சிந்துசமவெளி லிங்கமும் தொல் தமிழர் வழிபாட்டின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும்: உருவமற்ற நிலையிலிருந்து உருவ வழிபாடு வரை

​இயற்கையின் சீற்றங்களுக்கான காரணங்களை அறிய இயலாத ஆதிகால மனிதர்கள், அந்தப் பேராற்றலைக் கண்டு அஞ்சியே வழிபாட்டைத் தொடங்கினர். மரங்கள், மலைகள், சோலைகள் மற்றும் நீர்நிலைகள் போன்ற இயற்கைச் சக்திகளை, தங்களை விட மேலான ஒரு ‘அருவமான’ (உருவமற்ற) ஆற்றலாகவே அவர்கள் வழிபட்டனர். தொடக்க காலத்தில் தெய்வங்களுக்கு எனத் தனிப்பட்ட உருவங்கள் சமைக்கப்படவில்லை; மாறாக, அச்சத்தைப் போக்கவும், நன்மையைப் பெறவும் இயற்கையின் ஆற்றலையே மையமாகக் கொண்டு வழிபாடுகள் நிகழ்ந்தன. மனித சிந்தனையின் வளர்ச்சியில், ஒரு குறிப்பிட்ட இனம் சார்ந்த உற்பத்தி முறையும் வாழ்வியல் சூழலுமே அக்குழு வழிபடும் தெய்வத்தின் வடிவத்தைத் தீர்மானித்தன.

கால்நடை மேய்ப்பவர்கள் புல்லாங்குழல் ஊதும் தெய்வத்தையும், உழவர்கள் கலப்பை ஏந்திய தெய்வத்தையும் வழிபட்டது போலவே, ‘முருகு’ என்ற ஆற்றல் காலப்போக்கில் ‘முருகன்’ என்ற தெய்வ வடிவத்தைப் பெற்றதும் இச்சமூகத் தேவையினாலேயே நிகழ்ந்தது.

​மனித நாகரிக வளர்ச்சியில் உருவ வழிபாட்டின் தொடக்கப் புள்ளியாகச் சிந்துவெளி நாகரிகத்தில் காணப்பெறும் சிவலிங்க வழிபாட்டைக் குறிப்பிடலாம். இது உருவம் சமைத்து வழிபடும் முறைக்கு முந்தைய நிலையாகவும், அருவ வழிபாட்டின் வளர்நிலையாகவும் திகழ்கிறது. சங்க இலக்கியங்களில் குறிப்பிடப்படும் ‘கந்து’ வழிபாடும், சிந்துவெளியில் கண்டெடுக்கப்பட்ட லிங்கம், சக்தி, மற்றும் பல்வேறு விலங்கு உருவங்களும் இம்மாற்றத்தை உறுதி செய்கின்றன.

முழுமையான சிலைகளை வடிப்பதற்கு முன்பாகவே, தெய்வத்தின் உருவத்தை வரைந்து வழிபடுவதும், பலியிடுவதும் வழக்கத்தில் இருந்துள்ளது. இவ்வகை வழிபாட்டு முறையே பிற்காலச் சமயங்களின் தோற்றத்திற்கும், கடவுள் – மனிதன் உறவு குறித்த மதவாதிகளின் கற்பனைகளுக்கும் அடித்தளமாக அமைந்தது.

​உருவ வழிபாட்டின் மற்றொரு முக்கியக் கட்டமாக, மனிதன் தன் வாழ்வாதாரத்திற்குப் பயன்படுத்திய கருவிகளையே தெய்வமாக வழிபட்ட முறையைக் கூறலாம். கல்லாயுத நாகரிகம் மாறி உலோக நாகரிகம் தோன்றியபோது, வேல், சூலம், அரிவாள், கத்தி போன்ற ஆயுதங்கள் தெய்வத்தன்மை பெற்றன.

மனிதன் தன் தொழிலுக்கு உதவிய கருவிகளின் மீது கொண்ட மதிப்பும், பயமுமே இதற்கு அடிப்படையாகும். வீரம் செறிந்த ‘வேலன்’ காலப்போக்கில் முருகனோடு இணைக்கப்பட்டதும், இன்றும் கிராமப்புறத் தெய்வங்களுக்குச் சூலாயுதமும் அரிவாளும் முதன்மை வழிபாட்டுப் பொருட்களாகத் திகழ்வதும், வழிபாட்டு முறையானது அந்தந்தச் சமூகத்தின் பயன்பாட்டுப் பொருட்களோடு பின்பிணைந்துள்ளதை உணர்த்துகிறது.

​தெய்வங்களுக்கான உறைவிடங்கள் அமைப்பதிலும் ஒரு படிநிலை வளர்ச்சி இருந்துள்ளது. தொடக்கத்தில் மரத்தடிகளிலும், திறந்த வெளிகளிலும் வழிபடப்பட்ட தெய்வங்கள், பின்னர் ‘பீடங்கள்’ அல்லது ‘பூடங்கள்’ எனப்படும் மேடை அமைப்புகளில் வைத்து வணங்கப்பட்டன. செங்கற்களால் ஆன கூம்பு வடிவங்கள், சதுர வடிவ மண்பீடங்கள், மாடங்கள் எனத் தொடங்கி, காலப்போக்கில் இவையே பெருங்கோயில்களாகப் பரிணாமம் பெற்றன.

இன்றும் நாட்டுப்புறத் தெய்வங்கள் பலவும் முறையான கோயில் அமைப்புகளின்றி, மரத்தடிகளிலும் எளிய மேடைகளிலும் வழிபடப்படுவதைக் காணும்போது, அது பழந்தமிழர் வழிபாட்டு மரபின் எச்சமாகவே தென்படுகிறது. மண்ணால் செய்யப்பட்ட உருவங்கள் முதல் கல் மற்றும் உலோகச் சிலைகள் வரையிலான இந்த மாற்றம், வழிபாட்டு மரபின் நெடிய வரலாற்றைக் காட்டுகிறது.

​முடிவாக நோக்குமிடத்து, அச்சத்தின் அடிப்படையில் தோன்றிய ஆதிகால வழிபாட்டு முறை, அருவ வழிபாடாகத் தொடங்கி, லிங்க வழிபாடு, கருவி வழிபாடு என வளர்ந்து, பின்னர் முழுமையான உருவ வழிபாடாக மாற்றமடைந்துள்ளதை அறியமுடிகிறது. பெருஞ்சமயங்கள் நிறுவனப்படுத்தப்பட்ட பின்னரும், எளிய மக்களால் பின்பற்றப்படும் நாட்டுப்புறச் சமய மரபில் இந்தத் தொன்மையான வழிபாட்டுக் கூறுகள் இன்றும் உயிர்ப்புடன் உள்ளன.

சங்க காலம் தொட்டு இன்றுவரை தொடரும் இந்த வழிபாட்டு மரபு, தமிழரின் பண்பாட்டுத் தொன்மையையும், இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்வியலையும் பறைசாற்றுவதாகவே அமைந்துள்ளது.

நாட்டுப்புறத் தெய்வங்களை வைதீகத் தெய்வங்களோடு இணைத்து, வைதீக வழிபாட்டு மரபோடு இணைக்கக்கூடிய அரசியல் போக்கு அண்மையில் மிக அதிகமான அளவில் நிகழ்ந்து வருகிறது. அச்சத்திலிருந்து விடுபடவும், வாழ்க்கையை வளப்படுத்திக் கொள்ளவும், தொல் பழங்கால மனிதர் களால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட வழிபாடு காலப்போக்கில் குறிப் பிட்ட ஒரு குழுவினர் மக்களைச் சுரண்டிக் கொழுப்பதற்குரிய தாகவும், அரசியல் லாபங்களுக்குரியதாகவும் பயன்படுத்தப் படும் அபாயகரமான போக்கு இன்று நிலவி வருகின்றது.

இந்தச் சூழலில் நம்முடைய மரபு எது ? நம்முடைய வழிபாட்டு மரபு எது? நம்முடைய தொன்மையான வழிபாட்டு மரபு எது ? என்பனவற்றைப் புரிந்து கொள்வதற்கு இந்த நூல் மிகச் சிறந்த தொடக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

ஹரப்பாவின் ‘மேடு F’ (Mound F) பகுதியில் 1924-25 ஆம் ஆண்டு தயா ராம் சஹானி மேற்கொண்ட அகழ்வாராய்ச்சியின் போது, 11 அங்குல உயரமுள்ள மணற்பாறையிலான (Sandstone) அரிய சின்னம் ஒன்று அதன் மூல இடத்திலேயே (in situ) கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. அகழ்வாராய்ச்சி அறிக்கைகளில் முதலில் இது ஒரு கல் தூண் (obelisk) எனப் பெயரிடப்பட்டிருந்தாலும், அதன் வடிவத்தையும், அடிப்பகுதி சொரசொரப்பாக செதுக்கப்படாமல் இருந்ததையும் கவனித்த சஹானி, இது பீடத்தில் வைத்து வழிபடுவதற்கான சிவலிங்கமாகவே இருக்க வேண்டும் என்று கருதினார். எம்.எஸ். வாட்ஸ் அவர்களும் பின்னாளில் இதை ‘லிங்கம்’ என்றே உறுதிப்படுத்தியுள்ளார்; ஹரப்பா நாகரிகத்தில் சிவ வழிபாடு இருந்ததற்கான மிக முக்கியமான தொல்லியல் சான்றாக இது கருதப்படுகிறது.

நூல் : பண்டைத் தமிழர் தெய்வங்களும் வழிபாடும் – முனைவர் பே. சக்திவேல்

https://heritager.in/product/pandai-tamilar-theivangal/