பெயர்க்காரணமும் புவியியலும்: சோழன் உவந்த “சின்னத் தஞ்சை”

சோழவந்தான் வெற்றிலையின் ருசியைப் பற்றிப் பேசுவதற்கு முன், அந்த ஊருக்கு எப்படி அந்தப் பெயர் வந்தது என்ற சுவாரஸ்யமான வரலாற்றுப் பின்னணியை நாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். இந்த ஊர் பழங்காலத்தில் ‘பாகனூர்’, ‘சனகபுரம்’, ‘சோழாந்தக சதுர்வேதி மங்கலம்’ எனப் பல பெயர்களில் அழைக்கப்பட்டுள்ளது.

மதுரையை ஆண்ட பாண்டியர்களுக்கும், சோழர்களுக்கும் இடையே நடந்த ஒரு போரின் போது, சோழ மன்னன் ஒருவன் தனது படையுடன் வைகை நதிக்கரையில் அமைந்துள்ள இந்தப் பகுதிக்கு வந்தான். போர் நோக்கத்துடன் வந்த அந்த மன்னன், வைகை நதியின் நீர்வளத்தால் செழித்தோங்கி இருந்த அப்பகுதியின் பசுமையையும், நெல், கரும்பு, வாழை, வெற்றிலை எனப் பல்வகை விவசாயம் தழைத்தோங்கியிருந்த அழகையும் கண்டு வியந்து போனான். இந்த நிலப்பரப்பு அவனது சொந்த நாடான காவிரி டெல்டாவை (தஞ்சாவூர்) நினைவூட்டியது. அந்த விவசாயச் செழிப்பைக் கண்டு உள்ளம் மகிழ்ந்த சோழ மன்னன், போரைக் கைவிட்டுத் திரும்பினான். “சோழன் உவந்தான்” (சோழன் உள்ளம் மகிழ்ந்தான்) என்பதே காலப்போக்கில் மருவி “சோழவந்தான்” என்று நிலைத்துவிட்டது என்று உள்ளூர் வரலாற்றுச் செவிவிழிச் செய்திகள் கூறுகின்றன.

விவசாயத்தின் செழுமையால் இந்தப் பகுதி “சின்னத் தஞ்சை” என்றும் அன்போடு அழைக்கப்படுகிறது. சோழவந்தான் மற்றும் வாடிப்பட்டி சுற்றுவட்டாரப் பகுதிகளில் உள்ள வைகை நதியின் வளமான வண்டல் மண்ணே (Alluvial soil), இங்கு விளையும் வெற்றிலைக்கு அந்தத் தனித்துவமான காரத்தையும் மணத்தையும் வழங்குகிறது.

சங்க இலக்கியங்களில் வெற்றிலையின் சுவடுகள்

சோழவந்தான் வெற்றிலையின் வரலாறு வெறும் செவிவிழிச் செய்திகளோடு முடிந்துவிடுவதில்லை; அதற்கு வலுவான இலக்கியச் சான்றுகளும் உள்ளன. தமிழர்களின் தொன்மை வாய்ந்த சங்க இலக்கியமான ‘மதுரைக்காஞ்சி’ (மாங்குடி மருதனார் இயற்றியது), பாண்டிய நாட்டு மதுரையின் வீதிகளில் இரவு நேரங்களில் வெற்றிலை வியாபாரம் நடந்ததை மிகத் தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறது.

“நீடு கொடி இலையினர், கோடு சுடு நூற்றினர்” (மதுரைக்காஞ்சி – 401)

என்ற வரிகள், நீண்ட கொடிகளில் வளரும் வெற்றிலையையும், சங்கைச் சுட்டு உருவாக்கப்பட்ட சுண்ணாம்பையும் விற்கும் வியாபாரிகள் மதுரையில் இருந்ததை உறுதிப்படுத்துகின்றன. இந்த வெற்றிலைகள் சோழவந்தான் பகுதியிலிருந்து வந்த ‘கொடிக்கால் பிள்ளைமார்’ என்ற விவசாய சமூகத்தினரால் விளைவிக்கப்பட்டவை என்ற வரலாற்றுத் தகவலும் உண்டு.

மேலும், சிலப்பதிகாரத்தில், வணிகனான கோவலனுக்கு அவனது மனைவி கண்ணகி, உணவருந்திய பின் வெற்றிலையில் பாக்கு வைத்து சுண்ணாம்பு தடவி சுருளாக மடித்துத் தருகிறாள் என்பதை, “உண்டு இனிது இருந்த உயர்பேராளர்க்கு, அம்மென் திரையலொடு அடைக்காய் ஈத்த” என்ற வரிகள் மூலம் இளங்கோவடிகள் பதிவு செய்துள்ளார். ஆக, சுமார் 2000 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகவே மதுரை மற்றும் சோழவந்தான் பகுதிகளில் வெற்றிலைப் பயன்பாடு ஒரு பண்பாடாகவே இருந்துள்ளது.

கல்வெட்டுகளும் தளி (Thaḷi) மரபுகளும்

வரலாற்று மற்றும் கட்டடக் கலை ஆர்வலர்களுக்கு சோழவந்தான் வெற்றிலை ஒரு மிகச் சிறந்த ஆய்வுக்களமாகும். சோழவந்தான் பகுதியில் அமைந்துள்ள 5-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த (அல்லது பிற்காலப் பாண்டியர் காலத்தைச் சேர்ந்த) ஜனக நாராயணப் பெருமாள் தளியில் (Thaḷi) உள்ள ஒரு கல்வெட்டு, இந்த வெற்றிலையின் பொருளாதார முக்கியத்துவத்தைப் பறைசாற்றுகிறது.

குலசேகர பாண்டியனால் எழுப்பப்பட்ட இந்தத் தளியின் (Thaḷi) கல்வெட்டு ஒரு முக்கிய தகவலைக் கூறுகிறது: சோழவந்தான் பகுதியில் உள்ள வெற்றிலை விவசாயிகள், தங்கள் வெற்றிலை விவசாயத்தின் மூலம் கிடைக்கும் வருமானத்தின் ஒரு பகுதியை ஜனக நாராயணப் பெருமாள் தளிக்கு (Thaḷi) நன்கொடையாக வழங்க வேண்டும். அவ்வாறு தளிக்காகச் (Thaḷi) செலவிடும் தொகைக்கு ஈடாக, மதுரைப் பாண்டிய மன்னனிடமிருந்து மூன்று மடங்கு அதிகப் பணம் விவசாயிகளுக்குத் திருப்பி வழங்கப்படும். இது, அக்கால அரசர்கள் விவசாயத்திற்கும், தளி (Thaḷi) நிர்வாகத்திற்கும், பண்பாட்டுப் பயிரான வெற்றிலைக்கும் எவ்வளவு முக்கியத்துவம் அளித்தார்கள் என்பதற்கான ஆவணச் சான்றாகும்.

மேலும், சோழவந்தான் பகுதி விவசாயிகள் தாங்கள் விளைவிக்கும் முதல் வெற்றிலையைத் திருப்பரங்குன்றம் முருகனுக்கும், அழகர் மலையில் உள்ள கள்ளழகர் தளிக்கும் (Thaḷi) காணிக்கையாகச் செலுத்தும் வழக்கத்தை இன்றும் ஒரு புனிதமான மரபாகப் பின்பற்றி வருகின்றனர். சோழவந்தான் வெற்றிலையின் தரம் கடல்கடந்து பரவியதால், அக்காலத்தில் ஐரோப்பிய வணிகர்கள் நேரடியாகவே சோழவந்தான் கிராமத்திற்கு வந்து வெற்றிலையைக் கொள்முதல் செய்ததாக வரலாற்று ஆய்வுகள் கூறுகின்றன.

தனித்துவமான குணநலன்களும் பாரம்பரியப் பேக்கிங் நுட்பமும்

சாதாரண வெற்றிலைக்கும் சோழவந்தான் வெற்றிலைக்கும் என்ன வித்தியாசம்?

• நிறமும் காரத்தன்மையும் (Color and Pungency): சோழவந்தான் வெற்றிலை பொதுவாக அகலமான இலைகளையும், பளபளப்பான மேற்பரப்பையும் கொண்டது. இலையின் நிறமே அதன் காரத்தன்மையைத் தீர்மானிக்கிறது. அடர் பச்சை நிறத்தில் உள்ள இலைகள் அதிகக் காரத்தன்மை கொண்டவை. வெளிர் பச்சை நிறத்திற்கு மாறும் இலைகள் மிதமான காரத்தன்மையைக் கொண்டிருக்கும். தாம்பூலம் தரிப்பவர்கள் பெரும்பாலும் இந்த மிதமான காரம் கொண்ட வெளிர் பச்சை இலைகளையே அதிகம் விரும்புவார்கள்.
• மண்ணின் மகத்துவம்: வைகை நதியின் வண்டல் மண்ணும், இப்பகுதியில் உள்ள நிலத்தடி நீரும் சேர்ந்து இந்த வெற்றிலைக்கு மற்ற பகுதிகளில் இல்லாத ஒரு நறுமணத்தையும், தனித்துவமான சுவையையும் (Robust flavor) கொடுக்கின்றன.
• பாரம்பரியப் பேக்கிங் (Traditional Packaging): சோழவந்தான் விவசாயிகளின் மற்றொரு சிறப்பு, அவர்களின் பாரம்பரியப் பேக்கிங் முறையாகும். பறிக்கப்பட்ட வெற்றிலைகளை ‘கவுளி’ (Kavuli) எனப்படும் அரை வட்ட வடிவக் கட்டுகளாகக் கட்டுவார்கள். பின்னர் இந்தக் கவுளிகளை உருளை வடிவில் அடுக்கி, வாழை நாரைக் (Banana stem fiber) கொண்டு இறுக்கமாக அல்லது காற்றோட்டமாகக் கட்டுவார்கள். பிளாஸ்டிக் பயன்படுத்தப்படாத இந்த இயற்கையான பேக்கிங் முறை, வெற்றிலை விரைவாக வாடிப் போகாமல் தடுத்து, அதன் சேமிப்புக் காலத்தை (Shelf life) பல மடங்கு அதிகரிக்கிறது
  

மருத்துவ குணங்களும் ஆயுர்வேதப் பயன்பாடுகளும்

வெற்றிலை என்பது வெறும் வாய் மணக்கும் பொருள் மட்டுமல்ல; அது ஒரு மிகச்சிறந்த இயற்கை மூலிகை.

1. செரிமானம் (Digestion): விருந்து உண்ட பின்பு வெற்றிலை போடும் பழக்கம் தமிழர்களிடம் இருப்பதற்கு முக்கியக் காரணம், வெற்றிலை ஒரு மிகச்சிறந்த செரிமான ஊக்கியாகும். இது உமிழ்நீர்ச் சுரப்பை அதிகரித்து உணவை எளிதில் செரிக்கச் செய்கிறது.
2. கால்சியம் சத்து (Dietary Calcium): வெற்றிலையோடு சிறிதளவு நீற்றுச் சுண்ணாம்பு (Slaked lime) சேர்த்துக் கொள்ளும்போது, உடலுக்குத் தேவையான கால்சியம் சத்து இயற்கையான முறையில் கிடைக்கிறது. இது எலும்புகளை வலுவாக்குகிறது.
3. இரத்த சுத்திகரிப்பு: வெற்றிலைக்கு இயற்கையாகவே இரத்தத்தை சுத்திகரிக்கும் தன்மையும், உடலில் உள்ள நச்சுக்களை (Acidity) வெளியேற்றும் தன்மையும் உண்டு. நெஞ்சகச் சளி, வறட்டு இருமல் போன்றவற்றிற்கு வெற்றிலைச் சாறு ஒரு பாரம்பரிய கைமருந்தாகும்.

நவீன கால வீழ்ச்சியும் விவசாயிகளின் போராட்டமும்

இவ்வளவு சிறப்புகள் வாய்ந்த சோழவந்தான் வெற்றிலை விவசாயம் இன்று ஒரு பெரும் சவாலைச் சந்தித்து வருகிறது. ஒரு காலத்தில், சோழவந்தானிலிருந்து தினமும் சுமார் 4,000 முதல் 10,000 கிலோ வெற்றிலை டெல்லி போன்ற வடமாநிலங்களுக்கும், வெளிநாடுகளுக்கும் ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டது. ஆனால் இன்று அந்த உற்பத்தி வெறும் 100 முதல் 500 கிலோவாக வீழ்ச்சியடைந்துள்ளது.

இதற்குக் காரணங்கள் பல. வைகை ஆற்றில் ஏற்பட்ட தொடர் நீர் பற்றாக்குறை வெற்றிலைக் கொடிக்கால்களைப் பெரிதும் பாதித்தது. போதிய வருமானம் இல்லாததால், பரம்பரை பரம்பரையாக இந்தத் தொழிலைச் செய்த விவசாயிகள் கூலி வேலைகளைத் தேடி நகரங்களுக்குச் சென்றுவிட்டனர். மேலும், இன்றைய இளைய தலைமுறையினரிடையே, புகையிலை (Tobacco) மற்றும் பான்பராக் போன்ற ரசாயனப் பொருட்கள் கலந்த பாக்குகளைச் சுவைப்பதால் வரும் புற்றுநோயை, இயற்கையான வெற்றிலை-பாக்கு போடுவதால்தான் வருகிறது என்ற ஒரு தவறான புரிதல் நிலவுகிறது. இதனால் தூய்மையான வெற்றிலையின் நுகர்வும் உலகளவில் குறைந்துவிட்டது.

புவிசார் குறியீடு (GI Tag): அழிவிலிருந்து மீட்க ஒரு ஆயுதம்

தங்கள் மூதாதையரின் பாரம்பரிய விவசாயம் அழிந்து போவதைத் தடுக்க, சோழவந்தான் கொடிக்கால் விவசாயிகள் ஒரு மாபெரும் முன்னெடுப்பைச் செய்தனர். ‘வெற்றிக் கொடிக்கால் விவசாயிகள் சங்கம்’ மற்றும் தமிழ்நாடு வேளாண் விற்பனை வாரியம் ஆகியவற்றின் கூட்டு முயற்சியால், சோழவந்தான் வெற்றிலைக்குப் புவிசார் குறியீடு (Geographical Indication) கேட்டு விண்ணப்பிக்கப்பட்டது.

தொடர் ஆய்வுகள் மற்றும் வரலாற்று ஆவணச் சமர்ப்பிப்புகளுக்குப் பிறகு, 2023-ஆம் ஆண்டு மார்ச் 31-ஆம் தேதி, இந்திய அரசால் சோழவந்தான் வெற்றிலைக்கு அதிகாரப்பூர்வமாகப் புவிசார் குறியீடு (GI Tag) வழங்கப்பட்டது. தூத்துக்குடி மாவட்டத்தின் ‘ஆத்தூர் வெற்றிலைக்கு’ அடுத்தபடியாக, தமிழ்நாட்டில் ஜி.ஐ (GI) டேக் பெற்ற இரண்டாவது வெற்றிலை இதுவாகும். இந்த அங்கீகாரத்தின் மூலம், மதுரை மாவட்டம் சோழவந்தான் மற்றும் வாடிப்பட்டி பகுதிகளில் பாரம்பரிய முறையில் விளைவிக்கப்படும் வெற்றிலைகளை மட்டுமே “சோழவந்தான் வெற்றிலை” என்ற பெயரில் உலகச் சந்தையில் விற்க முடியும் என்ற சட்டப் பாதுகாப்பு கிடைத்துள்ளது. மேலும், 2024-ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் இந்திய அஞ்சல் துறை இந்த வெற்றிலைக்குச் சிறப்பு அஞ்சல் உறை (Special Postal Cover) வெளியிட்டு கௌரவித்தது.

 பாரம்பரியத்தின் பச்சைக் கொடி

சோழவந்தான் வெற்றிலை என்பது ஒரு சாதாரண விவசாயப் பொருள் அல்ல; அது சங்க காலத் தமிழர்களின் பெருமை, சோழ பாண்டிய மன்னர்களின் வரலாற்றுச் சுவடு, மற்றும் வைகை நதியின் ஈரம் படிந்த உழைப்பு. பல நூற்றாண்டுகளாக நமது தளி (Thaḷi) மரபுகளையும், விருந்தோம்பல் பண்பாட்டையும் காத்து வந்த இந்தப் பச்சைத் தங்கத்தை, அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டியது நமது கடமையாகும்.

புவிசார் குறியீடு கிடைத்திருப்பது ஒரு மாபெரும் வெற்றி என்றாலும், அரசாங்கத்தின் தொடர் மானியங்களும், நுகர்வோர்களாகிய நமது ஆதரவும் இருந்தால் மட்டுமே இந்தக் கொடிக்கால்கள் மீண்டும் செழித்தோங்கும். நமது பாரம்பரியப் பண்பாட்டு அடையாளங்களை ஆவணப்படுத்துவதும், பாதுகாப்பதும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை இது நமக்கு உணர்த்துகிறது.