கடலலைகள் பாடும் சரித்திரப் பாடல்

வங்கக் கடலோரம், அலையோசைக்கும் கல்லுளிக்கும் இடையே ஒரு மௌன உரையாடல் பல நூற்றாண்டுகளாகத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. தமிழ்நாட்டின் தலைநகரான சென்னையிலிருந்து சுமார் 60 கிலோமீட்டர் தொலைவில், மாமல்லபுரம் என்ற அந்த அற்புத நகரம் தனது கற்காலக் கனவுகளைச் சுமந்தபடி நின்று கொண்டிருக்கிறது. இங்குள்ள ஒவ்வொரு சிலையும், ஒவ்வொரு தூணும் ஒரு கதை சொல்கின்றன. அது ஒரு மன்னனின் பெருமை மட்டுமல்ல, ஒரு இனத்தின் கலை தாகம், ஒரு நாகரிகத்தின் உச்சம். ‘மாமல்லபுர நினைவுச் சின்னங்கள்’ (Group of Monuments at Mahabalipuram) என்று அழைக்கப்படும் இந்தத் தளம், 1984-ஆம் ஆண்டு யுனெஸ்கோவினால் (UNESCO) உலகப் பாரம்பரியச் சின்னமாக அறிவிக்கப்பட்டது. இன்று நாம் காணும் இந்தச் சிற்பக் கலைக்கூடம், வெறும் சுற்றுலாத் தலம் அல்ல; அது பல்லவப் பேரரசின் கலைச் சாசனம்.

பல்லவப் பேரரசின் கலைக் கனவு: மாமல்லனின் எழுச்சி

மாமல்லபுரத்தின் சிற்பக் கலை வரலாறானது 7 மற்றும் 8-ஆம் நூற்றாண்டுகளில் வாழ்ந்த பல்லவ மன்னர்களின் ஆட்சிக் காலத்தில்தான் உச்சம் தொட்டது. பல்லவ மன்னன் முதலாம் நரசிம்மவர்மன், மற்போரில் சிறந்தவர் என்பதால் அவருக்கு ‘மாமல்லன்’ என்ற பட்டம் இருந்தது. அவர் உருவாக்கிய நகரம் என்பதால் ‘மாமல்லபுரம்’ என்று அழைக்கப்பட்டது. அவருக்கு முன்பே அவரது தந்தை மகேந்திரவர்ம பல்லவன் காலத்தில் பாறைகளைக் குடைந்து கோயில் கட்டும் முறை அறிமுகமானாலும், மாமல்லனின் காலத்தில்தான் அது ஒரு புதிய பரிமாணத்தை எட்டியது. இங்கிருந்துதான் தென்னிந்தியாவின் திராவிடக் கட்டிடக்கலை முறை தனது பயணத்தைத் தொடங்கியது என்று வரலாற்று ஆசிரியர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்.

பல்லவர்கள் காஞ்சிபுரத்தைத் தலைநகராகக் கொண்டு ஆட்சி செய்தாலும், மாமல்லபுரத்தை ஒரு முக்கியமான துறைமுக நகரமாகவும், கலை மையமாகவும் வளர்த்தெடுத்தனர். கடல் வழியாக இலங்கை மற்றும் தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகளுடன் வணிகம் செய்யவும், தூதுக் குழுக்களை அனுப்பவும் இந்தத் துறைமுகம் பயன்படுத்தப்பட்டது. இந்த வணிக வளமே பல்லவ மன்னர்கள் பிரம்மாண்டமான சிற்பங்களை உருவாக்கத் தேவையான பொருளாதார வசதியை அளித்தது.

பஞ்ச பாண்டவ ரதங்கள்: கல்லில் செதுக்கிய கட்டிடக் கலைப் பள்ளி

மாமல்லபுரத்தின் தெற்குப் பகுதியில் அமைந்துள்ள ஐந்து ஒற்றைக்கல் ரதங்கள் (Pancha Rathas), பல்லவ சிற்பிகளின் கற்பனைத் திறனுக்கு ஒரு மிகப்பெரிய சான்றாகும். இவை ஒவ்வொன்றும் ஒரு தனிப் பாறையில் மேலிருந்து கீழாகச் செதுக்கப்பட்டவை. வியக்கத்தக்க விஷயம் என்னவென்றால், இவை ரதங்கள் என்று அழைக்கப்பட்டாலும் உண்மையில் இவை கோயில்களின் மாதிரி வடிவங்கள் ஆகும்.

தர்மராஜ ரதம், பீம ரதம், அர்ஜுன ரதம், நகுல-சகாதேவ ரதம் மற்றும் திரௌபதி ரதம் என இவை பாண்டவர்களின் பெயரால் அழைக்கப்பட்டாலும், இவற்றுக்கும் மகாபாரதத்திற்கும் நேரடித் தொடர்பு இல்லை. இவை ஒவ்வொன்றும் வெவ்வேறு கட்டிடக்கலை பாணிகளில் அமைக்கப்பட்டவை. உதாரணமாக, திரௌபதி ரதம் ஒரு எளிய குடிசை போன்ற வடிவில் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. பீம ரதம் நீளமான ‘வண்டிச் சாலை’ வடிவில் அமைந்துள்ளது. தர்மராஜ ரதம் அனைத்திலும் பெரியது மற்றும் மூன்று அடுக்குகளைக் கொண்டது. ஒரே கல்லில் இப்படிப்பட்ட ஒரு முழுமையான கட்டிடத்தை உருவாக்குவது என்பது உலகக் கலை வரலாற்றில் ஒரு மாபெரும் சாதனையாகக் கருதப்படுகிறது.

அர்ஜுனன் தபசு: ஒரு பாறை மேல் விரியும் காவிய உலகம்

மாமல்லபுரத்தின் இதயப் பகுதியில் அமைந்துள்ள இரண்டு பிரம்மாண்டமான பாறைகளில் செதுக்கப்பட்ட சிற்பம் ‘அர்ஜுனன் தபசு’ (Arjuna’s Penance) அல்லது ‘கங்கை அவதாரம்’ (Descent of the Ganges) என்று அழைக்கப்படுகிறது. 27 மீட்டர் நீளமும் 9 மீட்டர் உயரமும் கொண்ட இந்தச் சிற்பத் தொகுதி, உலகின் மிகப்பெரிய திறந்தவெளி புடைப்புச் சிற்பங்களில் ஒன்றாகும்.

பாறையின் நடுவே உள்ள பிளவில் நீர் வழிந்தோடும்படி அமைக்கப்பட்டுள்ள அமைப்பு, கங்கை வானிலிருந்து பூமிக்கு இறங்குவதைக் குறிக்கிறது. இந்தச் சிற்பத்தில் 150-க்கும் மேற்பட்ட சிற்பங்கள் உள்ளன. தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், மனிதர்கள், யானைகள் மற்றும் குரங்குகள் என ஒரு முழு உலகமே இந்தப் பாறைக்குள் அடங்கியிருக்கிறது. குறிப்பாக, தத்ரூபமாகச் செதுக்கப்பட்ட யானைக் கூட்டங்களும், ஒற்றைக் காலில் நின்று தவம் செய்யும் அர்ஜுனனும் அல்லது பகீரதனும் பல்லவச் சிற்பிகளின் நுணுக்கத்தைக் காட்டுகின்றன. பாறையின் இயற்கையான வளைவுகளைக் கூட சிற்பிகள் தங்களின் கதை சொல்லலுக்கு ஏற்பப் பயன்படுத்திக் கொண்டதுதான் இதில் உள்ள மிகப்பெரிய சிறப்பு.

கடற்கரை கோயில்: அலைகளுடன் ஒரு மௌன யுத்தம்

8-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், பல்லவ மன்னன் இரண்டாம் நரசிம்மவர்மன் (இராஜசிம்மன்) காலத்தில் கடற்கரை கோயில் கட்டப்பட்டது. இது குடைவரை கோயில் அல்ல, மாறாக வெட்டப்பட்ட கருங்கற்களை ஒன்றன் மேல் ஒன்றாக அடுக்கி கட்டப்பட்ட ஒரு கட்டுமானக் கோயிலாகும் (Structural Temple). வங்கக் கடலின் அலைகளைத் தொட்டுக்கொண்டு நிற்கும் இந்தத் திருக்கோயில், பல நூற்றாண்டுகளாக உப்புக்காற்றையும், இயற்கைச் சீற்றங்களையும் தாங்கி கம்பீரமாக நிற்கிறது.

இந்தக் கோயில் வளாகத்தில் சிவன் மற்றும் விஷ்ணுவுக்கான சன்னதிகள் உள்ளன. கடல் வழியாக வரும் மாலுமிகளுக்கு இது ஒரு முக்கியமான அடையாளமாகவும் திகழ்ந்தது. 2004-ஆம் ஆண்டு ஏற்பட்ட சுனாமியின் போது, பல பகுதிகள் சேதமடைந்தாலும், இந்தக் கோயில் மட்டும் அசையாமல் நின்றது பல்லவர்களின் கட்டிடக்கலை வலிமைக்கு ஒரு சாட்சி. இக்கோயிலின் கோபுர வடிவம் பிற்காலத்தில் தென்னிந்தியா மட்டுமன்றி தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகளான கம்போடியா, ஜாவா ஆகிய நாடுகளின் கட்டிடக்கலை மீது பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

உளியின் ஓசை: பல்லவச் சிற்பிகளின் தொழில்நுட்ப ரகசியம்

மாமல்லபுரத்துச் சிற்பங்கள் எப்படிச் செதுக்கப்பட்டன என்பது இன்றும் வியப்பிற்குரியது. அந்த காலத்தில் நவீன இயந்திரங்கள் இல்லாத போதே, கடினமான கிரானைட் பாறைகளைச் சிற்பிகள் கையாண்ட விதம் அபாரமானது. கருப்பு, சிவப்பு மற்றும் வெள்ளை நிற கிரானைட் கற்கள் இங்குப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. சிற்பிகள் முதலில் பாறையைத் தேர்வு செய்து, அதில் ‘செங்காவி’ (Red oxide) திரவத்தைக் கொண்டு தாங்கள் செதுக்க வேண்டிய உருவத்தை வரைவார்கள்.

பின்னர், ‘பழமுனை உளி’ (Palamunai uli), சுத்தியல் மற்றும் பல்வேறு வகையான உளிகளைப் பயன்படுத்தி மெதுவாகச் செதுக்கத் தொடங்குவார்கள். பாறையை மேலிருந்து கீழாகச் செதுக்குவதுதான் இவர்களின் தனித்துவமான பாணி. பெரிய பாறைகளை உடைக்க ‘வட்டு மற்றும் ஆணி’ (Wedge and Feather) முறையைப் பயன்படுத்தியுள்ளனர். பாறையில் துளையிட்டு அதில் மரக்கட்டைகளை வைத்துத் தண்ணீர் ஊற்றினால், அந்த மரம் ஊதிப் பாறையைப் பிளக்கும் தொழில்நுட்பத்தை அவர்கள் அறிந்திருந்தனர். ஒவ்வொரு செதுக்கலும் பல ஆண்டுகள் உழைப்பின் பலனாகும்.

ஏழு பகோடாக்களும் சுனாமி தந்த வரலாற்றுத் துளிகளும்

பழங்கால மாலுமிகள் மாமல்லபுரத்தை ‘ஏழு பகோடாக்கள்’ (Seven Pagodas) என்று அழைத்தனர். கடற்கரை கோயில் போல இன்னும் ஆறு கோயில்கள் கடலுக்கு அடியில் இருப்பதாக ஒரு நம்பிக்கை நெடுங்காலமாக இருந்து வந்தது. 2004-ஆம் ஆண்டு ஏற்பட்ட ஆழிப்பேரலையின் (Tsunami) போது கடல் நீர் சிறிது நேரம் உள்வாங்கியது. அப்போது நீண்ட காலமாக மணலுக்குள் புதைந்திருந்த சில கல் உருவங்கள் மற்றும் சுவர்கள் வெளியே தெரிந்தன.

சுனாமிக்குப் பிறகு தொல்லியல் துறை நடத்திய ஆய்வுகளில், கடலுக்கு அடியில் சில கற்கட்டடங்களின் இடிபாடுகள் இருப்பது உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. இது, ஒரு காலத்தில் மாமல்லபுரம் இன்னும் விரிவான கலை நகரமாக இருந்திருக்கலாம் என்பதையும், கடல் மட்டம் உயர்ந்ததால் பல பகுதிகள் மூழ்கியிருக்கலாம் என்பதையும் நமக்கு உணர்த்துகிறது. இந்த மர்மங்கள் மாமல்லபுரத்தின் மீதான ஆர்வத்தை இன்னும் அதிகரிக்கின்றன.

இன்றைய மாமல்லபுரம்: ஒரு அழியாத பாரம்பரியம்

இன்று மாமல்லபுரம் வெறும் தொல்லியல் தளம் மட்டுமல்ல, அது ஒரு வாழும் கலை மையம். பல்லவர் காலத்தில் தொடங்கிய அந்தச் சிற்பக் கலை மரபு இன்றும் அங்குள்ள விஸ்வகர்மா சமூகத்தைச் சேர்ந்த சிற்பிகளால் தொடர்ந்து கடைபிடிக்கப்பட்டு வருகிறது. மாமல்லபுரத்தைச் சுற்றியுள்ள தெருக்களில் இன்றும் உளியோசை கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது. இங்கிருந்து செதுக்கப்படும் சிலைகள் உலகெங்கிலும் உள்ள கோயில்களுக்கும், கலைக்கூடங்களுக்கும் ஏற்றுமதி செய்யப்படுகின்றன.

2017-ஆம் ஆண்டு மாமல்லபுரச் சிற்பங்களுக்கு ‘புவிசார் குறியீடு’ (GI Tag) வழங்கப்பட்டது. இது அந்த ஊரின் கலைத்தன்மைக்குக் கிடைத்த சட்டப்பூர்வமான அங்கீகாரம். இருப்பினும், தரமான கற்கள் கிடைப்பதில் உள்ள சிரமங்கள் மற்றும் இளைய தலைமுறையினரின் ஆர்வம் குறைதல் போன்ற சில சவால்களை இந்தத் தொழில் எதிர்கொண்டு வருகிறது. ஆனாலும், யுனெஸ்கோவின் பாதுகாப்பு மற்றும் சுற்றுலாப் பயணிகளின் வருகையினால் மாமல்லபுரத்தின் புகழ் நாளுக்கு நாள் பெருகிக்கொண்டே இருக்கிறது.

முடிவுரை: காலத்தை வென்ற கல்லின் கவிதை

மாமல்லபுரம் என்பது வெறும் கற்களின் தொகுப்பு அல்ல; அது தமிழனின் நாகரிகக் கண்ணாடி. பல்லவ மன்னர்கள் தங்களின் வீரத்தை விடத் தங்களின் கலைத் திறமையைப் பின்வரும் தலைமுறைகளுக்கு விட்டுச் செல்ல விரும்பினர். “ஒவ்வொரு கல்லிலும் ஒரு இதயம் துடிக்கிறது” என்பதை மாமல்லபுரத்திற்குச் சென்றால் எவரும் உணர முடியும். கடலலைகள் எத்தனை முறை வந்து மோதினாலும், அந்தச் சிற்பங்கள் சொல்லும் சரித்திரம் என்றும் அழியாது. மாமல்லபுரத்தின் மணலில் நடக்கும்போது, அந்தச் சிற்பிகளின் உளியோசை நமக்குப் பின்னணியில் கேட்பது போன்ற உணர்வு ஏற்படும். இந்தக் கலைக் கருவூலத்தைப் பாதுகாத்து அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு செல்வது நமது வரலாற்றுப் பொறுப்பாகும்.