்லை; கடலோரப் பகுதியான ராமேஸ்வரம் அருகே உள்ள தங்கச்சிமடம் என்ற கிராமத்தில்தான் தொடங்குகிறது. கடலோரக் காற்றின் உவர்ப்புத்தன்மை, மல்லிகை நாற்றுகளை ஆரம்பக் கட்டத்தில் வலுவாக வளர்க்க உதவுகிறது. பின்னர் இந்த நாற்றுகள் மதுரையின் சல்பர் நிறைந்த செம்மண் பூமிக்குக் கொண்டு வரப்பட்டு நடப்படுகின்றன.

மதுரை விவசாயிகள் இந்தச் செடிகளைத் தங்கள் சொந்தக் குழந்தைகளைப் போலவே போற்றி வளர்க்கிறார்கள். வைகை நதியின் நீரைப் பாய்ச்சி, ஒவ்வொரு செடியின் வளர்ச்சியையும் மிக நுணுக்கமாகக் கவனிக்கிறார்கள். நீர் சற்று அதிகமானாலும் அல்லது குறைந்தாலும், அது மலர்களின் தரத்தைப் பாதித்துவிடும் என்பதை அவர்கள் அனுபவப்பூர்வமாக உணர்ந்துள்ளனர். பூக்களைப் பறிக்கும் பணியும் ஒரு பெரும் சவாலாகும். அதிகாலை 3 மணி முதல் 5 மணிக்குள், சூரியன் உதிக்கும் முன்பே பூக்களைப் பறித்துவிட வேண்டும். பூக்கள் நீளவாக்கில், இறுக்கமாக மூடியிருக்கும் மொட்டுப் பருவத்தில்தான் பறிக்கப்பட வேண்டும்; அப்போதுதான் அதன் நறுமணத் திறன் முழுமையாகப் பாதுகாக்கப்படும். இருண்ட அதிகாலைப் பொழுதில், தலையில் சிறு விளக்குகளைப் பொருத்திக்கொண்டு பெண்கள் பூக்களைப் பறிக்கும் காட்சி, விவசாயிகளின் கடின உழைப்புக்கு ஒரு சிறந்த சான்றாகும். மல்லிகையின் அதீத வாசனையினால் பாம்புகள் அந்த வயல்வெளிகளுக்குள் வருவதில்லை என்பதும் இயற்கையின் ஒரு வியத்தகு உண்மையாகும்.

பூ கட்டும் கலை: ஒரு பாரம்பரிய சித்திரம்

விவசாயிகள் இந்த நறுமணக் காவியத்தை உருவாக்குபவர்கள் என்றால், மதுரை மாட்டுத்தாவணி மலர்ச் சந்தையில் அமர்ந்திருக்கும் பூ கட்டும் பெண்கள் இதன் பிரம்மாண்டமான இயக்குநர்கள் ஆவார்கள். காலை ஒன்பது மணியளவில் மாட்டுத்தாவணி சந்தைக்குச் சென்றால், அங்கே ஒரு பரபரப்பான, வண்ணமயமான, சந்தடி நிறைந்த வர்த்தக உலகத்தைக் காணலாம். அந்தச் சலசலப்புக்கு நடுவே, பெண்கள் நிழலில் தரையில் அமர்ந்து, பல தலைமுறைகளாகக் கைமாறிய ஒரு அரிய கலையைச் சத்தமில்லாமல் செய்துகொண்டிருப்பார்கள்.

மதுரை மல்லியைத் தொடுப்பது என்பது சாதாரண வேலையல்ல; அது ஒரு மிக நுட்பமான கைவினைக்கலை. மலரின் தடிமனான இதழ்கள் மற்றும் உறுதியான காம்புகளின் காரணமாக, அதனைப் பல விதமான வடிவங்களில் கட்ட முடிகிறது. வாழை நாரையோ அல்லது உறுதியான பருத்தி நூலையோ பயன்படுத்தி அவர்கள் பூக்களைத் தொடுக்கும் வேகம் பார்ப்போரை வியப்பில் ஆழ்த்தும். இதில் பல வகையான கட்டும் முறைகள் உள்ளன: ‘உருட்டுக் கட்டு’ என்பது ஒரு தடிமனான வெள்ளை நிறக் கயிறு போல நெருக்கமாகக் கட்டப்படுவது; ‘பட்டைக்கட்டி’ என்பது தட்டையாக, ஒரு ரிப்பன் போலக் கட்டப்படுவது, இது பெரும்பாலும் கோவில் அலங்காரங்களுக்குப் பயன்படுகிறது; ‘கதம்பம்’ என்பது மல்லிகையோடு சாமந்தி, ரோஜா மற்றும் மருக்கொழுந்து சேர்த்துப் பல வண்ணங்களில் கட்டப்படுவது; ‘மாலை’ என்பது திருமணங்களுக்கும், இறைவனுக்கும் அணிவிக்கப்படும் பிரம்மாண்டமான வடிவம். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக ‘திரும்பிப்பார்’ என்றொரு கட்டும் முறை உள்ளது; மிக நுணுக்கமாக, பார்த்தவுடன் மீண்டும் ஒருமுறை திரும்பிப் பார்க்கத் தூண்டும் அளவுக்கு அழகாகப் பின்னப்படும் இந்த முறை, மதுரைப் பெண்களின் கலைத்திறனுக்கு ஒரு மகுடமாகும்.

பறிக்கும்போதும், கட்டும்போதும் சரியான அழுத்தம் கொடுக்கப்பட வேண்டும்; அதிகமாக அழுத்தினால் பூக்கள் நசுங்கிவிடும், தளர்வாகக் கட்டினால் மாலையின் வடிவம் சிதைந்துவிடும். அந்தப் பெண்களின் விரல்களில் நிரந்தரமாகப் படிந்திருக்கும் பச்சை நிறக் கறையும், இதழ்களின் எண்ணெய்ப் பசையும் அவர்களின் தொடர்ச்சியான உழைப்பின் சாட்சிகள். அவர்களின் இந்தச் சத்தமில்லாத உழைப்புதான், இறுதியில் கோவில் கருவறைகளிலும், அரசியல் தலைவர்களின் கழுத்துகளிலும், மணப்பெண்களின் கருமையான கூந்தலிலும் மகுடமாக வீற்றிருக்கிறது.

புவிசார் குறியீடும் உலகளாவிய பயணமும்: வாசனைத் திரவியங்களின் அரசி

பல நூற்றாண்டுகளாக இந்தியத் துணைக்கண்டத்திற்குள் மட்டுமே கொண்டாடப்பட்டு வந்த மதுரை மல்லியின் சிறப்பு, 21-ம் நூற்றாண்டில் உலகளாவிய அங்கீகாரத்தைப் பெற்றது. ஜனவரி 2013-ல், இந்திய அரசாங்கம் மதுரை மல்லிக்கு புவிசார் குறியீடு (GI tag) வழங்கிச் சிறப்பித்தது. இந்த அங்கீகாரம், சங்க காலப் புலவர்கள் எதை உணர்ந்தார்களோ, அதை சட்டப்பூர்வமாக உலகிற்கு அறிவித்தது. அதாவது, இந்த மலரின் தனித்துவமான வடிவம், அளவு, தடிமனான இதழ்கள் மற்றும் அதன் மயக்கும் வாசனை ஆகிய அனைத்தும் மதுரையின் மண்ணோடும், மக்களின் உழைப்போடும் பிரிக்க முடியாதபடி பிணைந்துள்ளன என்பது உறுதி செய்யப்பட்டது. இந்தப் புவிசார் குறியீடு, விவசாயிகளைப் போலி வியாபாரிகளிடமிருந்து பாதுகாத்தது மட்டுமல்லாமல், சர்வதேச ஏற்றுமதிக்கான கதவுகளையும் அகலத் திறந்தது.

இன்று, மதுரை மல்லியின் பயணம் தென்னிந்தியக் கோவில் பிரகாரங்களைத் தாண்டிப் பல நாடுகளுக்கு விரிவடைந்துள்ளது. தமிழ்நாட்டின் கிராமப்புறங்களில் கரடுமுரடான கைகளால் பறிக்கப்படும் இந்த மொட்டுகள், அடுத்த சில மணி நேரங்களில் விமானங்களில் ஏற்றப்பட்டு துபாய், சிங்கப்பூர், அமெரிக்கா மற்றும் ஐரோப்பிய நாடுகளுக்குச் சென்றடைகின்றன. எனினும், இந்த எளிய மலர்களின் மிகவும் வியக்கத்தக்கப் பயணம் என்பது பாரிஸ் நகரின் உலகப் புகழ்பெற்ற வாசனைத் திரவிய (Perfume) உற்பத்தி நிறுவனங்களுக்குச் செல்வதுதான்.

மதுரை மல்லியின் தடிமனான இதழ்களும், அதில் அடங்கியுள்ள தீவிரமான நறுமண மூலக்கூறுகளும், உலகளாவிய வாசனைத் திரவியத் தொழிலில் இதற்கு ஒரு மிகப்பெரிய தேடலை உருவாக்கியுள்ளன. கிறிஸ்டியன் டியோர் (Christian Dior), கெர்லைன் (Guerlain), பல்காரி (Bulgari) போன்ற உலகின் தலைசிறந்த ஆடம்பரப் பெர்ஃபியூம் தயாரிப்பு நிறுவனங்கள், மதுரை மல்லிகையிலிருந்து எடுக்கப்படும் மூலச்சாற்றை (Jasmine absolute) தங்களது தயாரிப்புகளுக்குப் பயன்படுத்துகின்றன. இதிலிருந்து நறுமணச் சாற்றைப் பிரித்தெடுக்கும் முறை மிகவும் கடினமானது; ஒரு கிலோ மல்லிகை மூலச்சாற்றைப் பெற, பல மில்லியன் பூக்கள் தேவைப்படுகின்றன. இந்த மூலச்சாறு என்பது வைரத்திற்கு நிகரான மதிப்புடைய ஒரு தங்க நிற திரவமாகும். தமிழ்நாட்டின் கிராமப்புறத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண், சில ரூபாய்களுக்கு வாங்கித் தன் தலையில் சூடிக்கொள்ளும் அதே மலர்தான், பாரிஸ் நகரின் ஆடம்பரக் கடைகளில் பல்லாயிரம் டாலர்களுக்கு விற்கப்படும் ஒரு ஸ்படிக பாட்டிலுக்குள் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் பெர்ஃபியூமின் இதயமாகவும் துடித்துக்கொண்டிருக்கிறது என்பது எவ்வளவு பெரிய ஆச்சரியம்!

தமிழர் பண்பாட்டில் மல்லிகையின் பிரிக்க முடியாத பந்தம்

சர்வதேச அளவில் வணிக ரீதியாக எவ்வளவு பெரிய வெற்றியைப் பெற்றிருந்தாலும், மதுரை மல்லியின் உண்மையான ஆத்மா என்பது தமிழ் மக்களின் அன்றாட வாழ்வியலோடு ஆழமாகப் பிணைந்துள்ளது. தமிழகத்தில், ஒரு மனிதனின் வாழ்நாள் சுழற்சி முழுவதும் இந்த மலரின் வாசம் நிறைந்திருக்கிறது. ஒரு குழந்தையின் தொட்டிலைத் தாலாட்ட, வயதுக்கு வந்த பெண்ணின் மங்களச் சடங்குகளைச் சிறப்பிக்க, திருமணத்தில் மணமக்களின் வாழ்வில் காதல் வாசனையைத் தூவ, தினசரி பூஜைகளில் இறைவனை வழிபட எனத் தொடங்கி, ஒரு மனிதனின் இறுதிப் பயணத்தில் அவனது உடலை அலங்கரித்து வழியனுப்பி வைப்பது வரை, எல்லாத் தருணங்களிலும் மதுரை மல்லி உடனிருக்கிறது.

மதுரையின் வீதிகளில், ஒரு பெண் தனது கருமையான நீண்ட கூந்தலில் அடர்த்தியான மல்லிகைச் சரத்தைச் சூடிக்கொண்டு நடந்து செல்வதைப் பார்ப்பது, ஒரு வாழும் பாரம்பரியத்தைக் கண்ணாரக் காண்பதற்குச் சமம். அந்தச் தனித்துவமான வாசனை, தேங்காய் எண்ணெயின் லேசான மணத்தோடும், வெப்பமண்டல மாலையின் இளஞ்சூட்டு காற்றில் கலக்கும்போதும், அது வெறும் அழகு சாதனப் பொருளாக மட்டும் இருப்பதில்லை; அது ஒரு கலாச்சார அடையாளம். அது இந்தப் பழமையான நிலத்தோடு தங்களுக்கு இருக்கும் உரிமையையும் உறவையும் பறைசாற்றும் ஒரு அமைதியான, ஆனால் வலிமையான பிரகடனம்.

காலத்தை வென்ற ஒரு கலாச்சார மலர்

முடிவாகச் சொல்லப்போனால், மதுரை மல்லி என்பது வெறும் ஒரு விவசாய விளைபொருளோ அல்லது ஆடம்பர வாசனைத் திரவியத்தின் மூலப்பொருளோ அல்ல. அது பாரி மன்னனின் இரக்க குணத்தின் வாழும் சாட்சி; மீனாட்சி அம்மனின் அருளாட்சியின் மௌனப் பார்வை; விவசாயிகளின் ரத்தமும் வியர்வையும் கலந்த உயிர்நாடி; மற்றும் மாட்டுத்தாவணிப் பெண்களின் கலையம்சத்தின் உச்சம். சங்க காலத்தின் மாபெரும் பேரரசுகள் எல்லாம் காலப்போக்கில் மண்ணோடு மண்ணாக மறைந்துபோயிருக்கலாம்; நவீன காலத்தின் நாகரீகங்கள் பலவாறாக மாறிப்போயிருக்கலாம். ஆனால், மதுரையின் மல்லிகைக் கொடிகள் இருளிலும்கூட தொடர்ந்து மலர்ந்துகொண்டே இருக்கும். வைகை நதியின் நீரையும், செம்மண்ணின் சல்பரையும், தமிழ் மக்களின் தளராத பண்பாட்டையும் தன்னுள் ஈர்த்துக்கொண்டு, இந்த மலர்கள் தங்கள் அழியாத நறுமணத்தை ஒவ்வொரு இரவிலும் காற்றில் பரப்பிக்கொண்டே இருக்கும். ஆம், “தூங்கா நகரம்” ஒருபோதும் உறங்காது என்பதற்கு, அந்த இருளிலும் விழித்துக்கொண்டு வாசனை வீசும் மதுரை மல்லியே ஆகப்பெரும் சாட்சியாகும். உலக வரைபடத்தில் மதுரை இருக்கும் வரை, மதுரை மல்லியின் சரித்திரமும் வாசனையும் என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும்.