கர்நாடகாவின் ஷிமோகா மாவட்டம், சொரபா (Soraba) தாலுகாவில் கிடைக்கப்பெற்ற புகழ்பெற்ற ‘நிஷிதி’ (Nishidhi – சமணர்களின் நினைவுக்கல்) கல்வெட்டாகும்.

1. கல்வெட்டின் மூல பாடம்

மங்களச் சுலோகம்:

Śrīmat-parama-gambhīra-syād-vādāmōgha-lāñchhanam |
jīyāt trailōkya-nāthasya śāsanaṁ Jina-śāsanam ||

மெய்க்கீர்த்தியும் காலமும்:

śrīman-mahā-maṇḍalēśvara ari-rāya-vibhāḍa bhāṣege tappuva rāyara gaṇḍa Hindu-rāya-Suratrāṇa pūrva-dakṣiṇa-paścima-samudrādhīśvara śrī-vīra-Bukka-Rāya vijaya-rājyam geyyuttam irppalli Śaka-varṣa 1293 neya Virōdhikrit-saṁvatsarada Phālguṇa-su 13 Maṅgaḷavāradalu…

முக்கியச் செய்தி (நிகழ்வு):

…śrīmad-rāyarāja-guru-maṇḍalāchāryya Balātkāra-gaṇāgragaṇyarum appa śrī-Simhanandyāchāryyara priya-guḍḍa Sorabada Viṭhṭhala-gauṇḍana suputri śrīmann-āḷva-mahī-prabhu Tavanidhiya Brahmāṇa arddhāṅga-lakṣmi Bommakkanu samādhi-vidhiyim muḍipi svarga-lōka-prāptiyaḷ ādaḷ ||

(கவிதை):

vinaya-guṇa-pragalbhe pesarvetta chatur-vvidha-dāna-yukte pāvana-Jina-rāja-rājita-pādāmbuja-bhaktiyoḷ oppuvettu tōrp-anupama-śīle Viṭhṭhalana nandane saundara-rūpe Bomma-gauḍana sati Bommakkaṁ merevaḷ aggada puṇya-vadhū-janangaḷoḷ ||

2. கல்வெட்டின் தமிழாக்கம்

“மூவுலகங்களின் நாதனான ஜினரின் சாசனம், மிக ஆழமான ‘ஸ்யாத-வாத’ (Syadvada – சார்பு நிலைத் தத்துவம்) தத்துவத்தின் அடையாளத்தைக் கொண்டு வெற்றிபெறட்டும்!

பகை மன்னர்களை அழிப்பவனும், வாக்குத் தவறும் மன்னர்களைத் தண்டிப்பவனும், இந்து மன்னர்களுள் சுல்தானும் (இந்து ராய சுரத்ராணா – Hindu Raya Suratrana), கிழக்கு, தெற்கு, மேற்கு ஆகிய மூன்று சமுத்திரங்களுக்கும் அதிபதியுமான ஸ்ரீ வீர புக்க ராயர் வெற்றிகரமாகத் தமது பேரரசை ஆட்சி செய்து வருகையில்;

சக வருடம் 1293 (கி.பி. 1371), விரோதிகிருத் வருடம், பங்குனி மாதம், வளர்பிறை 13-ஆம் நாள், செவ்வாய்க்கிழமை அன்று;

ஸ்ரீமத் ராயராஜ குருக்களும், பலாத்கார-கணத்தின் (சமணத் துறவியர் பிரிவு) தலைவருமான ஸ்ரீ சிம்மநந்தி ஆச்சார்யரின் அன்பிற்குரிய சீடரும், சொரபாவின் வித்தல-கவுண்டரின் நன்மகளும், தவநிதியைச் சேர்ந்த ‘பிரம்மன்’ (பொம்ம-கவுண்டர்) என்ற ஆளும் பிரபுவின் சரிபாதியான (அர்த்தாங்க லட்சுமி) பொம்மக்கா என்பவள், ‘சமாதி’ (ஸல்லேகனை) விரதத்தின் மூலம் தனது உலக வாழ்வை முடித்துச் சுவர்க்கத்தை அடைந்தாள்.

அடக்கத்தின் மறுஉருவமானவள், நான்கு வகையான தானங்களை (சதுர்வித தானம்) வழங்குவதில் புகழ்பெற்றவள், தூய ஜினரின் ஒளிரும் பாதக் கமலங்களில் அளப்பரிய பக்தி கொண்டவள், ஒப்பற்ற நற்பண்புகளை உடையவள்—வித்தலனின் மகளும் பொம்ம-கவுண்டரின் மனைவியுமான பேரழகு வாய்ந்த அந்தப் பொம்மக்கா, புண்ணிய மகளிரின் வரிசையில் மிகச் சிறப்பாகப் பிரகாசிக்கிறாள்.”

ஒரு சாதாரண நினைவுக்கல்லாகத் தோற்றமளிக்கும் இது, 14-ஆம் நூற்றாண்டுத் தென்னிந்தியாவின் அரசியல் மற்றும் சமூகக் கட்டமைப்பை மிகத் தெளிவாகப் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது.

அரசியல் பின்னணி: இக்கல்வெட்டு சங்கம வம்சத்தைச் சேர்ந்த மாமன்னர் முதலாம் புக்க ராயரின் ஆட்சிக் காலத்தைச் சேர்ந்தது. இதில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள சக வருடம் 1293 என்பது கி.பி. 1371-க்குச் சமமானதாகும். கல்வெட்டில் உள்ள “மூன்று சமுத்திரங்களுக்கும் அதிபதி” என்ற பட்டத்தின் மூலம், விஜயநகரப் பேரரசு அக்காலகட்டத்தில் தீபகற்ப இந்தியாவின் பெரும்பகுதியைத் தன் குடையின் கீழ் கொண்டுவந்திருந்ததை உறுதி செய்ய முடிகிறது.

மத மற்றும் ஆன்மீகச் சூழல்: இக்கல்வெட்டு சமண மதத்தின் புகழ்பெற்ற ‘ஸ்யாத-வாத’ தத்துவத்தைப் போற்றித் துவங்குகிறது. பொம்மக்கா என்ற பெண்மணி ‘சமாதி மரணம்’ (ஸல்லேகனை) அடைந்ததைப் பதிவு செய்கிறது. சமண மதத்தில், வாழ்வின் இறுதிக்காலத்தில் படிப்படியாக உணவைத் துறந்து, தியான நிலையில் அமைதியாக உயிரை நீப்பது மிக உயர்ந்த ஆன்மீக நிலையாகக் கருதப்படுகிறது. அக்காலத்தில் கர்நாடகப் பகுதியில் சமணத் தளிகள் (ஜைனக் கோயில்கள் மற்றும் பள்ளிகள்) மிகச் சிறந்த சமூக மற்றும் ஆன்மீக மையங்களாகச் செயல்பட்டுள்ளன என்பதை இது மெய்ப்பிக்கிறது.

பெண்களின் சமூக அந்தஸ்து: 14-ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த ஒரு பெண், வெறுமனே அவளது கணவனின் அடையாளத்தால் சுருக்கப்படாமல், அவளது குரு (சிம்மநந்தி ஆச்சார்யர்), தந்தை (வித்தல-கவுண்டர்), அவளது தனிப்பட்ட ஈகைக்குணம் (உணவு, உறைவிடம், மருத்துவம், கல்வி ஆகிய சதுர்வித தானம் வழங்குதல்) ஆகியவற்றால் சமூகத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்டு ஒரு நினைவுக்கல்லில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளாள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

“இந்து ராய சுரத்ராணா” (Hindu Raya Suratrana)

இக்கல்வெட்டின் மிக முக்கியமான அரசியல் வரலாற்றுப் பதிவு புக்க ராயருக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள “இந்து ராய சுரத்ராணா” என்ற பட்டமேயாகும். இது குறித்து விரிவாகக் காண்போம்:

பொருள்

சமஸ்கிருத மயமாக்கப்பட்ட இந்தச் சொல்லுக்கு “இந்து மன்னர்களுள் சுல்தான்” (Sultan among Hindu Kings) என்று பொருள்.

வரலாற்று முக்கியத்துவம்

14-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், தென்னிந்தியாவின் பழம்பெரும் சாம்ராஜ்யங்களான பாண்டியர்கள், ஹொய்சாளர்கள், காக்கத்தியர்கள் மற்றும் தேவகிரி யாதவர்கள் ஆகியோர் டெல்லி சுல்தானியத்தின் தொடர்ச்சியான படையெடுப்புகளால் வீழ்ச்சியடைந்தனர். இந்த மாபெரும் அரசியல் வெற்றிடம் மற்றும் குழப்பத்திற்கு மத்தியில், துங்கபத்திரை நதிக்கரையில் ஹரிஹரர் மற்றும் புக்க ராயரால் தோற்றுவிக்கப்பட்டதே விஜயநகரப் பேரரசு.

‘சுல்தான்’ என்ற சொல்லாடல்: அந்த காலகட்டத்தில் வடக்கே டெல்லி சுல்தானியமும், தக்காணத்தில் பாமினி சுல்தானியமும் மாபெரும் அரசியல் சக்திகளாக விளங்கின. ஒரு சாம்ராஜ்யத்தின் உச்சபட்ச அதிகாரத்தையும் ஏகாதிபத்தியத்தையும் குறிக்கும் சொல்லாக அரபு/பாரசீக வார்த்தையான ‘சுல்தான்’ (Sultan) உருவெடுத்திருந்தது. பாமினி மற்றும் டெல்லி சுல்தான்களுக்கு இணையான, அதே சமயம் தனித்துவமான ஒரு இறையாண்மையைத் தக்காணத்தில் நிலைநிறுத்த விரும்பிய விஜயநகர ஆட்சியாளர்கள், அரசியல் தந்திரத்துடன் அந்தச் சொல்லைப் கடன்வாங்கி ‘சுரத்ராணா’ என சமஸ்கிருத மயமாக்கினர்.

‘இந்து’ என்ற அரசியல் உருவாக்கம்: பழங்காலத்தில் ‘இந்து’ என்ற சொல் சிந்து நதிக்குக் கிழக்கே உள்ள புவியியல் நிலப்பரப்பைக் குறிக்கவே அயலவர்களால் பயன்படுத்தப்பட்டது. ஆனால், இந்திய வரலாற்றிலேயே முதன்முறையாக, “இந்து” என்ற சொல்லை ஒரு வலிமையான அரசியல் மற்றும் சித்தாந்த அடையாளமாக (Political Identity) உள்வாங்கிப் பயன்படுத்தியது விஜயநகரப் பேரரசுதான். பல்வேறு மொழி, கலாச்சாரம் சார்ந்த தென்னிந்தியச் சமூகங்களை ஒரே குடையின் கீழ் இணைக்க இந்த “இந்து ராய சுரத்ராணா” என்ற பட்டம் ஒரு அரசியல் கருவியாகச் செயல்பட்டது.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், தங்களுக்கு முந்தைய மன்னர்கள் பயன்படுத்திய ‘சக்ரவர்த்தி’ அல்லது ‘மகாராஜாதிராஜா’ போன்ற மரபான பட்டங்களைத் தாண்டி, சமகால பூகோள அரசியலுக்கு (Geopolitics) ஈடுகொடுக்கும் வகையில் ஹரிஹரரும் புக்க ராயரும் சூட்டிக்கொண்ட புரட்சிகரமான பட்டமே “இந்து ராய சுரத்ராணா”.

ஒரு தனிப்பட்ட பெண்மணியின் உன்னதமான ஆன்மீகப் பயணத்தையும், தென்னிந்திய வரலாற்றின் மாபெரும் சாம்ராஜ்யத்தின் அரசியல் பரிணாமத்தையும் ஒரே நேர்கோட்டில் இணைக்கும் இந்தச் சொரபா கல்வெட்டு, இந்தியக் கல்வெட்டியல் வரலாற்றில் ஒரு விலைமதிப்பற்ற ஆவணமாகும்.

விஜயநகரப் பேரரசின் கல்வெட்டுகளில் காணப்படும் “இந்து ராய சுரத்ராணா” என்ற ஒற்றைத் தொடர், வெறும் மன்னரின் புகழ்பாடும் பட்டப் பெயர் அல்ல; அது இந்திய வரலாற்றின் மாபெரும் திருப்புமுனையைக் குறிக்கும் ஒரு அரசியல் ஆவணம்.

காரணம், இந்திய வரலாற்றிலேயே “இந்து” என்ற சொல்லை உள்நாட்டு மன்னர்கள் தாங்களாகவே முன்வந்து ஒரு அரசியல் மற்றும் கலாச்சார அடையாளமாகப் பயன்படுத்தியதற்கான முதல் கல்வெட்டுச் சான்று இதுதான். இதன் பின்னணியில் உள்ள ஆழமான வரலாற்றைப் பார்ப்போம்.

“இந்து” – சொல்லின் பிறப்பு (சிந்து முதல் இந்து வரை)

பண்டைய காலத்தில் “இந்து” என்ற சொல் எந்த மதத்தையும் குறிக்கவில்லை; அது ஒரு புவியியல் சொல் (Geographical Term).

இதன் ஆணிவேர் ‘சிந்து’ (Sindhu) என்ற நதியின் பெயரிலிருந்து தொடங்குகிறது.

பண்டைய பாரசீகர்கள் (ஈரானியர்கள்) சமஸ்கிருதத்தின் ‘ச’ (S) என்ற எழுத்தை ‘ஹ’ (H) என்று உச்சரிக்கும் வழக்கம் கொண்டிருந்தனர். (உதாரணமாக: அசுரன் = அஹுரன், சோமம் = ஹோமம்).

அந்த அடிப்படையில், சிந்து நதிக்கு அப்பால் உள்ள நிலப்பரப்பையும் மக்களையும் அவர்கள் “ஹிந்து” (Hindu) என்று அழைத்தனர். கி.மு. 6-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த பாரசீக மாமன்னன் டேரியஸின் (Darius) கல்வெட்டுகளில் “ஹிந்துஷ்” (Hindush) என்ற சொல் ஒரு நிலப்பரப்பைக் குறிக்கவே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

பின்னர் வந்த அரேபியர்களும் இந்தியாவை ‘அல்-ஹிந்த்’ என்றே அழைத்தனர்.

அயலவர் சொல்லிலிருந்து, நமது அடையாளமாக மாறிய தருணம்

ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக “இந்து” என்பது வெளிநாட்டவர் இந்தியர்களைக் குறிக்கப் பயன்படுத்திய சொல்லாகவே (Exonym) இருந்தது. 13-ஆம் நூற்றாண்டு வரை, இந்தியர்கள் தங்களை ‘இந்து’ என்று எங்கும் அழைத்துக்கொள்ளவில்லை.

அக்கால மக்கள் தங்களின் வழிபாட்டு முறையைக் கொண்டு சைவர்கள், வைணவர்கள், சமணர்கள், பௌத்தர்கள் என்றோ; அல்லது தங்களின் நிலப்பரப்பைக் கொண்டு தமிழர்கள், கன்னடர்கள், தெலுங்கர்கள் என்றோ; அல்லது அரசியல் ரீதியாக சோழர்கள், ஹொய்சாளர்கள், பாண்டியர்கள் என்றோதான் தங்களை அடையாளப்படுத்திக் கொண்டனர்.

மாற்றம் எப்போது நிகழ்ந்தது?

14-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், அலாவுதீன் கில்ஜி மற்றும் மாலிக் கபூர் ஆகியோரின் தொடர்ச்சியான தென்னிந்தியப் படையெடுப்புகளால் தென்னிந்தியாவின் பழம்பெரும் சாம்ராஜ்யங்கள் அனைத்தும் சரிந்தன. இஸ்லாமிய சுல்தானியர்கள் தெற்கே வேரூன்றத் தொடங்கினர். அந்த நெருக்கடியான காலகட்டத்தில், தங்களை சுல்தானியர்களிடம் இருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டவும், தென்னிந்தியாவின் பல்வேறு வழிபாட்டு மரபுகளைச் சேர்ந்த மக்களை ஒரே குடையின் கீழ் இணைக்கவும் ஹரிஹரர் மற்றும் புக்க ராயருக்கு ஒரு பொதுவான “அடையாளம்” தேவைப்பட்டது. அப்போதுதான் அவர்கள் “இந்து” என்ற சொல்லை ஒரு அரசியல் அடையாளமாக (Political Identity) கையில் எடுத்தனர்.

“இந்து ராய சுரத்ராணா” – சொல்லாக்கமும் ராஜதந்திரமும்

விஜயநகர மன்னர்கள் சூட்டிக்கொண்ட இந்தப் பட்டத்தை இரண்டு கூறுகளாகப் பிரிக்கலாம்:

அ) ஏன் “சுரத்ராணா” (சுல்தான்)?

‘சுரத்ராணா’ என்பது அரபு/பாரசீக வார்த்தையான ‘சுல்தான்’ என்பதன் சமஸ்கிருத வடிவமாகும்.

அக்காலத்தில் டெல்லி சுல்தானியம் என்பது மாபெரும் வல்லரசாக இருந்தது. ‘சுல்தான்’ என்ற சொல்லுக்கு எல்லையற்ற அதிகாரம் கொண்ட சக்ரவர்த்தி என்று பொருள்.

தாங்கள் முந்தைய சோழர்களைப் போலவோ, பாண்டியர்களைப் போலவோ சாதாரண குறுநில மன்னர்கள் அல்ல; மாறாக டெல்லி மற்றும் பாமினி சுல்தான்களுக்கு இணையான, சமமான ஏகாதிபத்திய அதிகாரம் கொண்டவர்கள் என்பதை உலகுக்குப் பறைசாற்றவே, எதிரிகளின் அரசியல் சொல்லாடலான ‘சுல்தான்’ என்பதைப் கடன் வாங்கி “சுரத்ராணா” எனப் பயன்படுத்தினர்.

ஆ) ஏன் “இந்து ராய”?

சுல்தான் என்ற பட்டத்தை வைத்துக்கொண்டாலும், நாங்கள் இஸ்லாமிய சுல்தான்கள் அல்ல; நாங்கள் “இந்து மன்னர்களின் சுல்தான்” (Sultan among Hindu Kings) என்று தங்களை நிலைநிறுத்திக் கொண்டனர்.

இதன் மூலம் சைவ, வைணவ, சமண, கிராமிய தெய்வ வழிபாட்டாளர்கள் எனப் பிரிந்துகிடந்த ஒட்டுமொத்த தென்னிந்திய மக்களையும் “இந்து” என்ற ஒற்றைச் சொல்லின் கீழ் ஒன்றிணைத்தனர்.

வரலாற்று ஆய்வாளர்களின் பார்வை

வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் மற்றும் கல்வெட்டியல் வல்லுநர்களின் கூற்றுப்படி, கி.பி. 1344 மற்றும் கி.பி. 1352-ஆம் ஆண்டுகளைச் சேர்ந்த ஹரிஹரர் மற்றும் புக்க ராயரின் கல்வெட்டுகளில்தான் இந்தச் சொல் முதன்முதலில் காணப்படுகிறது. அதன் பிறகு வந்த கிருஷ்ணதேவராயர் உள்ளிட்ட அனைத்து விஜயநகரப் பேரரசர்களும் இந்தப் பட்டத்தைப் பெருமையுடன் பயன்படுத்தினர்.

ஒரு காலத்தில் வெறும் நதியைக் குறிக்கப் பிறந்து, பின்னர் வெளிநாட்டவர்களால் இந்திய நிலப்பரப்பைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட “இந்து” என்ற சொல், 14-ஆம் நூற்றாண்டில் விஜயநகரப் பேரரசின் கல்வெட்டுகளில்தான் முதன்முறையாக ஒட்டுமொத்தப் பண்பாட்டையும் காக்கும் ஒரு தேசிய மற்றும் அரசியல் அடையாளமாக மாறியது.

நீங்கள் பகிர்ந்த அந்தச் சொரபா (Soraba) கல்வெட்டில் உள்ள “இந்து ராய சுரத்ராணா” என்ற ஒற்றைச் சொற்றொடர், இந்தியாவின் அடையாளமும் வரலாறும் எவ்வாறு பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்தது என்பதற்கு இருக்கும் மிகச் சிறந்த உயிருள்ள சாட்சியாகும்!