“சிறுமலை மலை வாழைப்பழம் என்பது இந்தியாவின் தமிழ்நாட்டில், மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் பழனி மலைத்தொடரில் உள்ள சிறுமலைப் பகுதியில் விளையும் ஒரு தனித்துவமான வாழைப்பழம்” என்று மிக எளிமையாக ஒரு வரியில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும். 2008-2009 ஆம் ஆண்டில் இதற்கு மத்திய அரசால் ‘புவிசார் குறியீடு’ (Geographical Indication) வழங்கப்பட்டது என்ற வரலாற்றுத் தகவலும் அங்கே பதிவாகியிருக்கும். ஆனால், ஒரு வரலாற்று ஆசிரியரின் கண்கொண்டு, தமிழ் மண்ணின் தொன்மையோடும், பண்பாட்டோடும், சுவையோடும் பின்னிப்பிணைந்த இந்தச் சிறுமலை மலை வாழைப்பழத்தின் கதையை அணுகினால், அது வெறும் தாவரவியல் குறிப்போ அல்லது வேளாண்மைத் தகவலோ அல்ல; அது பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாகத் தொடரும் ஒரு சுவையான சரித்திரப் பயணம் என்பது புரியும். இந்தச் சரித்திரப் பயணத்தை உணர்வதற்கு, நாம் திண்டுக்கல் மாவட்டத்தின் எல்லையில் வீற்றிருக்கும் மர்மங்களும் மூலிகைகளும் நிறைந்த சிறுமலைக் காடுகளுக்குள் காலடி எடுத்து வைக்க வேண்டும்.

மேகங்கள் முத்தமிடும் மலைத்தொடரும் 18 வளைவுகளும்

தமிழ்நாட்டின் புவியியல் அமைப்பில் கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலையும், மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையும் கைகோர்க்கும் ஒரு ரகசியமான வனப்பகுதிதான் சிறுமலை. திண்டுக்கல்லில் இருந்து சுமார் 25 கிலோமீட்டர் தொலைவில், கடல் மட்டத்திலிருந்து ஏறத்தாழ 1600 மீட்டர் (5200 அடி) உயரத்தில் கம்பீரமாக வீற்றிருக்கிறது இந்த மலைத்தொடர். சமவெளியின் சுட்டெரிக்கும் வெயிலை விட்டுவிட்டு, சிறுமலையை நோக்கிப் பயணிக்கும் எவரும், அதன் 18 கொண்டை ஊசி வளைவுகளைக் கடக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு வளைவைக் கடக்கும்போதும், காற்றில் ஈரப்பதமும், அறியாத காட்டுப் பூக்களின் வாசனையும், மூலிகைகளின் நெடியும் நாசியைத் துளைக்கும். 18-வது வளைவைக் கடக்கும்போது, மொத்த திண்டுக்கல் நகரமும், புகழ்பெற்ற திண்டுக்கல் மலைக்கோட்டையும் ஒரு சிறு பொட்டு போலக் காட்சியளிக்கும். இத்தகைய குளிர்ந்த, ஈரப்பதம் நிறைந்த, மாசற்ற சூழலில்தான், உலகின் மிகச் சுவையான மலை வாழைப்பழங்களில் ஒன்றான ‘சிறுமலை வாழைப்பழம்’ செழித்து வளர்கிறது.

சிறுமலையின் காடுகள் வெறும் மரங்களின் தொகுப்பு அல்ல; அவை சித்தர்கள் உலவிய புண்ணிய பூமி. இங்கே உள்ள ‘அகஸ்தியர்புரம்’ என்ற பகுதி, குறுமுனிவரான அகத்தியர் வாழ்ந்த இடமாக இன்றும் நம்பப்படுகிறது. இங்குள்ள ‘வெள்ளி மலை’ மற்றும் அதில் வீற்றிருக்கும் 500 ஆண்டுகள் பழமையான சிவலிங்கம் ஆகியவை, இம்மலையின் ஆன்மீகத் தொன்மையை பறைசாற்றுகின்றன. புராணக் கதைகளின்படி, இராமாயணப் போரின்போது இலக்குமணனைக் காக்க, அனுமன் சஞ்சீவி மலையைப் பெயர்த்து எடுத்துச் சென்றார் அல்லவா? அப்படி ஆகாய மார்க்கமாக அவர் பறந்து சென்றபோது, அந்த சஞ்சீவி மலையிலிருந்து உதிர்ந்த ஒரு சிறு மணல்தான் இந்தச் சிறுமலை என்று உள்ளூர் மக்கள் இன்றும் பயபக்தியோடு கூறுகிறார்கள். சஞ்சீவி மலையின் ஒரு பகுதி என்பதால் போலும், இங்குள்ள மண்ணில் விளையும் ஒவ்வொரு தாவரத்திற்கும் ஒரு தனித்துவமான மருத்துவ குணமும், மயக்கும் சுவையும் இயல்பாகவே அமைந்துவிடுகிறது. அந்த அரிய குணம் முழுமையாக வாய்க்கப்பெற்ற ஒற்றைக் கனிதான் சிறுமலை வாழைப்பழம்.

பழனி ஆண்டவனும் பஞ்சாமிர்தத்தின் ரகசியமும்

சிறுமலை மலை வாழைப்பழத்தின் வரலாற்றை, அறுபடை வீடுகளில் மூன்றாம் படை வீடான பழனி தண்டாயுதபாணி சுவாமி கோவிலைத் தவிர்த்துவிட்டு எழுதிவிட முடியாது. உலகெங்கிலும் உள்ள தமிழர்கள், பழனி முருகன் என்றாலே முதலில் நினைவுக்கு வருவது அங்கு வழங்கப்படும் ‘பஞ்சாமிர்தம்’ தான். பல மாதங்கள் ஆனாலும் கெட்டுப்போகாத, சுவை சற்றும் குறையாத இந்த தெய்வீகப் பிரசாதத்தின் ரகசியம் என்ன தெரியுமா? அது தூய தேனோ, கண்டசர்க்கரையோ, நெய்யோ, பேரீச்சம்பழமோ, ஏலக்காயோ மட்டுமல்ல; அதன் ஆணிவேராக விளங்குவது இதே சிறுமலை மற்றும் விருப்பாச்சி மலை வாழைப்பழங்கள்தான்.

பழனி பஞ்சாமிர்தம் தயாரிக்க, வேறு எந்த சமவெளிப் பகுதி வாழைப்பழத்தையும் பயன்படுத்த முடியாது, பயன்படுத்தவும் மாட்டார்கள். அதற்கொரு மிக முக்கியமான அறிவியல் மற்றும் சுவை சார்ந்த காரணம் இருக்கிறது. சாதாரண சமவெளிப் பகுதி வாழைப்பழங்களில் நீர்ச்சத்து (Moisture content) மிக அதிகமாக இருக்கும். நீர்ச்சத்து அதிகம் உள்ள ஒரு பொருளை வைத்துப் பஞ்சாமிர்தம் செய்தால், அது வெகுவிரைவில் புளித்துப்போய், கெட்டுவிடும். ஆனால், கடல் மட்டத்திலிருந்து சுமார் 2500 முதல் 3000 அடி உயரத்தில், செம்மண் மற்றும் களிமண் கலந்த (Loamy soil) நிலப்பரப்பில், இயற்கையான மழைநீரை மட்டுமே குடித்து வளரும் சிறுமலை வாழைப்பழத்தில் நீர்ச்சத்து மிக மிகக் குறைவு. அதே சமயம், இதில் இயற்கையான மாவுச்சத்தும், சர்க்கரையின் அளவும் (Brix level) கற்பனைக்கு எட்டாத அளவில் மிக அதிகம். இதனால், இந்த வாழைப்பழத்தைப் பிசைந்து, வெல்லம் மற்றும் தேனோடு கலக்கும்போது, அது இயற்கையான பாதுகாப்பானாக (Natural Preservative) மாறிவிடுகிறது. பல நூற்றாண்டுகளாக, பழனி முருகனுக்கு அபிஷேகம் செய்யப்படும் பஞ்சாமிர்தத்தில் சிறுமலையின் சாரமே நிறைந்திருக்கிறது என்பது இந்த மண்ணிற்கும், இங்குள்ள விவசாயிகளுக்கும் கிடைத்த மிகப்பெரிய வரலாற்றுப் பெருமையாகும்.

ருசியின் அறிவியல்: அழியாத சுவையின் மர்மம்

சிறுமலை வாழைப்பழம் பார்ப்பதற்கு மற்ற வாழைப்பழங்களைப் போலப் பெரியதாகவோ, பளபளப்பாகவோ இருக்காது. அளவிலும் வடிவத்திலும் இது சற்றுச் சிறியதுதான். முனையில் ஒரு சிறிய பச்சை நிறத்தோடு, வெளிர் மஞ்சள் நிறத்தில் பழுக்கத் தொடங்கும். இந்த மலையின் மண்வளம், குறிப்பாக 5.5 முதல் 6.5 வரை உள்ள மண்ணின் கார அமிலத் தன்மை (pH level), இந்த வாழைப்பழத்திற்கு ஒரு தனித்துவமான மணத்தையும், தேன் போன்ற சுவையையும் அளிக்கிறது. பொட்டாசியம், வைட்டமின் சி, வைட்டமின் பி6 மற்றும் நார்ச்சத்துகள் இதில் மிக அதிக அளவில் நிறைந்துள்ளன.

இந்த வாழைப்பழத்தின் மற்றொரு விசித்திரமான குணம், இதன் தோல் பகுதியாகும். இந்த ரக வாழைப்பழத்தின் தோல் சற்றுக் கடினமானது மற்றும் தடிமனானது. ஒரு சிறுமலை வாழைப்பழம் பழுத்து, நாட்கணக்கில் வெளியிலேயே வைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அது எளிதில் அழுகிப் போகாது. இதன் வெளித்தோல் கருகருவென முற்றிலுமாகக் கறுத்துப்போய், பார்ப்பதற்கு கெட்டுப்போனதைப் போலத் தோன்றினாலும், உள்ளே இருக்கும் சதைப்பகுதி சற்றும் கெடாமல், முத்துப் போலக் கெட்டியாக, வழக்கத்தை விடப் பல மடங்கு இனிப்புச் சுவையோடு இருக்கும். “தோல் கறுத்தால் சுவை கூடும்” என்பது சிறுமலை வாழைப்பழத்திற்கே உரித்தான எழுதப்படாத விதியாகும். பழம் பறிக்கப்பட்ட பிறகுதான், இதன் இனிப்புச் சுவை உச்சத்தை அடைகிறது என்று வேளாண் விஞ்ஞானிகள் கூறுகிறார்கள். சமவெளியில் விளையும் ரஸ்தாளி, பூவன், செவ்வாழை, பச்சைநாடன் போன்ற எந்த ரக வாழைக்கும் இல்லாத ஒரு தனித்துவமான மருத்துவக் குணமும், சுவையும் இந்தச் சிறுமலை வாழைக்கு உண்டு.

ஆங்கிலேயர் காலப் பதிவுகளும் விவசாய முறைகளும்

பழங்காலம் தொட்டே மலைவாழ் மக்களால் பயிரிடப்பட்டு வந்த இந்த சிறுமலை வாழை, ஆங்கிலேயர் காலத்தில் பெரும் கவனத்தைப் பெற்றது. 1838-ஆம் ஆண்டு வாக்கில், வில்லியம் எலாய்டு (William Lloyd) என்ற ஆங்கிலேயர் சிறுமலையின் தட்பவெப்ப நிலையைக் கண்டு வியந்து, இங்கு முதன்முதலாக காப்பிச் செடிகளைப் பயிரிடத் தொடங்கினார். காப்பிச் செடிகளுக்கு மிதமான நிழல் தேவை. அந்த நிழலைக் கொடுப்பதற்காகவும், ஊடுபயிராகவும் சிறுமலை வாழை மரங்கள் பெருமளவில் நடப்பட்டன. பலா மரங்கள், மிளகுக்கொடிகள், எலுமிச்சை மற்றும் காப்பிச் செடிகளுக்கு நடுவே, தென்மேற்குப் பருவமழையை நம்பி ஜூலை-ஆகஸ்ட் மாதங்களில் இந்த வாழைக்கன்றுகள் நடப்படுகின்றன.

சுமார் 10 அடி உயரம் வரை வளரக்கூடிய இந்த வாழை மரங்கள், எந்தவிதமான செயற்கை ரசாயன உரங்களும் இன்றி, முற்றுமுழுதாக இயற்கையான மழையையும், மலையின் சருகுகளிலிருந்து கிடைக்கும் இயற்கை உரத்தையும் மட்டுமே நம்பி வளர்கின்றன. நட்ட சுமார் எட்டு மாதங்களில் இவை குலை தள்ளத் தொடங்கும். எந்தவிதமான செயற்கையான பாசன வசதிகளும் இல்லாததால், மலையின் தட்பவெப்ப நிலையும், அங்கு வீசும் மூலிகைக் காற்றுமே இந்த மரங்களின் ஆதாரமாக விளங்குகின்றன. ஆங்கிலேய அதிகாரிகள் சிறுமலை வாழைப்பழத்தின் சுவைக்கு அடிமையாகி, இங்கிருந்து பழங்களை மூட்டை மூட்டையாகத் தங்கள் குடியிருப்புகளுக்குக் கொண்டு சென்றதற்கான குறிப்புகளும் வரலாற்று ஆவணங்களில் காணக் கிடைக்கின்றன.

முடிச்சு நோயின் தாக்குதலும் இருண்ட காலமும்

எல்லா வரலாற்றுச் சின்னங்களுக்கும் ஒரு சோதனைக் காலம் வருவது போல, சிறுமலை மலை வாழைப்பழத்தின் சரித்திரத்திலும் ஒரு மிகப் பெரிய இருண்ட காலம் வந்தது. 1970 மற்றும் 80-களின் காலகட்டத்தில், ‘மலைவாழை முடிச்சு நோய்’ அல்லது ‘கொத்து நோய்’ (Banana Bunchy Top Virus – BBTV) என்று அழைக்கப்படும் ஒரு கொடிய வைரஸ் நோய் சிறுமலை மலைக்காடுகளைக் குறிவைத்தது. இந்த நோய் தாக்கிய வாழை மரங்களின் இலைகள் சுருங்கி, சிறுத்து, மரத்தின் உச்சியில் ஒரு முட்டைக்கோஸ் போலக் கொத்தாக மாறிவிடும். மரம் வளராது, குலை தள்ளாது. அசுவினிப் பூச்சிகளால் பரப்பப்பட்ட இந்த வைரஸ், தீயை விட வேகமாக மலையெங்கும் பரவியது.

நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளாக, பரம்பரை பரம்பரையாக இந்த மலையையே நம்பி வாழ்ந்த விவசாயிகளின் கண்கெதிரே, ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கர் வாழை மரங்கள் கருகி அழிந்தன. சிறுமலை வாழைப்பழத்தின் மரபணுவே அழிந்துபோகும் அபாயம் ஏற்பட்டது. உற்பத்தி முற்றிலுமாகப் பாதிக்கப்பட்டு, சந்தைகளில் சிறுமலை வாழைப்பழம் என்ற ஒன்றே காணாமல் போகும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது. பழனி பஞ்சாமிர்தத்தின் சுவையில்கூட இதனால் பெரும் தொய்வு ஏற்பட்டது. அந்தச் சமயத்தில், விவசாயிகளின் வாழ்வாதாரம் கேள்விக்குறியானதோடு, தமிழ்நாட்டின் ஒரு பாரம்பரிய அடையாளமும் அழிவின் விளிம்பில் நின்றது.

புவிசார் குறியீட்டின் மீட்சியும், மறுமலர்ச்சியும்

ஆனால், வரலாறு அவ்வளவு எளிதில் தகுதியுள்ள ஒன்றைக் கைவிட்டுவிடுவதில்லை. தேசிய வாழை ஆராய்ச்சி மையம் (National Research Centre for Banana) மற்றும் தமிழ்நாடு வேளாண் பல்கலைக்கழக விஞ்ஞானிகளின் தீவிர முயற்சியால், திசு வளர்ப்பு (Tissue culture) முறையின் மூலம், நோய் தாக்காத, வீரியம் மிக்க சிறுமலை வாழைக் கன்றுகள் மீண்டும் உருவாக்கப்பட்டன. விவசாயிகளுக்கு விழிப்புணர்வு முகாம்கள் நடத்தப்பட்டு, நோயுற்ற மரங்களை வேரோடு அழித்துவிட்டு, புதிய, ஆரோக்கியமான கன்றுகளை நடும் மாபெரும் மீளுருவாக்கப் பணி மலையெங்கும் முடுக்கிவிடப்பட்டது. பல வருடக் கடின உழைப்பிற்குப் பிறகு, சிறுமலையின் சரித்திர நாயகன் மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்தான்.

மீண்டும் பழைய பொலிவோடு சிறுமலை வாழைப்பழம் சந்தைக்கு வரத் தொடங்கிய பிறகுதான், இதன் பாரம்பரியத்தையும், தனித்துவத்தையும் சட்டப்பூர்வமாகப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் உருவானது. அதற்கான தொடர் முன்னெடுப்புகளின் விளைவாக, 2008-2009 ஆம் ஆண்டில், இந்திய அரசால் சிறுமலை மலை வாழைப்பழத்திற்கு ‘புவிசார் குறியீடு’ (Geographical Indication) வழங்கி கௌரவிக்கப்பட்டது. இதன்படி, இந்த குறிப்பிட்ட புவியியல் எல்லையைத் தாண்டி, வேறு எங்கு விளைந்த வாழைப்பழத்தையும் ‘சிறுமலை வாழைப்பழம்’ என்ற பெயரில் விற்க முடியாது என்ற சட்டப் பாதுகாப்பு கிடைத்தது. இது சிறுமலை விவசாயிகளின் வாழ்வாதாரத்தை மீட்டுக்கொடுத்ததோடு மட்டுமல்லாமல், இன்றும் சந்தையில் சாதாரண வாழைப்பழங்களை விட 30 முதல் 40 சதவீதம் கூடுதல் விலைக்கு விற்கப்படும் ஒரு மதிப்புமிக்க பொருளாக இதை மாற்றியுள்ளது.

காலத்தை வென்ற கனி

இன்று சிறுமலை, திண்டுக்கல்லின் ஒரு சிறிய மலைக்கிராமம் என்ற அடையாளத்தைத் தாண்டி, தனது பெயரிலேயே ஒரு தனித்துவமான சுவையைத் தாங்கி நிற்கும் ஒரு வரலாற்று அடையாளமாக நிமிர்ந்து நிற்கிறது. காடுகளின் அழிவு, பருவநிலை மாற்றம், புதிய வகையான பூச்சித் தாக்குதல்கள் எனப் பல சவால்களைத் தாண்டி, இன்றும் சிறுமலைக் காடுகளில் இந்த வாழை மரங்கள் துளிர்த்துக்கொண்டுதான் இருக்கின்றன.

ஒரு சிறுமலை வாழைப்பழத்தின் தோலை உரிக்கும்போது, அதிலிருந்து வெளிப்படும் அந்தத் தனித்துவமான நறுமணம், வெறும் ஒரு பழத்தின் நறுமணம் அல்ல; அது பல நூற்றாண்டுகளாக அந்த மலையில் பெய்த மழையின் வாசம்; சித்தர்கள் நடந்து சென்ற ஒற்றையடிப்பாதைகளில் வீசிய மூலிகைக் காற்றின் சுவாசம்; பல தலைமுறைகளாக உழைத்து, அழிவிலிருந்து இந்த இனத்தை மீட்டெடுத்த அந்த மலைவாழ் விவசாயிகளின் வியர்வையின் மணம். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, பழனிக் குமரனின் அபிஷேகத்தில் கலந்து, பல்லாயிரம் பக்தர்களின் பசியைத் தீர்க்கும் ஒரு அமுதத்தின் துளி.

ஆம், சிறுமலை வாழைப்பழம் வெறும் கனி அல்ல; அது தமிழ் மண்ணின் சுவை மாறாத சரித்திரம். அடுத்த முறை ஒரு சிறுமலை வாழைப்பழத்தை சுவைக்கும்போது, நீங்கள் உண்பது வெறும் பழத்தை அல்ல, காலத்தை வென்று நிற்கும் ஒரு கலாச்சாரத்தின் சுவையை என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். அந்தச் சுவைக்குள், பல ஆயிரம் ஆண்டுகாலத் தமிழ் நிலத்தின் வரலாறு உயிர்ப்போடு உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.