காவிரி நதியின் கிளை நதியான அரசலாற்றின் கரையில் அமைதியாக வீற்றிருக்கிறது சுவாமிமலை. முருகப்பெருமான் தனது தந்தையான சிவபெருமானுக்கே ‘ஓம்’ எனும் பிரணவ மந்திரத்தின் பொருளை உபதேசித்த புண்ணிய பூமி இது. ஆன்மீகச் சிறப்பிற்கு பெயர் பெற்ற இந்த ஊர், இன்று உலக அரங்கில் தனக்கென ஒரு தனி சிம்மாசனத்தை அமைத்துக் கொண்டுள்ளது. அதற்குக் காரணம், அங்கு வசிக்கும் சிற்பிகளின் கைகளில் உயிர்பெறும் ‘சுவாமிமலை வெண்கலச் சிலைகள்’ (Swamimalai Bronze Icons). வெறும் உலோகக் கலவையாகத் தொடங்கும் ஒரு பயணம், தெய்வீகச் சிலையாக உருமாறும் விந்தை இங்கு ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக எவ்வித நவீன இயந்திரங்களின் துணையுமின்றி நடந்து வருகிறது. இந்தப் பழமையான கலையின் ஆழமான வரலாறு, அறிவியல் மற்றும் நுட்பமான செய்முறைகள் குறித்து ஒரு வரலாற்றுப் பார்வையை இங்கு விரிவாகக் காண்போம்.

சோழர்களின் பொற்காலமும் சிற்பிகளின் இடப்பெயர்வும்

சுவாமிமலை வெண்கலச் சிலைகளின் வேர்களைத் தேடிப் போனால், அது நம்மை மாமன்னன் ராஜராஜ சோழனின் காலத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும். 11-ஆம் நூற்றாண்டில், வானளாவிய தஞ்சைப் பெரிய கோவிலை (பிருகதீஸ்வரர் ஆலயம்) நிர்மாணிக்கும் பணியில் ஈடுபட்டார் ராஜராஜ சோழன். இந்த மாபெரும் பணிக்காக தேசத்தின் பல்வேறு பகுதிகளில் இருந்தும் தலைசிறந்த சிற்பிகள், தச்சர்கள், மற்றும் உலோக வேலைப்பாடுகளில் கைதேர்ந்த நிபுணர்கள் தஞ்சைக்கு வரவழைக்கப்பட்டனர். விஸ்வகர்மா சமூகத்தைச் சேர்ந்த இந்தச் சிற்பிகள், ‘ஸ்தபதிகள்’ (Sthapathis) என்று அழைக்கப்படுகின்றனர்.

தஞ்சைப் பெரிய கோவில், கங்கைகொண்ட சோழபுரம், தாராசுரம் ஐராவதேஸ்வரர் கோவில் எனத் தொடர்ச்சியாக மாபெரும் கற்றளிகளை எழுப்பிய பின், இந்த ஸ்தபதிகளின் வம்சம் மெல்ல மெல்ல தஞ்சையைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளுக்கு இடம்பெயரத் தொடங்கியது. அகோர வீரபத்திர ஸ்தபதி என்பவரின் வழிவந்த ஒரு குழுவினர் சுவாமிமலையில் குடியேறினர். அவர்கள் அங்கு தங்கி, பல நூற்றாண்டுகளாகத் தங்கள் கலையைத் தொடர முக்கியக் காரணமாக அமைந்தது அந்த ஊரின் மண்!

காவிரித் தாயின் கொடையான வண்டல் மண்

சிற்பிகள் ஏன் சுவாமிமலையைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள் என்பதற்கு ஒரு வலுவான அறிவியல் காரணம் உள்ளது. ஒரு வெண்கலச் சிலையை வார்க்கும் அச்சுக்கு, அதிக வெப்பத்தைத் தாங்கும் திறன் கொண்ட மண் தேவை. காவிரி ஆற்றின் படுகையில் கிடைக்கும் நுண்ணிய வண்டல் மண், இந்தச் சிலைகளை உருவாக்குவதற்குத் தேவையான அனைத்துப் பண்புகளையும் இயற்கையாகவே தன்னுள் கொண்டுள்ளது. இந்த வண்டல் மண்ணோடு களிமண் சேர்த்து அச்சுகள் செய்யப்படும்போது, உலோகம் உருகி உள்ளே ஊற்றப்படும் கடுமையான வெப்பத்திலும் அந்த அச்சு வெடிப்பதே இல்லை. இந்த மண்ணின் தனித்துவமே, சோழர் காலத்துச் சிற்பிகளை சுவாமிமலையிலேயே நிரந்தரமாகத் தங்கி, தங்கள் கைவண்ணத்தை உலகிற்கு வழங்கச் செய்தது.

மதுச்சிஷ்ட விதானம்: மெழுகு உருக்கும் பழங்காலத் தொழில்நுட்பம்

சுவாமிமலை சிலைகளின் மிக முக்கியமான சிறப்பம்சம், அவை உருவாக்கப்படும் முறைதான். ‘மதுச்சிஷ்ட விதானம்’ (Madhuchishtavidhana) அல்லது ‘லொஸ்ட்-வேக்ஸ்’ (Lost-Wax process) என்று ஆங்கிலத்தில் அழைக்கப்படும் மெழுகு உருக்கும் நுட்பத்தையே இந்தச் சிற்பிகள் இன்றும் பின்பற்றுகின்றனர். ரிக் வேதம் மற்றும் சிற்ப சாஸ்திரங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள இந்த முறை, முற்றிலும் இயற்கையானது மற்றும் சுற்றுச்சூழல் எவ்விதத்திலும் பாதிக்கப்படாதது.

இதன் செய்முறை மிகச் சிக்கலானது மற்றும் அதீத பொறுமை தேவையானது. முதலில், தேன் மெழுகு, குங்கிலியம் மற்றும் கடலை எண்ணெய் ஆகியவற்றைக் கலந்து ஒரு மெழுகு கலவை தயாரிக்கப்படுகிறது. ஸ்தபதி தன் மனக்கண்ணில் உருவகப்படுத்திய தெய்வத்தின் உருவத்தை, இந்த மெழுகைக் கொண்டு மிக நுட்பமாக வடிவமைக்கிறார். சிலைகளில் உள்ள அணிகலன்கள், முகபாவனைகள், ஆடைகளின் மடிப்புகள் என அனைத்தும் இந்த மெழுகு உருவத்திலேயே செதுக்கப்படுகின்றன.

தீயில் பிறக்கும் தெய்வங்கள்: உலோக வார்ப்பு முறை

மெழுகு உருவம் தயாரானதும், அதன் மீது காவிரி வண்டல் மண், பசுஞ்சாணம், மற்றும் சுட்ட உமி ஆகியவற்றைக் கலந்த கலவை முதல் பூச்சாகப் பூசப்படுகிறது. இது மெழுகு உருவத்தின் நுண்ணிய வேலைப்பாடுகளைப் பாதுகாக்கிறது. பின்னர், வயல்வெளி களிமண் மற்றும் மணல் கலந்த அடுத்தடுத்த பூச்சுகள் இடப்பட்டு, வெயிலில் நன்கு உலர்த்தப்படுகிறது.

அச்சு முழுமையாகக் காய்ந்த பின், அதனை ஒரு நிலத்தடி உலைக்களத்தில் வைத்து வெப்பப்படுத்துகின்றனர். அப்போது உள்ளே உள்ள மெழுகு உருகி, அதற்கென விடப்பட்ட சிறிய துளை வழியாக வெளியேறுகிறது. மெழுகு வெளியேறியதும், அச்சுக்குள் சிற்பத்தின் வடிவத்தில் ஒரு வெற்றிடம் உருவாகும். இந்த வெற்றிடத்தில்தான் பல ஆயிரம் டிகிரியில் கொதிக்கும் ‘பஞ்சலோகம்’ (Panchaloha) ஊற்றப்படுகிறது. பழங்காலத்தில் தங்கம், வெள்ளி, செம்பு, துத்தநாகம், ஈயம் ஆகிய ஐந்து உலோகங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டன. தற்போதைய காலகட்டத்தில் செம்பு (82%), பித்தளை (15%), மற்றும் ஈயம் (3%) ஆகிய உலோகக் கலவைகளே பெரும்பாலும் வெண்கலச் சிலைகள் செய்யப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

உலோகம் குளிர்ந்து உறைந்த பின், மண் அச்சு உடைக்கப்பட்டு சிலை வெளியே எடுக்கப்படுகிறது. ஒரு அச்சுக்கு ஒரு சிலை மட்டுமே செய்ய முடியும் என்பதால், சுவாமிமலையில் உருவாகும் ஒவ்வொரு சிலையும் தனித்துவமானது; உலகில் அதற்கு இணையாக இன்னொரு பிரதியைக் காணவே முடியாது!

ஆகம விதிகளும் ஆத்மார்த்தமான ஈடுபாடும்

ஒரு உலோகம் எப்படி இறைவனாக மாறுகிறது? சிற்ப சாஸ்திரம் மற்றும் மானசாரம் (Manasara) ஆகிய நூல்களில் கூறப்பட்டுள்ள 114 விதிகளையும் சிற்பிகள் மிகக் கடுமையாகப் பின்பற்றுகின்றனர். சிலை வடிக்கும் முன், சிற்பிகள் தியான ஸ்லோகங்களை உச்சரித்து, தெய்வத்தின் உருவத்தைத் தங்கள் மனத்திரையில் கொண்டு வருகின்றனர்.

சிலையின் அளவுகளை நிர்ணயிக்க, தென்னை ஓலையினால் செய்யப்பட்ட அளவுகோலை இன்றும் பயன்படுத்துகின்றனர். முகம், கண்கள், மூக்கு ஆகியவை எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்குத் தனித்தனி இலக்கணங்கள் உள்ளன. எடுத்துக்காட்டாக, கண்கள் நீந்திச் செல்லும் மீனைப் போலவும், புருவங்கள் வேப்பிலையைப் போலவும், மூக்கு எள்ளுப் பூவைப் போலவும் இருக்க வேண்டும் என்பது சிற்ப சாஸ்திரத்தின் விதி. உளி கொண்டு செதுக்கி, அரம் கொண்டு தேய்த்து, இறுதியாக எமரித் தாளால் மெருகேற்றப்படும் போது, சிலைகளுக்குள் ஜீவன் புகுந்ததைப் போன்ற ஒரு மாயத்தை நாம் உணரலாம்.

உலகளாவிய புகழும் புவிசார் குறியீடும்

ஒரு காலத்தில் தென்னிந்தியக் கோவில்களுக்காக மட்டுமே வடிக்கப்பட்ட இந்தச் சிலைகள், இன்று கடல் கடந்து அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து, ஆஸ்திரேலியா என உலகெங்கும் உள்ள அருங்காட்சியகங்களிலும், வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்களின் வீடுகளிலும், ஆலயங்களிலும் வீற்றிருக்கின்றன. பழமையான கலைகளைப் பாதுகாக்கும் நோக்கத்தோடு, இந்திய அரசு 2008-2009 ஆம் ஆண்டில் சுவாமிமலை வெண்கலச் சிலைகளுக்கு ‘புவிசார் குறியீடு’ (Geographical Indication – GI Tag) வழங்கி கௌரவித்துள்ளது. இதன் மூலம் இந்தக் கலை சுவாமிமலைக்கே உரித்தானது என்பது சட்டப்பூர்வமாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது.

தற்போதும் சுவாமிமலையில் சுமார் 300 முதல் 400 குடும்பங்கள் இந்த மூதாதையர் தொழிலை உயிர்ப்புடன் செய்து வருகின்றனர். கால மாற்றத்தினால் சந்தையில் பல மலிவான இயந்திரத் தயாரிப்புகள் வந்தாலும், சுவாமிமலை ஸ்தபதிகளின் கைகளில் உருவாகும் கலைநயத்திற்கும், அதன் ஆத்மார்த்தமான கலைப்பொலிவிற்கும் ஈடு இணை எதுவுமில்லை.

சுவாமிமலை வெண்கலச் சிலைகள் வெறும் உலோகத்தால் ஆன பொருட்களல்ல; அவை சோழர்களின் கலையார்வத்தையும், தமிழர்களின் அறிவியல் நுட்பத்தையும், விஸ்வகர்மா சிற்பிகளின் ரத்தமும் வியர்வையுமான அர்ப்பணிப்பையும் சுமந்து நிற்கும் காலப்பெட்டகங்கள். பல நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் ஏற்றப்பட்ட ஒரு கலையின் தீபம், இன்றும் காவிரித் தீரத்தில் அணையாமல் காக்கப்படுவது நமக்கெல்லாம் பெருமை சேர்க்கும் ஒரு வரலாற்றுச் சாதனையாகும்.