நீலகிரி மலைகளின் பனிமூட்டமான சிகரங்களில், இயற்கையோடு இயைந்து வாழும் ‘தோடர்’ (Toda) பழங்குடியின மக்களின் கைவண்ணத்தில் உருவாகும் ‘தோடர் எம்பிராய்டரி’ (Toda Embroidery) என்பது வெறும் தையல் கலை மட்டுமல்ல; அது ஒரு இனத்தின் அடையாளம், வரலாறு மற்றும் வாழ்வியலின் பிரதிபலிப்பு. ‘புகூர்’ (Pukhoor) என்று அவர்களால் அழைக்கப்படும் இந்த கலை, நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளாகத் தலைமுறை தலைமுறையாகக் கைமாறி வரும் ஒரு உன்னத ஓவியமாகும்.

மேகங்களுக்கு நடுவே ஒரு கலைப் பிறப்பு: தோடர்களின் பின்னணி

நீலகிரி மலைப்பகுதியின் பூர்வகுடிகளான தோடர்கள், மற்ற பழங்குடியினரிடமிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட தோற்றமும், கலாச்சாரமும் கொண்டவர்கள். அவர்கள் தங்களை இந்த மலைகளின் காவலர்களாகக் கருதுகின்றனர். அவர்களின் வாழ்வாதாரம் எருமைகளைச் சுற்றியே அமைந்திருக்கிறது. அவர்களின் மதம், சடங்குகள், பாடல்கள் என அனைத்தும் இயற்கையையும், எருமைகளையும் போற்றுவதாகவே இருக்கும். இந்தத் தனித்துவமான வாழ்வியலில் இருந்து பிறந்ததுதான் தோடர் எம்பிராய்டரி.

இந்தக் கலையின் தோற்றம் குறித்துப் போதிய எழுத்துப்பூர்வ ஆதாரங்கள் இல்லையென்றாலும், தோடர்களின் வாய்மொழிக் கதைகள் இதனைத் தங்களின் கடவுளான ‘தேய்க்ஷி’ (Teikirshy) அருளியதாகக் கூறுகின்றன. பல நூற்றாண்டுகளாக, தோடர் பெண்கள் தங்கள் ஓய்வு நேரங்களில், குறிப்பாகத் தங்களின் பாரம்பரிய ஆடைகளை அலங்கரிக்க இந்தத் தையல் முறையைப் பயன்படுத்தி வந்துள்ளனர்.

‘புகூர்’: துணியில் மலரும் பூக்களின் கதை

தோடர்களின் மொழியில் ‘புகூர்’ என்றால் ‘பூ’ என்று பொருள். இந்தக் கலை மற்ற எம்பிராய்டரி முறைகளிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது. பொதுவாக, எம்பிராய்டரி செய்யும்போது துணியின் முன்புறம் பார்த்துத் தைப்பார்கள். ஆனால், தோடர் பெண்கள் துணியின் பின்புறம் (Reverse side) இருந்து தைக்கிறார்கள். துணியில் எந்தவிதமான ஓவியமோ அல்லது வரைபடமோ வரையாமல், நூல்களை எண்ணியே (Thread counting) இந்த வேலைப்பாடுகளைச் செய்கின்றனர்.

இந்தத் தையல் முறையில் வெள்ளை நிற பருத்தித் துணி அடிப்படையாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இதில் சிவப்பு மற்றும் கருப்பு நிற கம்பளி நூல்கள் (Woolen threads) கொண்டு வேலைப்பாடுகள் செய்யப்படுகின்றன. வெள்ளை நிறம் தூய்மையையும், சிவப்பு நிறம் வாழ்வின் எழுச்சியையும், கருப்பு நிறம் துக்கத்தையும் அல்லது சமநிலையையும் குறிப்பதாகக் கருதப்படுகிறது. இந்த நூல்கள் துணியின் இழைகளுக்கு இடையே ஊடுருவிச் செல்லும்போது, அது பார்ப்பதற்கு துணியிலேயே நெய்யப்பட்ட (Woven) ஒரு சித்திரம் போலக் காட்சியளிக்கும்.

இயற்கையின் பிரதிபலிப்பு: குறியீடுகளின் மொழி

தோடர் எம்பிராய்டரியில் பயன்படுத்தப்படும் வடிவங்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு கதையைச் சொல்லும். இவை பெரும்பாலும் இயற்கையிலிருந்து ஈர்க்கப்பட்டவை.

• கெபுப் (Kebu): இது மலைப்பாம்பின் செதில்களைக் குறிக்கும் வடிவம்.

• மெட்ஜ் (Modj): மலைப்பகுதிகளில் காணப்படும் மேகக் கூட்டங்களைக் குறிப்பது.

• பொவோர் (Powor): பூக்களைக் குறிக்கும் அழகிய வட்ட வடிவங்கள்.

• எருமைக்கொம்பு (Buffalo Horns): தோடர்களின் வாழ்வில் எருமைகளுக்கு இருக்கும் முக்கியத்துவத்தை விளக்கும் வகையில், எருமைக்கொம்பு வடிவங்கள் மிக முக்கியமான இடத்தை வகிக்கின்றன.

இந்த வடிவங்கள் அனைத்தும் நேர்க்கோடுகளாகவும், முக்கோணங்களாகவும், சதுரங்களாகவும் ஜியோமிதி (Geometric) முறையில் அமைக்கப்படுகின்றன. இது பழங்கால எகிப்திய அல்லது சுமேரிய கலைகளுடன் ஒப்புநோக்கத்தக்க நேர்த்தியைக் கொண்டது.

‘பூத்குலி’: கௌரவத்தின் அடையாளம்

தோடர் எம்பிராய்டரியின் ஆகச்சிறந்த வடிவம் ‘பூத்குலி’ (Pootkhuly) எனப்படும் போர்வையாகும். இது ஒரு மிகப்பெரிய சால்வை போன்ற ஆடை. தோடர் ஆண்கள் மற்றும் பெண்கள் இருவரும் இதனைத் தங்கள் தோள்களில் போர்த்திக் கொள்கின்றனர். ஒரு பூத்குலியைச் செய்து முடிக்க ஒரு பெண்ணிற்கு இரண்டு மாதங்கள் முதல் ஆறு மாதங்கள் வரை ஆகலாம்.

இந்த ஆடைக்குத் தோடர்களின் வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமான பங்கு உண்டு. பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை அனைத்துச் சடங்குகளிலும் பூத்குலி இடம் பெறுகிறது. ஒரு குழந்தை பிறக்கும்போது அதனை இந்தப் போர்வையில் சுற்றுகிறார்கள். அதேபோல், ஒரு தோடர் இறக்கும்போது, அவரின் உடல் இந்த எம்பிராய்டரி செய்யப்பட்ட பூத்குலியால் போர்த்தப்பட்டே அடக்கம் செய்யப்படுகிறது. இது அவர்களின் வாழ்வின் தொடக்கத்தையும் முடிவையும் இணைக்கும் ஒரு நூலாகத் திகழ்கிறது.

வரலாற்றில் தோடர் கலை: பிரிட்டிஷ் காலமும் மாற்றமும்

19-ஆம் நூற்றாண்டில் பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் நீலகிரி மலைக்கு வந்தபோது, இந்தத் தனித்துவமான கலையைக் கண்டு வியந்தனர். அவர்கள் தோடர்களை ஒரு ‘உயர்ந்த பழங்குடி இனம்’ (Noble Tribe) என்று அழைத்தனர். பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ், தோடர் எம்பிராய்டரி செய்த பொருட்கள் வெளியுலகிற்கு அறிமுகமாயின.

இருப்பினும், நவீன காலத்தின் வருகையால் இந்தப் பாரம்பரியக் கலை பெரும் சவால்களைச் சந்தித்தது. குறிப்பாக, இயந்திரங்களால் தயாரிக்கப்பட்ட போலித் தயாரிப்புகள் சந்தைக்கு வந்தபோது, உண்மையான கைவினைஞர்களின் உழைப்பு கேள்விக்குறியானது. ஆனால், தோடர் பெண்கள் சற்றும் மனம் தளராமல், தங்கள் பாரம்பரிய முறையைத் தொடர்ந்து பாதுகாத்து வருகின்றனர்.

புவிசார் குறியீடும் உலகளாவிய அங்கீகாரமும்

தோடர் எம்பிராய்டரியின் தனித்துவத்தை உணர்ந்து, 2013-ஆம் ஆண்டு இந்திய அரசு இதற்கு புவிசார் குறியீடு (GI Tag) வழங்கியது. இதன் மூலம், நீலகிரி மாவட்டத் தோடர்களால் பாரம்பரிய முறையில் செய்யப்படும் பொருட்களுக்கு மட்டுமே ‘தோடர் எம்பிராய்டரி’ என்ற பெயரைப் பயன்படுத்த முடியும்.

இன்று, பூத்குலி சால்வைகள் மட்டுமல்லாமல், பைகள் (Bags), கைக்குட்டைகள், மேஜை விரிப்புகள் மற்றும் நவீன உடைகளிலும் இந்த வேலைப்பாடுகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. தேசிய மற்றும் சர்வதேச ஆடை வடிவமைப்பாளர்கள் தோடர் எம்பிராய்டரியை உயர்தர பேஷன் (High Fashion) உலகிற்கு எடுத்துச் சென்றுள்ளனர். இதன் மூலம் இக்கலை அழிவிலிருந்து மீட்கப்பட்டு, புதிய பரிமாணத்தைப் பெற்றுள்ளது.

ஒரு கலைப் புரட்சியின் தேவை

தோடர் எம்பிராய்டரி என்பது வெறும் நூல் வேலைப்பாடு அல்ல; அது நீலகிரியின் பல்லுயிர் சூழலோடு பின்னிப் பிணைந்த ஒரு கலாச்சாரப் பொக்கிஷம். ஒவ்வொரு தையலிலும் ஒரு தோடர் பெண்ணின் பொறுமையும், அவர்களின் முன்னோர்களின் கனவும் உறங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன.

நவீன உலகில் பல கலைகள் மறைந்து வரும் நிலையில், இயற்கையைப் போற்றும் இத்தகைய கலைகளை நாம் கொண்டாடுவது அவசியம். ஒரு தோடர் எம்பிராய்டரி செய்யப்பட்ட பொருளை வாங்குவது என்பது, வெறும் அலங்காரப் பொருளை வாங்குவது அல்ல; அது ஒரு பழங்குடி இனத்தின் வரலாற்றைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் செயலாகும். மலைகளின் மகள்களான தோடர் பெண்களின் விரல் நுனியில் இன்றும் அந்த மாயாஜால பூக்கள் பூத்துக் கொண்டே இருக்கின்றன.