தேவிகாபுரம் சிற்பங்கள் முருகப் பெருமானின் தொன்மமும், வள்ளி திருமணத்தின் கருங்கல் காவியமும்

தமிழ்நாட்டின் தொன்மை வாய்ந்த ஆன்மீகத் தலங்களில் ஒன்று தேவிகாபுரம். இங்குள்ள கோயில்களின் கட்டிடக்கலையும், சிற்பக்கலையும் தமிழர்களின் கலைத்திறனுக்குச் சான்றாக காலத்தை வென்று நிற்கின்றன. குறிப்பாக, தேவிகாபுரம் சிற்பங்களில் முருகப் பெருமானின் தோற்றமும், அவனது காதல் காவியமான வள்ளி திருமண வரலாறும் மிக நுட்பமாக கல்லில் செதுக்கப்பட்டுள்ளன.

வெறும் கற்களாக மட்டுமில்லாமல், புராணக் கதைகளைச் சொல்லும் கல்வெட்டுகளாகவும், சித்திரக் கதைகளாகவும் இச்சிற்பங்கள் விளங்குகின்றன. இந்த கட்டுரையில் தேவிகாபுரம் சிற்பங்களில் வெளிப்படும் முருகனின் தொன்மம், சிற்ப எழில் மற்றும் வள்ளி திருமணக் கதை ஆகியவற்றை விரிவாகக் காண்போம்.

முருகனின் தொன்மமும் அவதார நோக்கமும்
தமிழ் கடவுள் என்று போற்றப்படும் முருகப் பெருமானின் பிறப்பு, அகிலம் தழைக்க வேண்டி நிகழ்ந்த ஒரு தெய்வீகத் திருவிளையாடலாகும். அசுரர்களின் கொட்டத்தை அடக்க தேவர்கள் சிவபெருமானிடம் தஞ்சம் புகுந்தனர். அப்போது, சிவபெருமானின் ஆறு முகங்களில் உள்ள நெற்றிக் கண்களில் இருந்து ஆறு நெருப்புப் பொறிகள் வெளிப்பட்டன. அந்தப் பொறிகள் வாயு தேவனாலும், அக்னி தேவனாலும் தாங்கப்பட்டு சரவணப் பொய்கையில் விடப்பட்டன. அங்கு அந்த நெருப்புப் பொறிகள் ஆறு அழகிய குழந்தைகளாக மாறின.

அந்த ஆறு குழந்தைகளையும் கார்த்திகைப் பெண்கள் சீராட்டி வளர்த்தனர். பின்னர், உமையம்மை அந்த ஆறு குழந்தைகளையும் அன்போடு வாரி அணைக்க, அவர்கள் ஆறு முகங்களும், பன்னிரண்டு கரங்களும் கொண்ட ஒரே உருவாக, ‘கந்தனாக’ மாறினர். தேவர்களின் துயரம் துடைக்க அவதரித்த குமரப் கடவுள், தேவர்களின் படைத் தளபதியாகப் பொறுப்பேற்றார். சூரபத்மன் உள்ளிட்ட அசுரர்களை வென்று தர்மத்தை நிலைநாட்டினார். அதன் பின்னர், இந்திரனின் மகளான தேவானையையும் (தெய்வானை), பூலோகத்தில் வேடர் குலத்தில் பிறந்த வள்ளியையும் மணந்து, இச்சா சக்தி, கிரியா சக்தி, ஞான சக்தி ஆகியவற்றின் வடிவாக பக்தர்களுக்குக் காட்சியளிக்கிறார்.

தேவிகாபுரத்தில் முருகனின் சிற்ப எழில்
தேவிகாபுரம் கோயில் வளாகத்தில் உள்ள சிற்பங்களில் முருகப் பெருமான் பெருமளவும் தனது வாகனமான மயிலுடன் தான் காட்சியளிக்கிறார். இங்குள்ள சிற்பங்களில் நுட்பமான பல கலை அம்சங்களைக் காண முடிகிறது. மயிலின் வாயில் இருந்து ஒரு பாம்பு தொங்குவது போன்ற அமைப்பு, காலத்தையும் அகந்தையையும் இறைவன் அடக்கி ஆள்வதைக் குறிக்கிறது.

முருகப் பெருமானின் திருமுடியில் ‘கரண்ட மகுடம்’ (Karanda Makutam – கரண்டம் போன்ற வடிவமைப்புடைய சிறிய கிரீடம்) அழகுறச் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. அவனது வலது பின் கையில் அசுரர்களை அழித்த ‘சக்தி ஆயுதமும்’ (வேல்), இடது பின் கையில் இரு முனைகளைக் கொண்ட சூலமான ‘வச்சிர ஆயுதமும்’ காணப்படுகின்றன. அவனது முன் இரு கைகளும் பக்தர்களுக்கு அபயம் அளிக்கும் ‘காத்தல்’ (அபய முத்திரை) மற்றும் வரங்களை அருளும் ‘வழங்கல்’ (வரத முத்திரை) ஆகியவற்றைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.
தேவிகாபுரத்தில் முருகப் பெருமான் பல்வேறு சிறப்பான நிலைகளில் காட்சியளிக்கிறார்.

நேர் அமர்வு

மயில் மீது கம்பீரமாக நேராக அமர்ந்திருக்கும் நிலை.

மண்டல அமர்வு

மயில் மீது இரு கால்களையும் மடக்கி மண்டல வடிவில் அமர்ந்திருக்கும் நிலை.

பறக்கும் மயில்

மயில் மீது இரு பக்கமும் கால்களைத் தொங்கவிட்டு அமர்ந்திருக்கும் நிலை. இதில் முருகனின் இடது கை வழங்கல் முத்திரையைக் காட்டாமல், மயிலைச் செலுத்தும் கடிவாளத்தைப் பிடித்த நிலையில் உள்ளது சிறப்பு.

நின்ற நிலை

முருகன் நின்ற நிலையில் இருக்க, அவனுக்குப் பின்னால் மயில் நிற்கும் கம்பீரமான தோற்றம்.

தேவியருடன் முருகன்

வலது புறம் வள்ளியும், இடது புறம் தெய்வானையும் நிற்க, நடுவில் முருகப் பெருமான் நின்ற நிலையில் அருள்பாலிக்கும் காட்சி.

விமானத்தின் கீழ்

இரு தளங்களைக் கொண்ட சதுரமான ‘நாகர’ விமான அமைப்பின் கீழ், மயில் மீது நேராக அமர்ந்திருக்கும் நேர்த்தியான சிற்பம்.

ஆறுமுகன்

ஆறு முகங்கள் மற்றும் பன்னிரண்டு கைகளுடன் மயில் மீது நேராக அமர்ந்திருக்கும் விஸ்வரூபக் காட்சி.

இடுப்பில் கை வைத்த நிலை

நின்ற நிலையில் உள்ள முருகனின் ஒரு கை இடுப்பில் (கடி முத்திரை) இருக்க, பின்னால் மயில் நிற்கும் அமைப்பு.

யானை வாகனம்

நின்ற நிலையில் உள்ள முருகனுக்குப் பின்னால், மயிலுக்குப் பதிலாக யானை நிற்கும் அரிய சிற்பம் (முருகனுக்கு ‘குகன்’ என்ற பெயரும், யானை வாகனமும் சில புராணங்களில் உண்டு).

கல்லில் வடிக்கப்பட்ட காதல் காவியம் முருகர் – வள்ளி திருமணம்

வேடர் குலப் பெண்ணான வள்ளியை விரும்பி, முருகப் பெருமான் காதல் மணம் புரிந்தார் என்பது தமிழர்களின் மனதோடு கலந்த ஒரு தொன்மக் கதையாகும். காஞ்சீபுரத்தில் வாழ்ந்த கச்சியப்ப சிவாச்சாரியார் இயற்றிய ‘கந்த புராணம்’ நூலின் இறுதி அத்தியாயமான ‘வள்ளியம்மை திருமணப் படலத்தில்’ இந்தக் கதை மிகவும் சுவாரஸ்யமாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.

தேவிகாபுரம் கோயிலின் ஒரு மிகப்பெரிய சிறப்பு என்னவென்றால், இந்தக் கதை முழுவதும் உள் சுற்று முருகர் சன்னிதி மற்றும் வெளிச் சுற்று முருகர் சன்னிதி ஆகிய இரண்டின் முக மண்டபத் தூண்களில், சதுர வடிவக் கட்டங்களில் ஒரு சித்திரக் கதை போல (Narrative Relief) தொடராகச் செதுக்கப்பட்டுள்ளதுதான். பண்டைய சிற்பிகள் எவ்வளவு அழகாக ஒரு பெருங்கதையைச் சுருக்கி கல்லில் வடித்திருக்கிறார்கள் என்பதை பின்வரும் கதைத் தொடர் விளக்குகிறது.

முன் கதையும் வள்ளியின் அவதாரமும்

புராணங்களின்படி, திருமாலின் ஆனந்தக் கண்ணீர்த் துளிகளில் இருந்து ‘அமுதவல்லி’, ‘சுந்தரவல்லி’ என்னும் இரு தெய்வீகப் பெண்கள் பிறந்தனர். அவர்கள் இருவரும் முருகப் பெருமானையே மணக்க விரும்பி கடும் தவம் மேற்கொண்டனர். அவர்களின் தவத்திற்கு இரங்கிய முருகன், அவர்களின் அடுத்த பிறப்பில் இருவரையும் மணப்பதாக உறுதி அளித்தார்.

அதன்படி, அமுதவல்லி இந்திரனின் மகளாகப் பிறந்து ‘தெய்வானை’ என்ற பெயரில் முருகனை முதலில் மணந்தாள். சுந்தரவல்லி, தன் தவத்தைத் தொடர்ந்தாள். ஒற்றைக் காலில், எரியும் நெருப்பின் நடுவில் நின்று முருகனை வேண்டி சுந்தரவல்லி செய்த தவமும், அவளுக்கு அடுத்த பிறவியில் மணப்பதாக முருகன் அளித்த வாக்குறுதியும் முதல் சிற்பத் தொடராக அமைந்துள்ளது.

தொண்டை மண்டலத்தில் உள்ள ஒரு அடர்ந்த காட்டில் மான்கள் கூட்டம் வசித்து வந்தது. அந்தக் காட்டில் தவம் செய்து வந்த சிவமுனி என்ற முனிவர், அங்கு வந்த ஒரு அழகான பெண் மானைக் காமக் குறிப்போடு பார்க்க, அந்த முனிவரின் பார்வையாலேயே அந்த மான் கருவுற்றது. சில காலங்களுக்குப் பிறகு, கருவுற்ற அந்த மான் ஒரு அழகான பெண் குழந்தையை ஈன்றெடுத்தது. விலங்கான மான், மனிதக் குழந்தையைப் பார்த்து திகைத்து, அக்குழந்தையைக் காட்டிலேயே விட்டுவிட்டுச் சென்றது.

அதே காட்டில் வாழ்ந்து வந்த வேடர் குலத் தலைவனான நம்பியராஜன், தனக்கு ஆண் குழந்தைகள் மட்டுமே பிறந்ததால், ஒரு பெண் குழந்தை இல்லையே என நீண்ட காலமாக ஏங்கிக் கொண்டிருந்தான். அப்போது காட்டில் அனாதையாகக் கிடந்த இந்தக் குழந்தையைக் கண்டெடுத்துப் பேரானந்தம் அடைந்தான். அக்குழந்தையைத் தன் மனைவியிடம் கொடுத்து, இருவரும் ‘வள்ளி’ என்று பெயரிட்டுத் தங்கள் உயிரினும் மேலாக வளர்த்து வந்தனர்.

தினைப்புனமும் திருவிளையாடலும்

வள்ளிக்கு பன்னிரண்டு வயது நிரம்பியதும், வேடர் குல மரபுப்படி, தினைப் பயிர்களைப் பறவைகளிடமிருந்து காப்பதற்காக, அவளை ஒரு உயர்ந்த பரண் மீது அமர்த்தி காவல் காக்கச் செய்தனர். அப்போது மூவுலகும் சுற்றும் நாரத முனிவர் அந்தக் காட்டிற்கு வந்தார். வள்ளியின் அழகையும், அவளது தெய்வீகத் தன்மையையும் பார்த்த அவர், இவள் முருகனுக்கு மட்டுமே உரியவள் என்பதைத் தன் ஞான திருஷ்டியால் உணர்ந்தார். உடனடியாக கயிலாயம் சென்று, முருகப் பெருமானிடம் வள்ளியின் அழகைப் பற்றி எடுத்துரைத்தார்.

வள்ளியைக் காணும் ஆவலில் முருகப் பெருமான், கையில் வில்லும் அம்பும் ஏந்திய ஒரு வேடனைப் போல உருமாறி காட்டிற்கு வந்தார். வள்ளியைச் சந்தித்துப் பேச முற்பட்டார். அப்போது திடீரென வள்ளியின் தந்தை நம்பியராஜன் அங்கு வர, அவனிடமிருந்து தப்பிக்க முருகன் ஒரு பெரிய ‘வேங்கை மரமாக’ உருமாறி வள்ளிக்குப் பின்னால் நின்றார். அந்த மரத்தைப் பார்த்த வேடர்கள், இதை வெட்டிச் சாய்க்கலாம் என முனைய, நம்பியராஜன் தடுத்து, “இந்த மரம் என் மகள் வள்ளிக்கு நல்ல நிழல் தருகிறது, இதை வெட்ட வேண்டாம்” என்று கூறிச் சென்றான். இது சிற்பங்களில் மிகத் தத்ரூபமாக வடிக்கப்பட்டுள்ளது.

சிவனடியாரும் முதியவர் வேடமும்

நம்பியராஜன் சென்ற பின், மீண்டும் வேடன் உருவில் வந்த முருகன், வள்ளியிடம் தன் காதலை வெளிப்படுத்தினார். ஆனால் குலப் பெருமை கொண்ட வள்ளி, முன்பின் தெரியாத ஒருவனை மணக்கக் கடுமையாக மறுத்துவிட்டாள். அப்போது அங்கு உண்மையான அடியார்கள் கூட்டம் ஒன்று வருவதைக் கண்ட முருகன், தன்னை ஒரு மிகவும் வயதான, தள்ளாடும் சிவனடியாராக (கிழவராக) மாற்றிக் கொண்டார். முதியவர் உருவில் வந்த முருகனைச் சந்தித்த வள்ளி, அவரிடம் மரியாதையுடன் உரையாடினாள்.

அப்போது சிவனடியாரான முருகர், தனக்குக் கடும் பசி எடுப்பதாகக் கூற, இரக்கமுற்ற வள்ளி தன்னிடம் இருந்த தேனையும், தினை மாவையும் அவருக்கு உணவாக அளித்தாள். அதை உண்ட முதியவர், தனக்கு இப்போது தாகமாக இருக்கிறது என்று கூற, வள்ளி ஒரு நீர் நிலையைக் காட்டினாள். அங்கு குனிந்து இரு கைகளாலும் நீரை அள்ளிப் பருகிய முருகர், “பெண்ணே, என் தண்ணீர் தாகம் தீர்ந்துவிட்டது. ஆனால் என் காதல் பசியையும், காதல் தாகத்தையும் நீதான் தீர்க்க வேண்டும்” என்று மீண்டும் வேண்டினார். முதியவரின் இந்தப் பேச்சைக் கேட்டு கோபமடைந்த வள்ளி, அவரைத் திட்டிவிட்டு மீண்டும் மறுத்துவிட்டாள்.

யானை விரட்டலும் தெய்வீகத் திருமணமும்

வள்ளியின் பிடிவாதத்தைக் கண்ட முருகன், தன்னிடம் விளையாடியது போதும் என எண்ணி, தன் அண்ணனான விநாயகப் பெருமானை மனதிற்குள் அழைத்தார். தம்பியின் காதல் நிறைவேற, விநாயகர் ஒரு மதம் பிடித்த காட்டு யானையாக உருவெடுத்து பிளிறிக்கொண்டு வள்ளியை நோக்கி ஓடி வந்தார். யானையைக் கண்டதும் பயத்தில் நடுங்கிய வள்ளி, தன்னைக் காப்பாற்றுமாறு அங்கிருந்த முதியவரான முருகனை இறுக்கிக் கட்டித் தழுவிக் கொண்டாள். அவரிடம், “இந்த யானையிடம் இருந்து என்னைக் காப்பாற்றுங்கள், நீங்கள் சொல்வது போல உங்களையே மணந்து கொள்கிறேன்” என்று வாக்களித்தாள்.

வள்ளி சம்மதம் தெரிவித்த மறுகணமே, யானை மறைந்தது. முருகப் பெருமானும் தனது முதியவர் வேடத்தைக் கலைத்துவிட்டு, மயில் வாகனத்தில் இளமைப் பொலிவுடன், தன் உண்மை வடிவில் வள்ளிக்குக் காட்சியளித்தார். தான் இத்தனை நேரம் உரையாடியது சாட்சாத் அந்த குமரக் கடவுளிடம் தான் என்பதை உணர்ந்த வள்ளி, வெட்கமும் பக்தியும் மேலிட அவரை வணங்கினாள்.

உண்மை அறிந்த வேடர்கள், தங்கள் குல வழக்கப்படி நம்பியராஜன் தலைமையில் வள்ளிக்கும் முருகனுக்கும் மிகச் சிறப்பாகத் திருமணம் செய்து வைத்தனர். தேவிகாபுரம் சிற்பத் தொடரின் இறுதிப் பகுதிகளில், முருகப் பெருமான், வள்ளி மற்றும் தெய்வானை ஆகிய இருவருடனும் இணைந்து பக்தர்களுக்குக் காட்சி தரும் அற்புதமான சிற்பமும், இந்தத் திருமணச் செய்தியை நாரத முனிவர் கயிலாயத்திற்குச் சென்று சிவனனுக்கும் உமையம்மைக்கும் தெரிவிக்கும் காட்சியும் செதுக்கப்பட்டுள்ளன.

தேவிகாபுரத்தில் உள்ள இந்தச் சிற்பங்கள், வெறும் கல் வடிவங்கள் அல்ல; அவை பண்டைய தமிழர்களின் பண்பாடு, பக்தி, இலக்கிய அறிவு மற்றும் சிற்ப நுட்பம் ஆகியவற்றின் களஞ்சியங்கள் ஆகும். முருகப் பெருமானின் வீரத்தையும், வள்ளியுடனான அவனது தூய காதலையும் கச்சிதமாக எடுத்துரைக்கும் இந்தச் சிற்பத் தூண்கள், இந்தியக் கலையின் பெருமையை உலகிற்குப் பறைசாற்றும் கால பெட்டகங்களாகத் திகழ்கின்றன. ஒவ்வொரு சிற்பமும் ஒரு கதையைப் பேசுகிறது, ஒவ்வொரு முத்திரையும் ஒரு தத்துவத்தை உணர்த்துகிறது.

#Murugan #DevikapuramSculptures #ValliMurugan #TamilNaduTemples #TempleArchitecture #HinduMythology #KandaPuranam #IndianSculptures #HeritageOfTamilNadu #murugantemplemalaysia

இந்நூலைப் பெற விரும்புவோர் comment-இல் ‘BOOK’ எனப் பதிவிடவும்