அருங்கலச்செப்பு பேராசிரியர் அ மாணிக்கம்

Description

பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டின் அரிய பொக்கிஷம்: “அருங்கலச்செப்பு”

தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் மனிதர்களின் வாழ்வியலைச் செம்மைப்படுத்தத் தோன்றிய நீதி நூல்களுக்கு எப்போதும் ஒரு தனிச் சிறப்பு உண்டு. அந்த வரிசையில், 12-ஆம் நூற்றாண்டில் தோன்றி, தமிழர்களின் அறச் சிந்தனைகளை உலகிற்குப் பறைசாற்றும் ஒரு ஒப்பற்ற நீதி நூல்தான் “அருங்கலச்செப்பு”.

பெயர் தெரியாத ஒரு சமண முனிவரால் இயற்றப்பட்ட இந்த நூல், வடமொழியில் எழுதப்பட்ட ‘ரத்ன கரண்ட சிராவகாசாரம்’ என்னும் நூலின் தழுவல் அல்லது மொழிபெயர்ப்பாகக் கருதப்படுகிறது.

நூலின் மையப்பொருள் மற்றும் அமைப்பு
கட்டமைப்பு: திருக்குறளைப் போலவே சுருக்கமான, ஆனால் ஆழமான அர்த்தங்களைக் கொண்ட 180 குறள் வெண்பாக்களால் இந்நூல் அமைந்துள்ளது.

வாழ்வியல் அறம்: சமண சமயத்தைச் சேர்ந்த இல்லறத்தார் தங்கள் வாழ்வில் அன்றாடம் பின்பற்ற வேண்டிய கடமைகளையும் அறங்களையும் இது மிகத் தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறது.

அறப்பகுப்பு: அறத்தை சற்காட்சி, நன்ஞானம், நல்லொழுக்கம் என மூன்றாகப் பகுத்து, அதில் நல்லொழுக்கத்தை ‘இல்லறம்’, ‘துறவறம்’ என மேலும் அழகாகப் பிரித்துக் காட்டுகிறது இந்நூல்.

வரலாற்றுப் பின்னணி

இந்நூலின் ஆசிரியர் யார் என்று உறுதியாகத் தெரியவில்லை என்றாலும், ஒரு சுவாரஸ்யமான வரலாற்றுப் பின்னணி இதற்குக் கூறப்படுகிறது. கி.மு. காலக்கட்டத்தில் வட இந்தியாவில் கடுமையான பஞ்சம் ஏற்பட்டபோது, பிழைப்பிற்காகத் தென்னகம் (மைசூர் சிரவண பெள்குளம்) வந்து தங்கிய சமணர்கள் ‘திரமிள சங்கம்’ ஒன்றைத் தோற்றுவித்தனர். அவர்களின் பிரிவுகளில் ஒன்றான ‘நந்தி’ கணம் (இதற்கு ‘அருங்கலான்வயம்’ என்றும் பெயர் உண்டு) மரபினைச் சேர்ந்த ஒருவரே இந்த நூலை இயற்றியிருக்கலாம் என வரலாற்று ஆய்வுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

இலக்கிய மற்றும் மொழிச் சிறப்புகள்

தன்னிலைச் சுட்டல்: எந்த ஒரு ஆசிரியரும் தனது நூலின் பெயரை நூலுக்குள்ளேயே பெருமையாகக் குறிப்பிடுவது பழங்காலத்தில் அரிது. ஆனால் இந்நூல், ‘அருங்கலச் செப்பு’ என்னும் தன் பெயரை மூன்று இடங்களில் பெருமையுடன் பதிவு செய்துள்ளது (எ.கா: “தீரா வினைதீர்க்கும் சித்திபதம் உண்டாக்கும் பாராய் அருங்கலச் செப்பு”).

திருக்குறளின் தாக்கம்: முப்பால் தந்த திருவள்ளுவரின் மீதுள்ள ஈர்ப்பால், “காமம் வெகுளி மயக்கம் இவைமான்றின் நாமம் கெடக்கெடும் நோய்” என்ற திருக்குறளை எந்த மாற்றமும் இன்றி, தன் நூலில் அப்படியே எடுத்தாண்டுள்ளார் ஆசிரியர்.

மொழிநடை: வடசொற்களை அப்படியே பயன்படுத்தாமல், பாகத மொழி (Prakrit) வடிவில் அழகாகத் தமிழ்ப்படுத்திப் பயன்படுத்தியுள்ளார். (உதாரணமாக: விஷ்ணு – விண்ணு, விரதம் – வதம், மோகம் – மோவம், பிரமச்சாரி – பம்மன்).

சுருக்கமாகச் சொன்னால், “அருங்கலச்செப்பு” என்பது வெறும் சமய நூல் மட்டுமல்ல; அறியாமையை அகற்றி, மனித வாழ்க்கையைச் சித்திப் பதத்தை நோக்கிச் செம்மையாக வழிநடத்தும் ஒரு காலத்தால் அழியாத அறப்பெட்டகமாகும்!