காவிரியின் மணலும், கலைஞனின் மனமும்

தென்னகத்தின் புண்ணிய நதியான காவிரி, தன் மடியில் செழுமையை மட்டுமல்ல, கலைகளையும் சேர்த்தே அள்ளி வந்து கொடுக்கிறாள். தஞ்சாவூர் மண்ணின் ஒவ்வொரு துகளிலும் ஒரு கலை நயம் ஒளிந்திருக்கும். அங்கிருந்து சில கிலோமீட்டர் தொலைவில், “சரவணப் பொய்கை” சூழ அமர்ந்திருக்கும் சுவாமிநாத சுவாமியின் திருப்பதியில், ஒரு விசித்திரமான ஓசை காலங்காலமாக ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது. அது ஒரு மெல்லிய சுத்தியலின் ஓசை; அந்த ஓசைதான் உலகுக்கே “சுவாமிமலை வெண்கலச் சிலைகளை” (Swamimalai Bronze Icons) அடையாளம் காட்டியது. சுமார் 2008-ஆம் ஆண்டு புவிசார் குறியீடு (Geographical Indication) பெற்ற இந்தச் சிலைகள், வெறும் உலோக பொம்மைகள் அல்ல; அவை பக்தியின் உருவகம், கணிதத்தின் நுணுக்கம் மற்றும் ஒரு நீண்ட வரலாற்றின் தொடர்ச்சி. ‘மெழுகு அச்சு’ (Lost-wax casting) என்ற பழமையான தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி, இன்றும் மாறாத பாரம்பரியத்துடன் செதுக்கப்படும் இந்தச் சிலைகள், உலக அரங்கில் தமிழனின் கலைத்திறனுக்கு மகுடமாகத் திகழ்கின்றன.

வரலாற்றின் வேர்கள்: சோழப் பேரரசின் கலைப் புரட்சி

சுவாமிமலை சிலைகளின் வரலாறு என்பது கி.பி. 9-ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 13-ஆம் நூற்றாண்டு வரை தமிழகத்தை ஆண்ட பிற்காலச் சோழர்களின் வரலாற்றோடு பின்னிப் பிணைந்தது. குறிப்பாக, முதலாம் இராஜராஜ சோழன் மற்றும் இராஜேந்திர சோழன் காலத்தில்தான் வெண்கலச் சிலைக் கலை அதன் பொற்காலத்தை எட்டியது. தஞ்சைப் பெரிய கோவிலைக் கட்டியபோது, அந்த பிரம்மாண்டமான ஆலயத்திற்குள் வழிபாட்டுக்காகவும், திருவிழாக்களின் போது வெளியே எடுத்துச் செல்லவும் ‘உற்சவ மூர்த்திகள்’ தேவைப்பட்டன. கல் சிலைகளை ஊர்வலமாகக் கொண்டு செல்வது கடினம் என்பதால், உலோகத்தில் சிலைகளைச் செதுக்க மன்னர்கள் ஆணையிட்டனர்.

அப்போது, சிற்பக் கலையில் சிறந்து விளங்கிய ‘ஸ்தபதிகள்’ எனப்படும் கலைஞர்கள், சுவாமிமலைக்கு அருகில் உள்ள பகுதிகளிலிருந்து வரவழைக்கப்பட்டனர். சோழ மன்னர்களின் தீவிர சிவபக்தி, நடராஜர் சிலைகளின் உருவாக்கத்திற்கு வித்திட்டது. “ஆடல்வல்லான்” என்ற பெயரில் வடிக்கப்பட்ட அந்த நடராஜர் சிலைகள், பிரபஞ்சத்தின் இயக்கத்தையே ஒரு வட்டத்தில் கொண்டு வந்தன. சுவாமிமலையில் இன்று வாழும் ஸ்தபதிகள், தங்களை அந்தப் பெருமைமிகு சோழ காலத்துக் கலைஞர்களின் வாரிசுகள் என்றே பெருமையுடன் அழைத்துக்கொள்கின்றனர்.

கலை நுணுக்கம்: ‘மதுச்சிஷ்ட விதான்’ – மறைந்து போகும் மெழுகு முறை

சுவாமிமலை சிலைகளின் மிக முக்கியமான தனித்துவமே அதன் தயாரிப்பு முறையான ‘மதுச்சிஷ்ட விதான்’ (Madhuchishta Vidhana) அல்லது ‘இழந்த மெழுகு முறை’ (Lost-wax casting) ஆகும். இந்த முறையில், ஒவ்வொரு சிலையும் ஒருமுறை மட்டுமே உருவாக்கப்படும். அதாவது, ஒரு சிலையைப் போல மற்றொன்றை அச்சில் வார்த்து எடுக்க முடியாது. ஒவ்வொரு சிற்பமும் ஒரு தனித்துவமான கலைப்படைப்பு.

முதலில், சுத்தமான தேன் மெழுகு, குங்கிலியம் மற்றும் நிலக்கடலை எண்ணெய் ஆகியவற்றைச் சரியான விகிதத்தில் கலந்து ஒரு மெழுகுப் பிண்டம் தயாரிக்கப்படுகிறது. கலைஞன் தனது மனக்கண்ணில் இருக்கும் தெய்வ உருவத்தை, இந்த மெழுகில் மிக நுணுக்கமாகச் செதுக்குகிறான். ஆபரணங்கள், கண்கள், விரல் நகங்கள் என ஒவ்வொன்றும் மெழுகிலேயே செதுக்கப்படும். பின்னர், இதன் மீது காவிரியின் வண்டல் மண், களிமண் மற்றும் மணல் கலந்த கலவையைப் பூசி ஒரு தடிமனான அச்சு (Mould) உருவாக்கப்படுகிறது. இந்த அச்சு வெயிலில் நன்கு காய்ந்த பிறகு, நெருப்பில் சூடாக்கப்படும்போது உள்ளே இருக்கும் மெழுகு உருகி வெளியே வந்துவிடும். இப்போது அச்சுக்குள் அந்தச் சிலையின் ‘வெற்றிடம்’ மட்டுமே இருக்கும். அந்த வெற்றிடத்திற்குள் உருகிய ஐம்பொன் அல்லது வெண்கலக் கலவை ஊற்றப்படுகிறது. உலோகம் குளிர்ந்த பிறகு, களிமண் அச்சு உடைக்கப்பட்டு, உள்ளே இருந்து பொன்னிறமான தெய்வீகச் சிலை வெளிவருகிறது. அச்சினை உடைத்துத் தான் சிலையை எடுக்க முடியும் என்பதால், ஒரு சிலையைப் போல மற்றொன்றை அதே அச்சில் செய்ய முடியாது என்பதுதான் இதன் ஆன்மீகத் தத்துவம்.

ஐம்பொன் மர்மம்: உலோகங்களின் ஆன்மீகக் கூட்டணி

சுவாமிமலை சிலைகள் பெரும்பாலும் ‘ஐம்பொன்’ (Panchaloha) என்ற ஐந்து உலோகங்களின் கலவையால் செய்யப்படுகின்றன. தங்கம், வெள்ளி, செம்பு, பித்தளை மற்றும் ஈயம் ஆகிய இந்த ஐந்து உலோகங்களும் குறிப்பிட்ட விகிதத்தில் கலக்கப்படுகின்றன. ஆன்மீக ரீதியாக, இந்த ஐந்து உலோகங்களும் நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம் ஆகிய பஞ்சபூதங்களைக் குறிக்கின்றன.

ஆரம்பக் காலங்களில் அதிக அளவில் தங்கம் மற்றும் வெள்ளி பயன்படுத்தப்பட்டது. இன்று வணிக ரீதியாகச் செம்பு (சுமார் 80%) மற்றும் பித்தளை (15%) அதிகமாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இருப்பினும், தெய்வச் சிலைகள் செய்யப்படும்போது, ஆகம விதிகளின்படி குறிப்பிட்ட அளவு தங்கம் மற்றும் வெள்ளி சேர்க்கப்படுகிறது. இந்த உலோகக் கலவை சிலைகளுக்கு ஒருவிதமான பிரகாசத்தையும், காலப்போக்கில் மங்காத தன்மையையும் கொடுக்கிறது. ஒரு வெண்கலச் சிலையைத் தட்டும்போது எழும் அந்தத் தெளிவான மணி ஓசை, அந்த உலோகக் கலவையின் தரத்திற்குச் சான்று.

சிற்ப சாஸ்திரம்: கணிதமும் கலையும் சந்திக்கும் புள்ளி

ஒரு சிலையைச் செதுக்குவது என்பது வெறும் கற்பனை சார்ந்தது மட்டுமல்ல; அது மிகத் துல்லியமான கணித முறைப்படியானது. ‘தால மானம்’ (Tala Mana) என்று அழைக்கப்படும் சிற்ப சாஸ்திர அளவீடுகள் இங்குப் பின்பற்றப்படுகின்றன. ஒரு சிலையின் மொத்த உயரத்தை 124 அல்லது 120 பாகங்களாகப் பிரித்து, முகம், மார்பு, கைகள், கால்கள் என ஒவ்வொன்றும் எத்தனை ‘தாலம்’ இருக்க வேண்டும் என்ற விதிமுறை உள்ளது.

உதாரணமாக, ஒரு நடராஜர் சிலையின் தூக்கிய திருவடியின் கோணம் முதல், அதன் நான்கு கைகளின் அசைவு வரை அனைத்தும் ஒரு சமநிலையில் (Balance) இருக்க வேண்டும். இந்த அளவீடுகள் சரியாக இருந்தால் மட்டுமே, அந்தச் சிலையைப் பார்க்கும்போது நமக்கு ஒரு அமைதியும், தெய்வீக உணர்வும் ஏற்படும். சுவாமிமலை ஸ்தபதிகள் இந்த அளவீடுகளைத் தங்களின் முன்னோர்களிடமிருந்து வாய்மொழியாகவும், ஓலைச்சுவடிகள் மூலமாகவும் கற்றுக்கொண்டனர். இன்று நவீனக் கருவிகள் வந்தாலும், பழைய ‘நூல்’ அளவீட்டு முறையே இன்றும் அங்கு நம்பகமானதாகக் கருதப்படுகிறது.

நடராஜரின் தாண்டவம்: சுவாமிமலையின் சிகரம்

வெண்கலச் சிலைகளில் உலகப் புகழ்பெற்றது நடராஜர் திருவுருவம். பிரபஞ்சத்தின் படைப்பு, காத்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளல் ஆகிய ஐந்து தொழில்களையும் ஒரே உருவத்தில் காட்டும் இந்தச் சிற்பம், அறிவியலாளர்களையும் வியக்க வைக்கிறது. பாரிஸில் உள்ள செர்ன் (CERN) அணு ஆராய்ச்சி மையத்தின் வாசலில் ஒரு பிரம்மாண்டமான சுவாமிமலை நடராஜர் சிலை நிறுவப்பட்டுள்ளது. அணுக்களின் நடனத்திற்கும், நடராஜரின் தாண்டவத்திற்கும் இடையே உள்ள ஒற்றுமையை உலகம் இன்று அங்கீகரிக்கிறது.

சுவாமிமலையில் செய்யப்படும் நடராஜர் சிலைகளில் அந்த ‘திருவாசி’ (நெருப்பு வளையம்) செதுக்கப்படும் விதம் மிகவும் நுணுக்கமானது. சிலையின் உடல் வாகு, முகத்தில் தெரியும் அந்தப் புன்னகை மற்றும் வீரத்தின் கலவை, தூக்கிய காலின் நேர்த்தி என அனைத்தும் ஒரு கவிதையைப் போல இருக்கும். ஒரு நடராஜர் சிலையைச் செதுக்கப் பல மாதங்கள், சில சமயம் பல ஆண்டுகள் கூட ஆகலாம். ஆனால், அந்த உழைப்பின் பலன் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு நிலைத்து நிற்கும்.

ஸ்தபதிகளின் வாழ்வியல்: பாரம்பரியத்தின் காவலர்கள்

சுவாமிமலையில் சுமார் 500-க்கும் மேற்பட்ட குடும்பங்கள் இன்றும் இந்தச் சிற்பத் தொழிலில் ஈடுபட்டுள்ளன. இவர்கள் தங்களை ‘விஸ்வகர்மா’ சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று அழைத்துக்கொள்கின்றனர். இவர்கள் வெறும் தொழிலாளர்கள் அல்ல; இவர்கள் கலையின் தூதுவர்கள். ஒரு சிலையைச் செய்யத் தொடங்கும் முன் இவர்கள் மேற்கொள்ளும் விரதங்களும், பூஜைகளும் அந்தச் சிலைக்கு ஒரு புனித்தன்மையை வழங்குகின்றன.

காலையில் பட்டறையில் உருகும் உலோகத்தின் வெப்பத்திற்கு இடையே, தங்களின் வியர்வையைச் சிந்திக் கல்லுளியால் செதுக்கும்போது, அவர்கள் தங்களையே மறக்கிறார்கள். ஒரு காலத்தில் மன்னர்களின் ஆதரவில் செழித்த இந்தக் கலை, இன்று சர்வதேசச் சந்தையை நம்பி இருக்கிறது. அமெரிக்கா, சிங்கப்பூர், லண்டன் என உலகம் முழுவதும் உள்ள இந்து கோவில்களுக்குச் சுவாமிமலையிலிருந்து தான் சிலைகள் செல்கின்றன. இருப்பினும், களிமண் கிடைப்பதில் உள்ள சிக்கல்கள் மற்றும் இளைய தலைமுறையினரின் மனமாற்றம் போன்ற சவால்களை இவர்கள் சந்தித்து வருகின்றனர்.

புவிசார் குறியீடு: உலகளாவிய அங்கீகாரம்

2008-ஆம் ஆண்டு சுவாமிமலை வெண்கலச் சிலைகளுக்குப் புவிசார் குறியீடு வழங்கப்பட்டது. இது அந்த ஊரின் கலைத்தன்மைக்கும், பாரம்பரியத்திற்கும் கிடைத்த மிகப்பெரிய வெற்றியாகும். இதன் மூலம் ‘சுவாமிமலை’ என்ற பெயரைப் பயன்படுத்திப் போலியாக மற்ற இடங்களில் செய்யப்படும் சிலைகளைத் தடுக்க முடிகிறது.

இந்த அங்கீகாரம் கிடைத்த பிறகு, சர்வதேசச் சந்தையில் சுவாமிமலை சிலைகளின் மதிப்பு பல மடங்கு அதிகரித்துள்ளது. குறிப்பாக, அருங்காட்சியகங்கள் மற்றும் கலைப் பொருள் சேகரிப்பாளர்கள் ‘சுவாமிமலை முத்திரை’ உள்ள சிலைகளையே வாங்க விரும்புகின்றனர். இது கலைஞர்களுக்கு முறையான அங்கீகாரத்தையும், பொருளாதார முன்னேற்றத்தையும் பெற்றுத் தந்துள்ளது.

கலைஞனின் கவலை: நவீன உலகின் சவால்கள்

எந்த ஒரு பாரம்பரியக் கலையும் நவீன காலத்தில் சில சவால்களைச் சந்திப்பது இயல்பு. சுவாமிமலை சிலைகளும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல. இன்று ‘இயந்திர அச்சு’ (Machine casting) முறையைப் பயன்படுத்தி மலிவான விலையில் சிலைகள் தயாரிக்கப்படுகின்றன. அவை பார்ப்பதற்கு அழகாக இருந்தாலும், கைவேலைப்பாடுகளில் இருக்கும் அந்த உயிரோட்டம் அவற்றில் இருப்பதில்லை.

மேலும், காவிரி ஆற்றில் மணல் எடுப்பதற்குக் விதிக்கப்பட்டுள்ள கட்டுப்பாடுகளால், அச்சு செய்யத் தேவையான அந்தத் தனித்துவமான ‘வண்டல் மண்’ கிடைப்பது அரிதாகி வருகிறது. ஒரு சிலையின் தரத்தை நிர்ணயிப்பதே அந்த மண்ணின் நுணுக்கம்தான். அரசு இந்தக் கலைஞர்களுக்குத் தேவையான மூலப்பொருட்களை வழங்கவும், கைவினைப் பொருட்கள் கண்காட்சிகள் மூலம் அவர்களின் வாழ்வாதாரத்தை உயர்த்தவும் நடவடிக்கை எடுத்து வருகிறது.

கல்லும் மண்ணும் பேசும் பொற்கவிதை

சுவாமிமலை வெண்கலச் சிலைகள் என்பது வெறும் உலோக உருவங்கள் அல்ல; அவை தமிழர்களின் ஆன்மீகத் தேடல் மற்றும் கலை தாகத்தின் வெளிப்பாடு. ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்த சோழர் காலத்துக் கோயில்களில் இன்றும் ஜொலிக்கும் அந்த உற்சவ மூர்த்திகள், சுவாமிமலை ஸ்தபதிகளின் கைவண்ணத்திற்குச் சான்று. காவிரியின் நீர் வற்றலாம், ஆனால் அந்த உளியோசை சுவாமிமலையில் என்றும் வற்றாது.

“உலோகத்தில் உயிர் வரவழைக்கும் வித்தை” தெரிந்த இந்த மண்ணின் மைந்தர்களை நாம் போற்ற வேண்டும். நாம் ஒரு சுவாமிமலைச் சிலையை வாங்கும்போது, ஒரு வரலாற்றை, ஒரு கலையை, ஒரு கலைஞனின் வாழ்வை ஆதரிக்கிறோம். வரும் தலைமுறைகளுக்கும் இந்தக் கலையைக் கொண்டு செல்வது நமது கடமையாகும். சுவாமிமலை சிலைகள் சொல்லும் அந்த மௌனமான கதை, தமிழர்களின் கலைப் பெருமையை உலகுக்கு என்றென்றும் பறைசாற்றிக்கொண்டே இருக்கும்.