தமிழகத்தின் மையப்பகுதியில், தென்பெண்ணை ஆற்றின் தாலாட்டில் வளர்ந்த கள்ளக்குறிச்சி மண், வீரத்திற்கும் விவசாயத்திற்கும் மட்டுமல்ல, மரத்தில் உயிர் செதுக்கும் கலைக்கும் பெயர்பெற்றது. ஒரு சாதாரண மரத்துண்டு, ஒரு கலைஞனின் உளி படும்போது எப்படித் தெய்வீக வடிவம் பெறுகிறது? பல நூற்றாண்டுகளாகத் தலைமுறை கடந்து இந்த மண்ணில் நிலைத்து நிற்கும் ‘கள்ளக்குறிச்சி மரச்சிற்பக் கலை’ என்பது வெறும் கைத்தொழில் அல்ல; அது தமிழர்களின் ஆன்மீக மற்றும் கலாச்சார அடையாளத்தின் நீட்சி. இன்று ‘புவிசார் குறியீடு’ (GI Tag) பெற்று உலக அரங்கில் மின்னும் இந்தக் கலையின் வேர்களைத் தேடி ஒரு வரலாற்றுப் பயணம் செல்வோம்.

மதுரையில் இருந்து கள்ளக்குறிச்சிக்கு: ஒரு கலையின் இடப்பெயர்வு

கள்ளக்குறிச்சி மரச்சிற்பக் கலையின் வரலாறு சுமார் 200 முதல் 300 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டது. வரலாற்றாசிரியர்களின் கூற்றுப்படி, இந்தக் கலை பிறந்தது மதுரையில். நாயக்க மன்னர்களின் ஆட்சிக்காலத்தில் மதுரையில் செழித்தோங்கிய சிற்பக் கலைஞர்களில் ஒரு பிரிவினர், காலப்போக்கில் வாழ்வாதாரம் தேடி வடக்கு நோக்கி நகர்ந்தனர். அவர்கள் விழுப்புரம் மாவட்டத்தின் சின்னசேலம் மற்றும் கள்ளக்குறிச்சி பகுதிகளில் நிலைகொண்டனர்.

இந்த இடப்பெயர்வுக்கு ஒரு முக்கியக் காரணம் இருந்தது. கள்ளக்குறிச்சியைச் சுற்றியுள்ள கல்வராயன் மலை மற்றும் அதைச் சார்ந்த காடுகளில் விளையும் ‘வாஹை’ (Albizia lebbeck) மற்றும் ‘அத்தி’ போன்ற மரங்கள் சிற்பம் செதுக்குவதற்கு மிகவும் ஏதுவாக இருந்தன. மன்னர்கள் மறைந்தாலும், அவர்கள் வளர்த்த கலை அழியாமல் இருக்க, இந்தக் கலைஞர்கள் கோயில்களின் தேர்ச் சக்கரங்களிலும், வீட்டு நிலைக்கதவுகளிலும் தங்கள் கைவண்ணத்தைக் காட்டத் தொடங்கினர். இப்படித்தான் மதுரையின் நுணுக்கமான கலைநயம், கள்ளக்குறிச்சியின் நாட்டுப்புறத் தன்மையோடு கலந்து ஒரு புதிய வடிவம் பெற்றது.

மரத்தில் கவிதை எழுதும் உளி: நுட்பமும் தனித்துவமும்

கள்ளக்குறிச்சி மரச்சிற்பங்கள் மற்ற இடங்களிலிருந்து எப்படி வேறுபடுகின்றன? இதற்கு அதன் ‘அலங்கார வேலைப்பாடுகள்’ (Ornamental work) தான் சாட்சி. பொதுவாக மரச்சிற்பங்கள் முப்பரிமாண வடிவில் (3D) இருக்கும். ஆனால், கள்ளக்குறிச்சியில் ‘புடைப்புச் சிற்ப’ (Embossed carving) முறை மிகவும் பிரபலம். ஒரு தட்டையான மரப்பலகையில், ஆழமாகச் செதுக்கி உருவங்களை வெளியே கொண்டு வருவது ஒரு மாயாஜாலத்தைப் போன்றது.

இந்தக் கலையில் பயன்படுத்தப்படும் ‘உளி’கள் மிகவும் விசேஷமானவை. ஒரு சிற்பத்தை வடிக்க சுமார் 50 முதல் 100 வகையான உளிகளை இவர்கள் பயன்படுத்துகின்றனர். தலைமுடி இழை போன்ற மெல்லிய கோடுகளைச் செதுக்குவதற்கும், யானையின் கம்பீரமான தந்தங்களை வடிக்கவும் தனித்தனி உளிகள் உண்டு. இயந்திரங்களின் உதவி இல்லாமல், முழுக்க முழுக்கக் கைகளால் மட்டுமே செய்யப்படும் இந்த வேலைப்பாடுகள், ஒரு கலைஞனின் பொறுமைக்கும் பக்துக்கும் சான்றாக விளங்குகின்றன.

ஆன்மீகமும் அழகியலும்: தேர்களும் தெய்வங்களும்

கள்ளக்குறிச்சி சிற்பக் கலையின் உயிர்நாடி ‘கோயில் தேர்கள்’ ஆகும். தமிழகத்தின் பல புகழ்பெற்ற கோயில்களின் தேர்களில் உள்ள மரச்சிற்பங்கள் கள்ளக்குறிச்சி கலைஞர்களால் செதுக்கப்பட்டவை. தேரின் பீடத்தில் செதுக்கப்படும் யாழிகள், குதிரைகள் மற்றும் புராணக் கதைகள் பார்ப்பவரை வியக்க வைக்கும். ஒரு தேரைச் செதுக்குவது என்பது ஒரு மகாபாரதத்தையோ அல்லது ராமாயணத்தையோ மரத்தில் எழுதுவதற்குச் சமம்.

தற்போது கோயில் தேர்கள் மட்டுமல்லாமல், பூசை அறைகளுக்கான மண்டபங்கள், அழகிய வேலைப்பாடுகள் கொண்ட நிலக்கதவுகள், மற்றும் கலைப்பொருட்கள் (Artifacts) எனப் பல வடிவங்களில் இந்தக் கலை பரிணமித்துள்ளது. குறிப்பாக, ‘அன்னப் பறவை’ (Annapakshi) மற்றும் ‘கற்பக விருட்சம்’ போன்ற உருவங்கள் கள்ளக்குறிச்சி பாணியில் மிகவும் நேர்த்தியாகக் காணப்படும்.

புவிசார் குறியீடு: உலகளாவிய அங்கீகாரம்

2021-ஆம் ஆண்டு கள்ளக்குறிச்சி மரச்சிற்பங்களுக்கு இந்திய அரசு ‘புவிசார் குறியீடு’ (Geographical Indication) வழங்கியது. இது இந்தக் கலையின் வரலாற்றில் ஒரு பொற்காலம் என்று சொல்லலாம். இந்த அங்கீகாரம் கிடைப்பதற்கு முன்னால், இந்தக் கலை உள்ளூர்ச் சந்தையோடு முடங்கிக் கிடந்தது. ஆனால், இன்று ‘கள்ளக்குறிச்சி’ என்ற பெயர் ஒரு தரமான முத்திரையாக (Brand) மாறியுள்ளது.

இந்தக் குறியீடு மூலம், போலித் தயாரிப்புகளிடம் இருந்து உண்மையான கலைஞர்கள் பாதுகாக்கப்படுகின்றனர். மேலும், வெளிநாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்யப்படும்போது, அதன் நம்பகத்தன்மை உறுதி செய்யப்படுகிறது. இன்று அமெரிக்கா, லண்டன் மற்றும் சிங்கப்பூர் போன்ற நாடுகளில் உள்ள கலை ஆர்வலர்கள் தங்கள் வீடுகளை அலங்கரிக்க கள்ளக்குறிச்சி மரச்சிற்பங்களைத் தேடி வந்து வாங்குகின்றனர்.

கலைஞர்களின் வாழ்வியலும் சவால்களும்

எந்தவொரு கலையின் பின்னணியிலும் ஒரு சமூகத்தின் கண்ணீர் மற்றும் வியர்வை ஒளிந்திருக்கும். கள்ளக்குறிச்சியில் சுமார் 500-க்கும் மேற்பட்ட குடும்பங்கள் இன்றும் இந்தக் கலையைத் தங்கள் வாழ்வாதாரமாகக் கொண்டுள்ளன. ஒரு பெரிய மரச்சிற்பத்தைச் செதுக்க மாதக்கணக்கில் உழைக்க வேண்டியிருக்கும். இதற்குத் தேவையான ‘கருங்காலி’ அல்லது ‘வாஹை’ மரங்கள் கிடைப்பது இப்போது பெரும் சவாலாக மாறியுள்ளது.

காலநிலை மாற்றம் மற்றும் வனக் கட்டுப்பாடுகள் காரணமாகச் சரியான மரங்கள் கிடைப்பதில் சிக்கல் நீடிக்கிறது. இருப்பினும், நவீன காலத்திற்கு ஏற்ப, இந்தக் கலைஞர்கள் தங்கள் வடிவமைப்புகளை மாற்றிக்கொண்டுள்ளனர். பாரம்பரிய உருவங்களோடு, நவீன வீட்டு அலங்காரப் பொருட்களையும் செதுக்கிச் சந்தைப்படுத்துகின்றனர். தமிழ்நாடு கைவினைப் பொருட்கள் வளர்ச்சிக் கழகம் (Poompuhar) இவர்களுக்குப் பெரும் ஆதரவாகச் செயல்பட்டு வருகிறது.

எதிர்காலத் தலைமுறையும் கலைப் பாதுகாப்பும்

ஒரு கலை அழியாமல் இருக்க வேண்டுமானால், அது அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்தப்பட வேண்டும். கள்ளக்குறிச்சியில் பல இளம் கலைஞர்கள் தங்கள் தந்தையிடமிருந்து இந்தக் கலையைக் கற்றுக்கொண்டு வருகின்றனர். பாரம்பரியமான முறையோடு, நவீன சந்தைப்படுத்தல் யுக்திகளையும் (E-commerce) இவர்கள் இணைத்துச் செயல்படுவது வரவேற்கத்தக்கது.

அரசு சார்பில் கள்ளக்குறிச்சியில் ஒரு கலைக்கூடம் மற்றும் பயிற்சி மையம் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்பது கலைஞர்களின் நீண்ட காலக் கோரிக்கையாக உள்ளது. இதன் மூலம், இந்தக் கலையின் நுணுக்கங்களை முறையாக ஆவணப்படுத்தவும், மற்றவர்களுக்குக் கற்பிக்கவும் முடியும்.

கள்ளக்குறிச்சி மரச்சிற்பங்கள் வெறும் மரக்கட்டைகள் அல்ல; அவை மூச்சுவிடும் கலைப் படைப்புகள். ஒவ்வொரு சிற்பத்திலும் ஒரு கலைஞனின் ஆன்மா துடிக்கிறது. வறண்ட பூமியான கள்ளக்குறிச்சியில், ஈரமான உழைப்பால் உருவான இந்தச் சிற்பங்கள், தமிழர்களின் கலைத்திறனுக்கு ஒரு காலத்தால் அழியாத சான்று. அடுத்த முறை நீங்கள் ஒரு மரத்தேரையோ அல்லது செதுக்கப்பட்ட கதவையோ பார்க்கும்போது, அதன் பின்னால் இருக்கும் கள்ளக்குறிச்சியின் 300 ஆண்டுகால வரலாற்றை ஒரு கணம் நினைத்துப் பாருங்கள்.