பெயர்க்காரணமும் வடிவமைப்புத் தத்துவமும்: செடியும் புட்டாவும்

‘செடிபுட்டா’ (Chedibutta) என்ற சொல் இரண்டு வேறுபட்ட மொழிகளின் கலவையிலிருந்து உருவானது. தமிழில் ‘செடி’ என்பது தாவரத்தையும், ‘புட்டா’ (Butta) என்பது இந்திய நெசவுத்துறையில் பயன்படுத்தப்படும் திரும்பத் திரும்ப வரும் சிறிய கலை வேலைப்பாடுகளையும் (Motifs) குறிக்கிறது. இந்த இரண்டு சொற்களும் இணைந்து, செடி மற்றும் மலர்களைக் கொண்ட தனித்துவமான வடிவமைப்பை உணர்த்துகின்றன.

இந்தியப் பாரம்பரிய ஆடைகளில் ‘புட்டா’ என்ற வேலைப்பாடு பல நூற்றாண்டுகளாக இருந்து வருகிறது. முகலாயர்களின் வருகைக்குப் பின், பெர்சியக் கலைகளின் தாக்கத்தால் பூக்கள், கொடிகள் மற்றும் மாங்காய் வடிவப் புட்டாக்கள் இந்தியா முழுவதும் பரவின. ஆனால், வீரவநல்லூர் நெசவாளர்கள் அந்தப் புட்டா வடிவமைப்பைத் தங்களுக்கே உரித்தான பாணியில், தென்னிந்தியக் கலாச்சாரத்திற்கு ஏற்ப மாற்றியமைத்தனர். ஒரு செடிபுட்டா சேலையின் முந்தானையிலும் (Pallu), விளிம்புகளிலும் (Border) இந்தச் செடி மற்றும் பூக்களின் உருவம் நேர்த்தியாக நெய்யப்பட்டிருக்கும். இந்தச் சேலையின் உடற்பகுதி முழுவதும் அழகிய சிறிய புட்டாக்கள் ஆங்காங்கே தூவப்பட்டதைப் போல வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கும்.

நெசவாளர்களின் வேர்கள்: குஜராத்திலிருந்து தாமிரபரணி வரை ஒரு நெடிய பயணம்

இந்தச் சேலையின் வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்ள, நாம் சில நூற்றாண்டுகள் பின்னோக்கிப் பயணிக்க வேண்டும். செடிபுட்டா சேலையை நெய்யும் நெசவாளர்கள், தென்தமிழகத்தின் பூர்வீகக் குடிகள் அல்லர். அவர்கள் ‘சௌராஷ்டிரா’ (Saurashtra) சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். குஜராத் மாநிலத்தின் கத்தியவார் தீபகற்பம் மற்றும் கட்ச் (Kutch) பகுதிகளில் வாழ்ந்து வந்த இவர்கள், பட்டு நெசவிலும், சாயம் காய்ச்சுவதிலும் மிகச்சிறந்த திறமை பெற்றிருந்தனர்.

வரலாற்று ஆய்வுகளின்படி, அந்நியப் படையெடுப்புகளின் காரணமாகவும், தங்களின் கலைக்கு உரிய அரச ஆதரவைத் தேடியும், இந்தச் சமூகம் தெற்கு நோக்கி நகரத் தொடங்கியது. விஜயநகரப் பேரரசின் காலத்தில் ஆந்திரப் பிரதேசம் வழியாகத் தமிழகத்திற்குள் நுழைந்த இவர்கள், மதுரை நாயக்கர் மன்னர்களின் ஆதரவைப் பெற்றனர். திருமலை நாயக்கர் போன்ற மன்னர்கள், இவர்களது நெசவுத் திறமையைக் கண்டு வியந்து, இவர்களைத் தங்களின் ஆஸ்தான நெசவாளர்களாக ஏற்றுக்கொண்டனர். காலப்போக்கில், இவர்களில் ஒரு பிரிவினர் மதுரையிலிருந்து தெற்கே நகர்ந்து, திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் உள்ள வீரவநல்லூர் என்னும் ஊரில் குடியேறினர்.

குஜராத்தின் வறண்ட நிலப்பரப்பில் உருவான ஒரு கலை, தாமிரபரணியின் ஈரப்பதம் மிகுந்த காற்றோடு கலந்தபோது, அது புதிய பரிமாணங்களைப் பெற்றது. தங்கள் பூர்வீகக் கலையான புட்டா வேலைப்பாடுகளை, உள்ளூர் மக்களின் ரசனைக்கேற்ப மாற்றி, அவர்கள் உருவாக்கிய ஒரு புதிய கலவைதான் செடிபுட்டா சேலை.

நெசவு நுட்பம்: இயந்திரங்களுக்குச் சவால் விடும் கரங்கள்

செடிபுட்டா சேலையின் மிக முக்கிய சிறப்பம்சம் அதன் மூலப்பொருட்களும், நெசவு முறையும்தான். பொதுவாகப் பட்டுச் சேலைகள் முழுவதுமாகப் பட்டு நூலினாலோ, அல்லது பருத்திச் சேலைகள் முழுவதுமாகப் பருத்தி நூலினாலோ நெய்யப்படும். ஆனால், செடிபுட்டா சேலைகள் ஒரு ‘கலப்பு நெசவு’ (Blended weave) ஆகும். இதன் நீளவாட்டு நூல்கள் (Warp) ‘ஆர்ட் சில்க்’ (Art Silk – செயற்கைப் பட்டு) எனப்படும் பட்டாலும், குறுக்குவாட்டு நூல்கள் (Weft) மற்றும் புட்டா வேலைப்பாடுகள் உயர்ந்த தரமான 60s அளவு (60s count) கொண்ட பருத்தி நூல்களாலும் நெய்யப்படுகின்றன.

இன்றைய நவீன விசைத்தறிகளிலும் (Power looms), கைத்தறிகளிலும் கூட, சிக்கலான வேலைப்பாடுகளைச் செய்ய ‘ஜக்கார்டு’ (Jacquard) அல்லது ‘டாபி’ (Dobby) எனப்படும் அட்டைத் துளை எந்திரங்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. ஆனால், செடிபுட்டா சேலையின் அசல் வடிவமைப்பு எந்தவொரு இயந்திர உதவியுமின்றி, நெசவாளியின் விரல்களால் மட்டுமே நேரடியாக நூல்களைப் பிணைத்து உருவாக்கப்படுகிறது. இது ஒரு மிகக் கடுமையான உழைப்பைக் கோரும் செயல்முறையாகும்.

ஒவ்வொரு புட்டாவையும் உருவாக்க, நெசவாளி வெவ்வேறு வண்ணப் பருத்தி நூல்களைத் தனித்தனியாகப் பயன்படுத்த வேண்டும். ஒரு அசல் செடிபுட்டா சேலையின் உடற்பகுதியில் எட்டு செடிபுட்டா உருவங்களும், அதன் முந்தானையில் ஐந்து செடிபுட்டா உருவங்களும் அமைந்திருக்கும். சேலையின் பட்டு நூல்களுக்கு இடையே, அடர்த்தியான மற்றும் பிரகாசமான வண்ணப் பருத்தி நூல்களைக் கொண்டு இந்தச் செடிகள் உயிர் பெறுகின்றன. ஒரு நெசவாளி ஒரு சேலையை முழுமையாக நெய்து முடிக்கப் பல நாட்கள் கடின உழைப்பைச் செலுத்த வேண்டும்.

காலநிலைக்கு ஏற்ற ஆடம்பரமும் சௌகரியமும்

பாரம்பரியப் பட்டுச் சேலைகள் உடுத்துவதற்கு மிகவும் அழகாக இருந்தாலும், வெப்பமண்டலக் காலநிலையான (Tropical Climate) தமிழ்நாட்டின் கோடைக்காலங்களில் அவற்றை அணிவது சற்று கடினமான காரியமாகும். அதிக எடையும், காற்றோட்டமில்லாத தன்மையும் பட்டுச் சேலைகளின் குறைகளாகும். இந்தக் குறைபாட்டை நிவர்த்தி செய்யும் வகையில்தான் செடிபுட்டா சேலைகள் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன.

ஆர்ட் சில்க் மற்றும் பருத்தி நூல்களின் சரியான விகிதக் கலவையால், இந்தச் சேலைகள் மிகவும் மென்மையான அமைப்புடன் (Soft texture) காணப்படுகின்றன. இந்தக் கலவையின் தனித்துவம் என்னவென்றால், இது கோடைக்காலத்தில் உடலுக்குக் குளிர்ச்சியையும், குளிர்காலத்தில் இதமான கதகதப்பையும் தரக்கூடியது. மேலும், இதன் எடை மிகவும் குறைவு என்பதால், நாள் முழுவதும் அணிந்திருப்பதற்கும் மிகவும் சௌகரியமாக இருக்கும்.

இன்றைய அவசர உலகத்தில், பெண்கள் தாங்கள் அணியும் ஆடைகள் எளிதில் சுருங்காமல் (Wrinkle-free) இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்கள். செடிபுட்டா சேலையில் பயன்படுத்தப்படும் மூலப்பொருட்களின் தன்மை காரணமாக, இவை எளிதில் சுருங்குவதில்லை; மேலும், இதனைப் பராமரிப்பதும் (Maintenance) மிகவும் எளிது. உழைக்கும் பெண்களுக்கும், அதே நேரம் பாரம்பரியத்தை விட்டுக்கொடுக்க விரும்பாத பெண்களுக்கும் இது ஒரு மிகச்சிறந்த தேர்வாகும்.

புவிசார் குறியீடு (GI Tag): ஒரு நீண்ட நெடிய போராட்டத்தின் வெற்றி

ஒரு குறிப்பிட்ட கலை அல்லது பொருள், அது சார்ந்த புவியியல் நிலப்பரப்பின் தன்மையையும், அங்கு வாழும் மக்களின் பாரம்பரிய அறிவையும் அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தால், அதற்கு உலக வர்த்தக அமைப்பின் (WTO) விதிகளின்படி ‘புவிசார் குறியீடு’ (Geographical Indication) வழங்கப்படுகிறது. டார்ஜிலிங் தேநீர், காஞ்சிபுரம் பட்டு ஆகியவற்றின் வரிசையில், வீரவநல்லூர் செடிபுட்டா சேலைக்கும் கடந்த 2023-ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் இந்திய அரசால் அதிகாரப்பூர்வமாகப் புவிசார் குறியீடு (GI Number 762) வழங்கப்பட்டது.

இந்த அங்கீகாரம் அவ்வளவு எளிதில் கிடைத்துவிடவில்லை. விசைத்தறிகளின் பெருக்கத்தால், செடிபுட்டா வடிவமைப்பைப் போன்றே போலியான சேலைகள் சந்தையில் குறைந்த விலைக்கு வரத் தொடங்கின. இதனால், தலைமுறை தலைமுறையாக இந்தக் கலையை நம்பி வாழ்ந்த உண்மையான கைத்தறி நெசவாளர்கள் தங்களின் வாழ்வாதாரத்தை இழக்கும் அபாயம் ஏற்பட்டது. வீரவநல்லூர் சௌராஷ்டிரா நெசவாளர்கள் சங்கம் மற்றும் தமிழ்நாடு கைத்தறித் துறை ஆகியோரின் கூட்டு முயற்சியால் 2021-ஆம் ஆண்டு இதற்கான விண்ணப்பம் தாக்கல் செய்யப்பட்டு, நீண்ட ஆய்வுகளுக்குப் பின் இந்த மகுடம் சூட்டப்பட்டது.

இந்தக் குறியீட்டின் மூலம், வீரவநல்லூர் மற்றும் அதனைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில், பாரம்பரிய முறையில் கைத்தறியில் நெய்யப்படும் சேலைகளை மட்டுமே ‘செடிபுட்டா சேலை’ என்று விற்க முடியும் என்ற சட்டப்பூர்வ பாதுகாப்பு கிடைத்துள்ளது. இது வாடிக்கையாளர்களுக்கும் போலியான பொருட்களை வாங்குவதிலிருந்து பாதுகாப்பை அளிக்கிறது.

சவால்களும் “Save the Weave” போன்ற முன்னெடுப்புகளும்

செடிபுட்டா சேலைகளுக்குப் புவிசார் குறியீடு கிடைத்துவிட்டாலும், நெசவாளர்களின் வாழ்க்கை நிலை இன்னும் முழுமையான முன்னேற்றத்தை அடையவில்லை என்பதே கசப்பான உண்மையாகும். இன்று வீரவநல்லூரில் இந்தக் கலையை அறிந்த நெசவாளர்களின் எண்ணிக்கை வெகுவாகக் குறைந்துவிட்டது.

முழுக்க முழுக்க உடல் உழைப்பைக் கோரும் இந்த வேலைக்குக் கிடைக்கும் ஊதியம், இன்றைய பொருளாதாரச் சூழலில் ஒரு குடும்பத்தை நடத்துவதற்குப் போதுமானதாக இல்லை. பல நெசவாளர்கள் ‘மாஸ்டர் வீவர்ஸ்’ (Master Weavers) எனப்படும் முதலாளிகளிடமே தினக்கூலிகளாக வேலை செய்து வருகின்றனர். போதிய வருமானம் இல்லாததால், அடுத்த தலைமுறை இளைஞர்கள் இந்தக் கலையைக் கற்றுக்கொள்வதில் ஆர்வம் காட்டாமல், நகரங்களை நோக்கி மாற்று வேலைகளைத் தேடிச் செல்கின்றனர்.

இந்த அழிந்து வரும் கலையைப் பாதுகாப்பதற்காகப் பல சமூக ஆர்வலர்களும், தொண்டு நிறுவனங்களும் தற்போது குரல் கொடுக்கத் தொடங்கியுள்ளன. ஈஷா அறக்கட்டளையின் “Save the Weave” போன்ற திட்டங்கள், இந்த நெசவாளர்களிடம் நேரடியாகச் சேலைகளைக் கொள்முதல் செய்து, அவர்களுக்கு உரிய விலையைப் பெற்றுத் தந்து, இந்த அரிய கலையை மீட்கும் முயற்சிகளில் ஈடுபட்டுள்ளன. வாடிக்கையாளர்களாகிய நாமும், விசைத்தறிப் போலிகளைத் தவிர்த்து, அசல் கைத்தறிச் செடிபுட்டா சேலைகளை வாங்குவதன் மூலம் இந்தக் கலையை வாழ வைக்க முடியும்.

தறி நாடாவின் சத்தம் ஓயக்கூடாது

செடிபுட்டா சேலை என்பது வெறும் துணியல்ல; அது குஜராத்திலிருந்து புறப்பட்டு வந்த ஒரு நாடோடிச் சமூகத்தின் கலாச்சாரப் பெட்டகம். தாமிரபரணி நதிக்கரையில், பட்டு நூல்களும் பருத்தி நூல்களும் பின்னிப் பிணைந்து உருவாக்கும் ஒரு வண்ணக் கவிதை. ஜக்கார்டு அட்டைகளின் கட்டளைகளுக்குப் பணியாமல், நெசவாளியின் மனதிலும் விரலிலும் உள்ள கற்பனைக்கு மட்டுமே கட்டுப்பட்டு உருவாகும் ஒரு சுதந்திரமான கலைப்படைப்பு. புவிசார் குறியீடு பெற்ற இந்த வீரவநல்லூரின் விந்தை, தமிழகத்தின் நெசவு வரைபடத்தில் அழிக்க முடியாத ஒரு பொக்கிஷமாகும்.