சிறுகதைகள்

யானைகள் பற்றி வரும் தலைமுறைக்கு விழிப்புணர்வினை ஏற்படுத்தும் விதமாக இலக்கிய, வரலாற்று, செய்தித்தாள், யானை வாழ்வாதாரப் பிரச்சனைகள், யானை-மனித மோதல்கள் போன்ற, தரவுகள் அடிப்படையில் சிறுவர்கள் படிக்கக்கூடியக் கதைகளாக உருவாக்கி இந்தப் போட்டி அனுப்பலாம். தேர்ந்தெடுக்கப்படும் சிறந்த கதைகள் தொகுத்து வெளியிடப்படும். வெற்றியாளருக்கு மின் சான்றிதழ்கள் வழக்கப்படும்.. கதைகள் வந்து சேரவேண்டியக் கடைசி நாள்: 15/09/20. வயது வரம்பு இல்லை… கதைகளை அனுப்பவேண்டிய மின்னஞ்சல்: competition@heritager.in ஒருங்கிணைப்பு: யானையின் காதலர்கள் முகநூல் குழு www.heritager.in

“டக் டக் டக்” கடந்த சில மாதங்களாக சதுர்வேதி மங்கலத்து மக்களுக்குப் பழகிப் போய் விட்டிருந்த அந்த ஓசை அதிகாலையிலேயே கேட்க ஆரம்பித்தது. கைலாசநாதர் கோவிலையொட்டி அமைக்கப்பட்டிருந்த தற்காலிகப் பந்தலில் சிற்ப வேலை அதிகாலையிலேயே தொடங்கிவிட்டிருந்தது. பொருநை நதியின் ஒரு கிளையான சிற்றாறு, திரிகூட மலையில் துவங்கிய தன் நெடும் பயணத்தில் பெரும்பகுதியைக் கடந்து விட்டிருந்ததால் அமைதியாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது. சிற்ப வேலை செய்பவர்களைச் சில சிறுவர்கள் சுற்றி நின்று வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். யாரையும் பொருட்படுத்தாது இறுக்கமான

 ஆடி மாதக் காற்றின் தாலாட்டில் இப்பூமிப் பந்து அயர்ந்து உறங்கிக்  கொண்டிருந்தது. சூரியன் தன் கதிர் விழிகளைத் திறக்கலாமா? வேண்டாமா என  யோசித்துக் கொண்டிருந்த நேரமது. சூர்யா தன் போர்வையை நன்கு இழுத்துப்  போர்த்தி உறங்கிக் கொண்டிருந்தான். ‘தடக் தடக்‘ என்று குதிரைகளின்   குளம்படிச் சத்தம் அவன் காதுகளை கிழித்துக் கொண்டிருந்தது. “பழையாறைக்கு  வா!” என்ற அசரிரீக் கேட்டு திடுக்கிட்டு எழுந்தான். இவன் எழுந்ததைப் பார்த்து,  என்னாச்சு சூர்யா? என்றவாறு அவன் மனைவி மீராவும் உடன் எழுந்தாள்.

அத்தியாயம் 1 இரத்தவாடை எங்கும் இரத்த வாடை வீசியது குருதியும் மனித தசைகளும் பின்னிப்பிணைந்து மண்ணில் காட்சியளித்தது கை கால் தலை போன்ற அனைத்து மனித உறுப்புகளின் மேலும் களிறுகளின் கால்பட்டு கூழாகி போயிருந்தது. ஈழமே இடு காடாக காட்சியளித்தது இவை அனைத்தையும் கண்டு பலத்த பசியுடன் ருசிக்க வட்டமிடும் பல பிணந்திண்ணி வல்லூர்களில் ஒன்று கீழிறங்கி ஒர் இழப்படை வீரனின் கண்களை கொத்தியது. பாதி உயிருடன் கிடக்கும் அவன் துடித்தான் அச்சமயம் ஏதோ ஒன்றின் வருகையைக்

வீரமாதேவி அந்தப்புறம் எல்லாமும் தயாராகி விட்டது. நெருங்கிய ஆண், பெண் குழந்தைகள் என அத்தனை உறவுகளும் வாய் பொத்தி கண்கலங்கி பரிதவித்து நிற்கின்றன.  அவளுக்கு மிக அருகே நின்றிருந்த பணிப்பெண்களின் மேனியில் கூட அடுத்தவர் கண்டுக் கொள்ளும் அளவிற்கு  நடுக்கம், ஏதோ அடுத்த நொடி மரணம் தங்களுக்கானது என்பது போல.  வீரமாதேவி! சோழர் குல திலகம் மாமன்னர் ராஜேந்திர சோழரின் நான்காவது பட்ட மகிஷி! உபதெய்வமாய் அந்தபுரத்தின் ஒரு மூலையில் கிடக்க வேண்டியவளுக்கும் தான் அவர் எத்தனை

பாண்டியர்கள் வழிவழியாய் செங்கோலோச்சிய மதுரை நகரம் பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின் இத்தகைய மாபெரும் கொண்டாட்டத்தில் திளைக்கிறது. வீதி எங்கும் மாவிலை, தென்னை ஓலை தோரணங்கள் வாழை மரம், தென்னங்குருத்து அலங்காரங்கள் வாசல் எங்கும் வண்ணமிட்ட மாக்கோலம் என மதுரை நகரமே தன்னை அழகுபடுத்தி காத்திருந்தது. ஒவ்வொரு வீதியிலும் மக்கள் ஆட்டம், பாட்டம் என எவ்வகையில் எல்லாம் தங்கள் மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்த முடியுமோ அனைத்து வகையிலும் வெளிப்படுத்தினர். ஆங்காங்கே மூங்கிலால் ஆன காவல் கோபுரங்கள் அமைக்கப்பட்டு இருந்தன. ஆனால்

கார்த்திகை மாதத்தின் மழை மேகங்கள் ! காஞ்சியைத் தாலாட்டிக் கொண்டிருந்தன ! கூதலும், கொந்தலும்,,,அடுத்தது குளிர்காலம் என்பதற்கு கட்டியம் கூறிக் கொண்டிருந்தன,, பகல் வேளையிலும்,,,,, குழந்தையைப் போல உடல் வளைத்து தூங்கிக் கொண்டிருந்த மாமன்னர் இராஜேந்திரரை எழுப்பலாமா ? வேண்டாமா ? எனச் சிந்தித்தபடியே , நீட்டிய கால் நீட்டியபடியே,,, கட்டிலில் அமர்ந்திருக்கிறேன் ! கால் வலிக்கிறதுதான்,,! கால் வலிக்கிறதேயென,,காலை மடக்கினால்,,,,,? மாமன்னர் இராஜேந்திரரின் , தூக்கம் கலையுமே ? எப்போது வருவார் ? கொஞ்சி விளையாடுவார்

பொன்னியின் செல்வர், சிவபாதசேகரன், சக்கரவர்த்தி இராஜராஜன் அமர்ந்திருந்த ரதம் கொள்ளிடத்தை ஒட்டி நீண்ட சாலையில் அதிக விரைவின்றி மிதமான வேகத்தில் சென்று கொண்டிருக்க, இராஜராஜனின் முதிர்ந்த முகம் ஏதோ பழம் நினைவுகளில் ஆழந்து கிடப்பதை புலப்படுத்தியது. மாலைக்கதிரவன் ஒளியில் கொள்ளிடத்தின் வெள்ளம் ஏதோ பொன்னாலடித்த தகடுகள் போல் மின்னுவதையும், இரு கரைகளிலும் தோகை விரித்திருந்த வயல்வெளிகளையும், சோலைகளையும் ரசித்தபடியே வந்தவரது முகத்தில் ரதசாரதி ஜெயந்தனின் அறிவிப்பைக் கேட்டதும் ரசனை மறைந்து அச்சம் பரவியது. “மழபாடியை நெருங்கிவிட்டோம் பிரபு”