சங்க இலக்கியங்கள் காட்டும் நெய்தல் நிலச் சமூகத்தில், மீன்பிடித் தொழிலுக்கு இணையாகச் சிறந்து விளங்கியது உப்புத் தொழில். கடல்நீரை பாத்திகளில் தேக்கி, உழைப்பால் உப்பை விளைவித்து, அதனை நாடெங்கும் கொண்டு சேர்த்த ‘உமணர்’களின் வாழ்க்கை வீரமும் ஈரமும் கலந்தது.
உழாத விளைச்சல் உப்பின் உற்பத்தி
விவசாயம் போல ஏர் கொண்டு உழாமல், கதிரவனின் வெப்பத்தால் கடல்நீரை ஆவியாக்கி எடுக்கப்படும் ‘வெண்கல் உப்பு’ அன்றைய மக்களின் வாழ்வாதாரமாக இருந்தது. நெய்தல் நிலத்து உமணர்கள் உப்பளங்களைச் சிறுசிறு பாத்திகளாகப் பிரித்து, மழைநீரை விரும்பாத (மழை பெய்தால் உப்பு கரைந்துவிடும் என்பதால்) ஒரு விசித்திரமான உழவு முறையைக் கையாண்டனர். இவர்களைப் பொறுத்தவரை ‘மழை’ ஒரு வரமல்ல, எமன்!
உமணர் சாத்து ஒரு நீண்ட பயணம்
உமணர்கள் ஒரு இடத்தில் நிலையாகத் தங்குவதில்லை. பெரிய மாட்டு வண்டிகளில் (சகடம்) உப்பை ஏற்றி, அதன் மீது தங்களது குடும்பத்தினர் மற்றும் வீட்டுச் சாமான்களையும் ஏற்றிக்கொண்டு ‘சாத்து’ எனப்படும் கூட்டமாகப் பயணிப்பார்கள்.பண்டமாற்று “நெல்லின் நேரே வெண்கல் உப்பு” – அதாவது, நெல்லுக்கு நிகராக உப்பை மாற்றிக் கொடுக்கும் பண்டமாற்று முறை அன்றிருந்தது.விலங்குகள் வண்டிகளை இழுக்க வலிமையான காளைகள், கழுதைகள் மற்றும் எருதுகளைப் பயன்படுத்தினர். நீண்ட பயணத்தில் சோர்வடையும் விலங்குகளைத் தவிக்க விடாமல் இளைப்பாறச் செய்தும், அவை பயனற்றுப் போனால் அங்கேயே விட்டுச் செல்லும் சூழலும் இருந்தது.
உமணப் பெண்டிரும் குடும்பமும்
உமணர் வீட்டுப் பெண்கள் மிகுந்த மனவலிமை கொண்டவர்கள். உப்பை வண்டிகளில் ஏற்றிக்கொண்டு ஊர் ஊராகச் சென்று விற்பனை செய்வார்கள். ஒரு புதிய ஊருக்குள் நுழையும்போது, அங்குள்ள நாய்கள் குரைப்பதைக் கண்டு உமணப் பெண் அஞ்சுவதை நற்றிணை அழகாகப் பதிவு செய்துள்ளது. அவர்கள் தங்கள் குழந்தைகளுடன் காடுகளிலும் மலைகளிலும் தங்கி, கிலுகிலுப்பைகளைக் கொண்டு விளையாடச் செய்து, நாடோடி வாழ்க்கையை இன்பமாக வாழ்ந்தனர்.
உணவு மற்றும் பழக்கவழக்கங்கள்
பயணத்தின்போது கிடைக்கும் இறைச்சியைத் தீக்கடைக்கோல் கொண்டு நெருப்பு உண்டாக்கிச் சமைத்து உண்டனர்.சிறப்பு உணவு உப்பை விற்றுப் பெற்ற வெண்ணெல்லைச் சோறாக்கி, அதனுடன் அயிரை மீன் குழம்பும், கொழுமீன் கருவாடும் சேர்த்துத் தன் தந்தைக்கும் சுற்றத்திற்கும் உமணர் மகள் பரிமாறிய செய்தி அவர்களின் விருந்தோம்பலை விளக்குகிறது.
நிமித்தம் கடலில் இறங்கும் முன்பும், வணிகப் பயணத்தைத் தொடங்கும் முன்பும் சகுனம் பார்க்கும் வழக்கமும் இவர்களிடம் இருந்தது.
உப்பளங்களில் பூத்த காதல்
உமணர் குடியைச் சேர்ந்த அழகிய பெண்களைக் கண்டு தலைவர்கள் காதல் கொண்ட செய்திகளை அகநானூறு குறிப்பிடுகிறது. தன் காதலியின் தந்தை மனதைக் கவர, ஒரு தலைவன் உப்பளங்களில் வேலை செய்வதும், கடலில் சென்று மீன் பிடிப்பதும் என அவர்களின் சமூகத்தோடு ஒன்றிணைய முயன்ற செய்திகள் சங்க காலத்துச் சமத்துவமான காதலைக் காட்டுகின்றன.
பாதுகாப்பும் சவால்களும்
நாடோடிகளாகப் பயணிக்கும் உமணர்களுக்குப் பாலை நிலத்து ‘மறவர்’களாலும், காட்டு விலங்குகளாலும் ஆபத்துகள் இருந்தன. கூட்டமாகப் பயணிப்பது, கையில் கம்புகளை வைத்திருப்பது மற்றும் பயத்தைப் போக்க ‘விசில்’ அடித்தபடி செல்வது போன்ற பாதுகாப்பு முறைகளைக் கையாண்டனர். வண்டிகளின் அச்சு முறியாமல் இருக்க ‘உதிரி அச்சு’களையும் உடன் கொண்டு சென்றனர்.
உப்பளங்களை மையமாகக் கொண்டு உருவான உமணர்களின் வாழ்வியல், சங்க காலப் பொருளாதாரத்தின் முதுகெலும்பாக இருந்தது. இயற்கையைச் சார்ந்து, ஒரு நிலத்திலிருந்து இன்னொரு நிலத்திற்குத் தங்களின் உழைப்பைச் சுமந்து சென்ற இவர்களின் வரலாறு, தமிழர்களின் உன்னதமான வணிக மரபுக்கு ஒரு சிறந்த சான்றாகும்.
#உமணர் #நெய்தல் #சங்கஇலக்கியம் #தமிழ்வரலாறு #உப்புவணிகம் #பண்டையதமிழகம் #தமிழ்மரபு #நற்றிணை #அகநானூறு #நாடோடிவாழ்க்கை #Heritager #TamilHeritage #AncientTamil#Book #Books #Booklovers #TamilBooks #TamilLiterature #SangamLiterature #TamilHistory #SouthIndianHistory #DravidianArchitecture #TamilReads #Kalvettiyal #Top10Books #MustReadTamil #BookRecommendations #BestSellers #ReadingList2025 #BooksToRead #BookBucketList #FiveStarReads #Heritager #HeritagerIn #HeritagerBooks #TeamHeritager #HeritagerReads #IndianHeritage #IndianHistory #CulturalHeritage #Indology #HistoricalIndia #TempleArchitecture #AncientIndia #HistoryBuff #rootsandculture