செட்டிநாட்டின் செம்மாந்த அடையாளம்: கண்டாங்கி சேலையின் நெடும் பயணம்

தமிழகத்தின் சிவகங்கை மற்றும் புதுக்கோட்டை மாவட்டங்களின் ஒரு பகுதியாகத் திகழும் ‘செட்டிநாடு’ என்றாலே நம் நினைவுக்கு வருவது வானளாவிய மாளிகைகளும், நாவூறும் சுவையான உணவுகளும் மட்டுமல்ல; அந்த மண்ணின் வீரத்தையும், பாரம்பரியத்தையும் பறைசாற்றும் ‘கண்டாங்கி’ சேலைகளும்தான். சுமார் இருநூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலான வரலாற்றைக் கொண்ட இந்தச் சேலை, வெறும் ஆடை மட்டுமல்ல; அது ஒரு சமூகத்தின் பண்பாட்டுப் பெட்டகம். ஒரு வரலாற்று ஆசிரியரின் பார்வையில், காலத்தின் சுவடுகளைத் தாங்கி நிற்கும் கண்டாங்கி சேலையின் கதையை இங்கே காண்போம்.

வரலாற்றின் வேர்கள்: நகரத்தாரும் நெசவாளர் வாழ்வும்

கண்டாங்கி சேலையின் தோற்றம் என்பது செட்டிநாட்டின் சமூகப் பொருளாதார வரலாற்றோடு பின்னிப் பிணைந்தது. பதினெட்டாம் மற்றும் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டுகளில், கடல் கடந்து வணிகம் செய்த நாட்டுக்கோட்டை நகரத்தார் சமூகத்தினர், தங்களின் செல்வச் செழிப்பால் கலைகளையும் கைவினைத் தொழில்களையும் போற்றி வளர்த்தனர். அவர்கள் வெளிநாடுகளிலிருந்து பட்டுத் துணிகளையும், நயமான நூல்களையும் இறக்குமதி செய்தாலும், தங்களின் அன்றாடப் பயன்பாட்டிற்கும், சடங்குகளுக்கும் உள்நாட்டு நெசவாளர்களின் கைவண்ணத்தையே பெரிதும் நம்பினர்.

செட்டிநாட்டின் வெப்பமான காலநிலைக்கு ஏற்றவாறு, உடலுக்குக் குளிர்ச்சியையும், அதே சமயம் உழைக்கும் பெண்களுக்கு உறுதியையும் தரும் வகையில் ஒரு ஆடை தேவைப்பட்டது. அப்போதுதான் ‘கண்டாங்கி’ எனும் தனித்துவமான நெசவு முறை உருப்பெற்றது. இந்தப் பாரம்பரியத்தை வளர்த்தெடுத்த பெருமை ‘தேவாங்கர்’ மற்றும் ‘சாலியர்’ சமூகத்தைச் சேர்ந்த கைவினைஞர்களையே சாரும். இவர்கள் நகரத்தாரின் ஆதரவோடு காரைக்குடி, கானாடுகாத்தான் போன்ற பகுதிகளில் குடியேறி, தலைமுறை தலைமுறையாக இந்த வித்தையைத் தங்களின் விரல் நுனியில் காத்து வருகின்றனர்.

கண்டாங்கி – பெயரின் பின்னே ஒரு தத்துவம்

‘கண்டாங்கி’ என்ற சொல்லுக்குப் பின்னால் ஒரு சுவாரசியமான பொருள் உண்டு. ‘கண்டம்’ என்றால் உடல், ‘அங்கி’ என்றால் ஆடை. அதாவது, உடலை முழுமையாக மறைக்கும் அங்கி போன்ற ஆடை என்பதே இதன் பொருள். அக்காலத்துச் செட்டிநாட்டுப் பெண்கள், அதாவது ‘ஆச்சிகள்’, இந்தச் சேலையை உடுத்தும் முறை மிகவும் தனித்துவமானது. தற்காலத்தைப் போல 6 கெஜம் இல்லாமல், சுமார் 4 அல்லது 4.5 கெஜம் நீளம் கொண்ட சேலைகளையே அவர்கள் பயன்படுத்தினர்.

இந்தக் குட்டையான சேலைகளை அவர்கள் கணுக்காலுக்கு மேலாகத் தெரியும்படி உடுத்துவார்கள். இதன் பின்னணியில் ஒரு வலுவான காரணம் இருந்தது. அக்கால செட்டிநாட்டுப் பெண்கள் வயல்வெளிகளிலும், வீட்டின் அன்றாட வேலைகளிலும் சுறுசுறுப்பாக ஈடுபடுபவர்கள். சேலை தரையில் படாமல் இருப்பதால், அது அழுக்காவதைத் தடுப்பதோடு, நடப்பதற்கும் வேலை செய்வதற்கும் வசதியாக இருந்தது. மேலும், செட்டிநாட்டுப் பெண்கள் அணியும் ‘தண்டட்டி’ போன்ற கனமான கால் அணிகலன்களைக் காண்பிப்பதற்கும் இந்த உடை அமைப்பு உதவியது.

தறிகளின் ஓசை: நெசவு எனும் தவக்காலம்

ஒரு கண்டாங்கி சேலை உருவாவது என்பது ஒரு தவம் போன்றது. இன்றும் காரைக்குடியைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்களில் அதிகாலை வேளையில் தறிகளின் ‘தக் தக்’ ஓசையைக் கேட்கலாம். இந்தக் கண்டாங்கி சேலைகள் மற்ற பருத்திச் சேலைகளைக் காட்டிலும் மிகவும் கனமானவை. ஆரம்பக் காலங்களில் 40s முதல் 60s வரையிலான ‘கவுண்ட்’ (Count) கொண்ட தடிமனான பருத்தி நூல்களே பயன்படுத்தப்பட்டன. இது சேலைக்கு ஒரு கம்பீரமான தோற்றத்தைத் தந்தது.

நெசவாளர்கள் மண்ணைத் தோண்டி குழிகளை உருவாக்கி, அதில் அமர்ந்து கொண்டு இயக்கும் ‘குழித்தறி’ (Pit Loom) முறையிலேயே இவை நெய்யப்படுகின்றன. நூலைத் தயார் செய்வது முதல், பாவு ஓடுவது, சாயமிடுவது என ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் மனித உழைப்பு அளப்பரியது. குறிப்பாக, பழைய காலத்துக் கண்டாங்கி சேலைகள் இயற்கைச் சாயங்களைக் கொண்டே உருவாக்கப்பட்டன. ஆவாரம்பூ, கடுக்காய், இண்டிகோ போன்ற தாவரக் கழிவுகளில் இருந்து பெறப்பட்ட சாயங்கள், பல ஆண்டுகள் ஆனாலும் நிறம் மங்காத தன்மையைக் கொடுத்தன.

நிறங்களும் கோலங்களும்: கண்ணைக் கவரும் கலைநயம்

கண்டாங்கி சேலையின் அடையாளமே அதன் அடர் நிறங்களும், பெரிய கட்டங்களும் (Checks) தான். பொதுவாக மண் சார்ந்த நிறங்களான கருஞ்சிவப்பு (Maroon), கருப்பு, கடுகு மஞ்சள் (Mustard Yellow) மற்றும் அடர் பச்சை போன்றவை இதில் பிரதானமாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இந்த நிறங்கள் செட்டிநாட்டு மண்ணின் நிறத்தையும், அந்த மக்களின் மன வலிமையையும் பிரதிபலிப்பதாகக் கருதப்படுகிறது.

சேலையின் இருபுறமும் அமையும் அகலமான கரைகள் (Borders) இதன் மற்றொரு சிறப்பு. இந்தக் கரைகளில் பெரும்பாலும் ‘கோபுரம்’, ‘ருத்ராட்சம்’, ‘மயில் கண்’ மற்றும் ‘கோவில் மதில்’ போன்ற ஆன்மீக மற்றும் இயற்கை சார்ந்த உருவங்கள் நெய்யப்படுகின்றன. சேலையின் நடுப்பகுதியில் பெரிய சதுர வடிவிலான கட்டங்கள் அமைந்திருக்கும். இந்த வடிவமைப்பு வெறும் அழகிற்காக மட்டுமல்ல; அந்தச் சேலைக்கு ஒரு கனத்தன்மையையும், நிலைப்புத்தன்மையையும் வழங்குகிறது.

செட்டிநாட்டுச் சடங்குகளில் கண்டாங்கி

கண்டாங்கி சேலை வெறும் ஆடை மட்டுமல்ல, அது செட்டிநாட்டின் ஒவ்வொரு இல்லறச் சடங்கிலும் ஒரு அங்கமாக இருக்கிறது. நகரத்தார் திருமணங்களில் ‘சீதனமாக’ வழங்கப்படும் பொருட்களில் கண்டாங்கி சேலைக்கு முதன்மையான இடம் உண்டு. மணமகள் தனது புகுந்த வீட்டிற்குச் செல்லும்போது, அவளது தாய்வீட்டுப் பெருமையின் அடையாளமாகப் பல வண்ணக் கண்டாங்கி சேலைகள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும்.

திருமணங்கள் மட்டுமின்றி, ‘புதுமனை புகுவிழா’ மற்றும் ‘சஷ்டியப்த பூர்த்தி’ போன்ற விசேஷங்களிலும் குடும்பத்துப் பெரியவர்கள் கண்டாங்கி சேலை அணிவதையே கௌரவமாகக் கருதுகின்றனர். காலப்போக்கில் நாகரீகம் மாறினாலும், அந்த மண்ணின் ஆச்சிகள் இன்றும் தங்களின் பாரம்பரிய உடையான கண்டாங்கியைத் துறக்கவில்லை. அது அவர்களுக்கு ஒருவிதமான பாதுகாப்பையும், அந்தஸ்தையும் வழங்குகிறது.

காலமாற்றமும் கண்டாங்கியின் உருமாற்றமும்

இருபதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், நவீன இயந்திரத் தறிகளின் வருகையும், நயமான நூல்களின் மோகமும் கண்டாங்கி நெசவுக்குப் பெரும் சவாலாக அமைந்தன. கனமான சேலைகளைக் காட்டிலும், மெல்லிய துணிகளை விரும்பத் தொடங்கிய இளைய தலைமுறைக்காகக் கண்டாங்கி சேலையிலும் மாற்றங்கள் கொண்டு வரப்பட்டன. 4 கெஜமாக இருந்த சேலை 6 கெஜமாக நீண்டது. தடிமனான 40s நூல் மாறி, மென்மையான 80s நூலில் நெய்யத் தொடங்கினர்.

ஆயினும், பழைய பாணியிலான ‘கோபுரம்’ கரைகளும், கட்டம் போட்ட டிசைன்களும் மாற்றப்படவில்லை. இன்றும் பல வடிவமைப்பாளர்கள் (Designers) கண்டாங்கி சேலையின் டிசைன்களை நவீன சுடிதார்களுக்கும், குர்தாக்களுக்கும் பயன்படுத்தி வருகின்றனர். இருப்பினும், கைத்தறியில் நெய்யப்பட்ட ஒரு ஒரிஜினல் கண்டாங்கி சேலை தரும் அந்த ‘கஞ்சி போட்ட’ கம்பீரமே தனி.

புவிசார் குறியீடு: அங்கீகாரம் பெற்ற உழைப்பு

கண்டாங்கி சேலையின் தொன்மையையும், தனித்துவத்தையும் பாதுகாக்கும் நோக்கில், தமிழக அரசு மேற்கொண்ட முயற்சிகளின் பயனாக 2019-ஆம் ஆண்டு இதற்கு புவிசார் குறியீடு (Geographical Indication – GI Tag) வழங்கப்பட்டது. இது அந்தப் பகுதி நெசவாளர்களுக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய வெற்றியாகக் கருதப்படுகிறது. இதன் மூலம், ‘கண்டாங்கி’ என்ற பெயரில் விற்கப்படும் போலித் தயாரிப்புகள் தடுக்கப்பட்டு, காரைக்குடி மற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் நெய்யப்படும் உண்மையான கைத்தறிச் சேலைகளுக்கு உலகளாவிய அங்கீகாரம் கிடைத்துள்ளது.

இந்த அங்கீகாரம் கிடைத்த பிறகு, வெளிநாடுகளில் வாழும் தமிழர்கள் மத்தியிலும், கைத்தறிப் பிரியர்கள் மத்தியிலும் கண்டாங்கி சேலைகளுக்கான தேவை அதிகரித்துள்ளது. இது நலிந்து வரும் நெசவுத் தொழிலுக்கு ஒரு புதிய உத்வேகத்தைத் தந்துள்ளது.

அழிவின் விளிம்பிலிருந்து ஒரு மீண்டெழுதல்

ஒரு காலத்தில் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் தறிகள் இருந்த செட்டிநாட்டு கிராமங்களில், இன்று விரல் விட்டு எண்ணக்கூடிய அளவிலேயே நெசவாளர்கள் உள்ளனர். குறைந்த வருமானம் மற்றும் கடினமான உழைப்பு காரணமாக அடுத்த தலைமுறையினர் இந்தத் தொழிலுக்கு வரத் தயங்குகின்றனர். இருப்பினும், சில அரசு சாரா நிறுவனங்களும் (NGOs) மற்றும் நகரத்தார் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஆர்வலர்களும் இந்த நெசவு முறையை அழியாமல் காக்கப் போராடி வருகின்றனர்.

‘செட்டிநாடு ஹெரிடேஜ்’ (Chettinad Heritage) போன்ற இயக்கங்கள் மூலம் நெசவாளர்களுக்குத் தகுந்த ஊதியம் வழங்கப்படுவதோடு, அவர்களின் தயாரிப்புகளை உலகச் சந்தையில் சந்தைப்படுத்தவும் வழிவகை செய்யப்பட்டுள்ளது. நவீன காலத்துப் பெண்களுக்குப் பிடிக்கும் வகையில் பட்டு மற்றும் பருத்தி கலந்த (Silk Cotton) கண்டாங்கி சேலைகளும் இப்போது அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

காலத்தின் அழியா ஓவியம்

கண்டாங்கி சேலை என்பது வெறும் ஒரு துணி அல்ல; அது செட்டிநாட்டு மண்ணின் ஆன்மா. ஒவ்வொரு நூலிழையிலும் ஒரு நெசவாளியின் வியர்வையும், ஒரு சமூகத்தின் கலாச்சாரமும் படிந்திருக்கிறது. அந்த அடர் சிவப்பு நிறமும், மஞ்சள் கரையும் அந்த மண்ணின் ஆச்சிகளின் தீராத அன்பையும், வைராக்கியத்தையும் நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன.

நவீனத்துவத்தின் அலைகள் எத்தனையோ மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்தாலும், காரைக்குடியின் தெருக்களில் தறிகள் எழுப்பும் அந்தப் பழமையான இசை இன்றும் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது. நாம் உடுத்தும் ஒவ்வொரு கண்டாங்கி சேலையும் அந்தப் பாரம்பரியத்தைக் காக்கும் ஒரு சிறு முயற்சியாகும். எதிர்காலச் சந்ததியினருக்கு நாம் விட்டுச் செல்ல வேண்டியது வெறும் சொத்துக்களை மட்டுமல்ல, இது போன்ற கலைப் பொக்கிஷங்களையும்தான்.