உளியின் ஓசையும் உயிர்பெறும் கற்களும்: மயிலாடி கல் சிற்பங்களின் மகத்தான வரலாறு

இந்தியாவின் தென்கோடியில், மூன்று கடல்கள் சங்கமிக்கும் கன்னியாகுமரி மாவட்டம் இயற்கை எழிலுக்கும், ஆன்மீகத்திற்கும் பெயர் பெற்றது. சுற்றுலாப் பயணிகள் பலரும் கன்னியாகுமரியின் சூரிய உதயத்தையும், விவேகானந்தர் பாறையையும் ரசித்துவிட்டுத் திரும்புவது வழக்கம். ஆனால், கன்னியாகுமரியில் இருந்து சுமார் 10 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள ‘மயிலாடி’ என்ற சிறு கிராமத்திற்குள் நீங்கள் நுழைந்தால், அங்கே உங்களை வரவேற்பது அலைகளின் ஓசை அல்ல; மாறாக, கற்களோடு இரும்பு உளி உரசி எழும் சிற்றுளியின் ரீங்காரம்தான். ஊருக்குள் நுழையும்போதே காற்றில் மிதந்து வரும் கல் தூசியும், தொடர்ச்சியான சுத்தியல் சத்தமும் இந்த ஊர் ஒரு மாபெரும் திறந்தவெளி கலைக்கூடம் என்பதை உங்களுக்கு உணர்த்தும்.

“தமிழ்நாட்டின் கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் உள்ள மயிலாடி கிராமத்தில் கிருட்டிணசிலை (Krishnasila) என்ற பாறையிலிருந்து செதுக்கப்படும் பழமையான சிற்பக்கலை” என்ற எளிய அறிமுகம் கிடைக்கும். ஆனால், உயிரற்ற ஒரு பாறையை, மக்கள் கையெடுத்துக் கும்பிடும் கடவுளாக மாற்றும் அந்தக் கல் தச்சர்களின் கரங்களில் 600 ஆண்டுகால வரலாறும், ஈடு இணையற்ற பக்தியும், கற்பனைக்கு எட்டாத அறிவியல் நுட்பமும் மறைந்துள்ளன. சமீபத்தில் உலகளாவிய ‘புவிசார் குறியீடு’ (GI Tag) பெற்றுத் தமிழகத்திற்குப் பெருமை சேர்த்துள்ள மயிலாடி கற்சிலைகளின் தோற்றம், அதிரவைக்கும் வரலாற்றுத் தகவல்கள் மற்றும் கலையின் நுட்பங்களை இந்த ஆழமான கட்டுரையில் விரிவாகக் காண்போம்.

வரலாற்றுப் பின்னணி: சுசீந்திரம் கோவிலும் சிற்பிகளின் வருகையும்

மயிலாடியில் சிற்பக்கலை எப்படித் தொடங்கியது என்பதன் வரலாறு, அங்கிருந்து சுமார் 4 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள புகழ்பெற்ற சுசீந்திரம் தாணுமாலய சுவாமி கோவிலோடு நெருங்கிய தொடர்பு உடையது. சுமார் 600 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, சுசீந்திரம் கோவிலின் பிரம்மாண்டமான 134 அடி உயர ராஜகோபுரம் மற்றும் அதனுள் உள்ள புகழ்பெற்ற இசைத்தூண்கள் (Musical Pillars) அமைப்பதற்கான கட்டுமானப் பணிகள் தொடங்கப்பட்டன.

இந்த மாபெரும் பணிக்காக, அன்றைய திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானம் மற்றும் தமிழகத்தின் பல்வேறு பகுதிகளில் இருந்தும் தலைசிறந்த கல் சிற்பத் தொழிலாளர்கள் வரவழைக்கப்பட்டனர். 5400 சதுர அடி பரப்பளவைக் கொண்ட அந்தப் பணிகள் முழுமையடையப் பல ஆண்டுகள் ஆகின. சுசீந்திரம் கோவிலுக்குத் தேவையான தரமான கற்கள், அருகிலேயே உள்ள மயிலாடி ‘தெங்கம்பொத்தை’ (Thengampothai) என்ற மலையில் பெருமளவு கிடைத்தன. இதனால், சிற்பிகள் அந்த மலையைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளிலேயே நிரந்தரமாகத் தங்கத் தொடங்கினர். கோவில் வேலை முடிந்த பின்னரும் அவர்கள் தங்களின் பாரம்பரியத் தொழிலைக் கைவிடாமல் அங்கேயே குடியேறினர். அந்த இடமே இன்றைய ‘மயிலாடி’ கிராமமாக உருவானது. அன்று கோவில் பணிக்காக வந்த அந்த ஆசாரி (Kammalar / Kalthachan) சமூகத்தைச் சேர்ந்த மூதாதையர்களின் வழிவந்தவர்கள்தான், இன்று மயிலாடியில் உலகப் புகழ்பெற்ற சிற்பங்களை வடிப்பவர்களாகத் தொடர்கின்றனர்.

கிருட்டிணசிலை: ஆணென்றும் பெண்ணென்றும் பேசும் பாறைகள்

மயிலாடி சிற்பங்களின் மிக முக்கியமான சிறப்பம்சம், அதற்காகப் பயன்படுத்தப்படும் ‘கிருட்டிணசிலை’ (Krishnasila) எனப்படும் ஒரு வகையான கருங்கல்தான். இது மிக நுண்ணிய துகள்களைக் கொண்ட, கடினமான அதேசமயம் உளிக்கு வளைந்து கொடுக்கும் தன்மை கொண்ட பாறை வகையைச் சேர்ந்தது. பழுப்பு, சாம்பல், வெளிர் சிவப்பு, வெள்ளை மற்றும் கறுப்பு எனப் பல நிறங்களில் இந்தக் கற்கள் கிடைக்கின்றன.

இதில் எல்லோரையும் ஆச்சரியப்படுத்தும் ஒரு அறிவியல் மற்றும் மரபு சார்ந்த ரகசியம் ஒளிந்துள்ளது. மயிலாடி சிற்பிகளுக்குக் கற்களைப் பார்த்தவுடனேயே அல்லது லேசாகத் தட்டிப் பார்த்தவுடனேயே அது ‘ஆண் கல்லா’ அல்லது ‘பெண் கல்லா’ என்று பிரித்தறியும் அபாரமான திறன் உண்டு.

• ஆண் கல் (Male Rocks): சுத்தியலால் தட்டும்போது கடினமான, சற்று தடிமனான ஓசையை எழுப்பும். உளியால் செதுக்கும்போது அதிலிருந்து தீப்பொறிகள் (Sparks) பறக்கும். இந்தக் கற்கள் சிவபெருமான், விஷ்ணு, முருகன் போன்ற ஆண் தெய்வங்களின் சிலைகளை வடிக்கப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
• பெண் கல் (Female Rocks): தட்டும்போது இனிமையான, ஒரு மெல்லிய உலோக ஓசையை (Sweet metallic sound) எழுப்பும். இந்த வகையான கற்கள் அம்பாள், துர்க்கை போன்ற பெண் தெய்வங்களின் சிலைகளை வடிக்கப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

பெரும் தச்சன் (Perunthachan) என்ற பழங்கால சிற்பியின் கதைகளில் சொல்லப்படும், பாறைகளில் சப்த ஸ்வரங்களை எழுப்பும் நுட்பம் இன்றும் மயிலாடி சிற்பிகளின் ரத்தத்தில் ஊறியுள்ளது.

உருவாகும் விதம்: கல்லுக்குள் ஈசனைத் தேடும் பயணம்

ஒரு கரடுமுரடான கல், அழகிய சிற்பமாக மாறுவது ஒரு நீண்ட மற்றும் கடுமையான தவத்திற்கு ஒப்பானது. இது பல படிநிலைகளைக் கொண்டது:

1. கற்களைத் தேர்ந்தெடுத்தல்: முதலில் சிற்பத்தின் தன்மைக்கேற்ப கல் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறது. சிலைகள் செதுக்குவதற்கு முன்பாக, அந்தக் கல்லைச் சுற்றிக் கற்பூரம் ஏற்றி, சிறப்புப் பூஜைகள் செய்யப்படுகின்றன. கல்லை வெறும் ஜடப்பொருளாகப் பார்க்காமல், தெய்வத்தின் இருப்பிடமாகப் பார்க்கும் மரபு இது.
2. அளவீடும் தாளமும் (Proportions and Thaalam): இந்து சிற்ப சாஸ்திரத்தின்படி, சிலைகளை இஷ்டத்திற்குச் செதுக்க முடியாது. ‘தாளம்’ என்ற நுட்பமான அளவீட்டு முறை இங்கு பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஒரு முகம் (Face) என்பது ஒரு தாளம். மனித உடலின் அமைப்பு ஒன்பது தாளங்களைக் (Navathaalam) கொண்டது. சிற்பத்தின் உயரம், அகலம், கை, கால்களின் நீளம் அனைத்தும் இந்த அளவீடுகளின் அடிப்படையிலேயே துல்லியமாகக் குறிக்கப்படுகின்றன.
3. செதுக்குதல் (Carving): முதலில் பெரிய சுத்தியல் மற்றும் உளி கொண்டு கல்லின் தேவையற்ற பகுதிகள் செதுக்கி எறியப்படுகின்றன. இதற்கு ‘கொத்தி எடுத்தல்’ என்று பெயர். பின்னர், படிப்படியாகச் சிறிய உளிகளைப் பயன்படுத்தி முகம், கண்கள், ஆபரணங்கள் மற்றும் ஆடையின் மடிப்புகள் மிக நுட்பமாகச் செதுக்கப்படுகின்றன. இயந்திரங்களை விட, மனிதக் கரங்களின் அதிர்வுகளே சிற்பத்திற்கு உயிரூட்டுகின்றன.
4. மெருகூட்டுதல் (Polishing): செதுக்கி முடிக்கப்பட்ட சிற்பம் சற்று சொரசொரப்பாக இருக்கும். அதனை மிருதுவாக்க, தண்ணீர், சிறப்பு உப்புத்தாள்கள், மற்றும் அரம் (Files) கொண்டு பல நாட்கள் தேய்த்து மெருகூட்டுகின்றனர்.
5. கண் திறப்பு விழா (Netra Unmeelanam): சிற்பத்தின் அனைத்து வேலைகளும் முடிந்தாலும், கடைசியாகக் ‘கண் திறப்பு’ என்ற சடங்கு நடைபெறும் வரை அது வெறும் கல்தான். நல்ல நேரம் பார்த்து, சிறப்புப் பூஜைகள் செய்து, தங்க ஊசி அல்லது பிரத்யேக உளியால் சிற்பத்தின் கருவிழிகளைச் செதுக்குவார்கள். அந்த நொடியில்தான் கல் தெய்வமாக மாறுகிறது என்பது ஐதீகம்.

பல்முகத்தன்மையும் உலகளாவிய அங்கீகாரமும்

மயிலாடியில் வெறும் தெய்வச் சிலைகள் மட்டுமே செதுக்கப்படுவதில்லை. கயத்தாரில் உள்ள வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் சிலை, சென்னை மற்றும் பெங்களூருவில் உள்ள பல திருவள்ளுவர் சிலைகள், விவேகானந்தர் உருவங்கள் என பல தலைவர்களின் தத்ரூபமான சிலைகள் இங்குதான் செதுக்கப்பட்டன. மேலும், வீடுகளுக்குத் தேவையான அம்மி, உரல், எல்கைக் கற்கள், மற்றும் பழமையான தளி (கோவில்) அமைப்புகளுக்கான யாளி உருவங்கள், கோபுரத் தூண்கள் என அனைத்திலும் இவர்கள் வல்லவர்கள்.

தமிழகம் மற்றும் கேரளாவில் உள்ள பெரும்பாலான பழமையான ஊர்களில் உள்ள ஏதேனும் ஒரு சிலையாவது மயிலாடி உளியால் செதுக்கப்பட்டதாகத்தான் இருக்கும். இன்று, இவர்களின் கலைத்திறன் கடல்களைத் தாண்டி, அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து, மலேசியா, சிங்கப்பூர் போன்ற நாடுகளில் உள்ள தமிழ்ச் சங்கங்களுக்கும், வழிபாட்டுத் தலங்களுக்கும் ஏற்றுமதி செய்யப்படுகிறது.

புவிசார் குறியீடு (GI Tag): கலையின் மணிமகுடம்

பல நூற்றாண்டுகளாக ஒரு கிராமமே சிற்பக்கலையை நம்பி வாழ்ந்து வந்தாலும், இவர்களுக்குரிய முறையான தேசிய அங்கீகாரம் கிடைக்க நீண்ட காலம் ஆனது. 1958-ஆம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்ட ‘மயிலாடி கல் சிற்பத் தொழிலாளர்கள் குடிசைத் தொழில் கூட்டுறவுச் சங்கம்’ (Myladi Stone Workers Cottage Industrial Cooperative Society) மற்றும் தமிழ்நாடு கைவினைப்பொருட்கள் மேம்பாட்டுக் கழகம் ஆகியவை இணைந்து, மயிலாடி சிலைகளுக்குப் புவிசார் குறியீடு கேட்டு விண்ணப்பித்தன.

தொடர் முயற்சிகளின் பலனாக, 2023-ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் 31-ஆம் தேதி, இந்திய அரசு மயிலாடி கற்சிலைகளுக்கு அதிகாரப்பூர்வமாகப் புவிசார் குறியீடு (GI Tag) வழங்கி கௌரவித்தது. இந்த அங்கீகாரத்தின் மூலம், மயிலாடியின் பாரம்பரிய முறைகளையும், கிருட்டிணசிலைக் கற்களையும் கொண்டு செய்யப்படும் சிலைகள் மட்டுமே ‘மயிலாடி கற்சிலைகள்’ என்ற பெயரில் விற்கப்பட முடியும் என்ற சட்டப் பாதுகாப்பு கிடைத்துள்ளது.

சவால்களும் நலிவடையும் வாழ்வாதாரமும்

புவிசார் குறியீடு என்ற மகுடம் கிடைத்தாலும், மயிலாடி சிற்பிகளின் நிஜ வாழ்க்கை பல சவால்களைச் சந்தித்து வருகிறது. தலைமுறை தலைமுறையாக சிலைகளைச் செதுக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்த உள்ளூர் மலையான ‘தெங்கம்பொத்தை’யில் இருந்து கற்களை வெட்டியெடுக்கக் கடந்த சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தடை விதிக்கப்பட்டது. உள்ளூர் பிரச்சினைகள் மற்றும் சில கட்டுப்பாடுகளால் வந்த இந்தத் தடையால், சிற்பிகள் பெரும் துயரத்திற்கு ஆளாகியுள்ளனர்.

தற்போது சிலைகள் செய்யத் தேவையான கற்களைத் திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் உள்ள கருங்குளம், பணகுடி போன்ற தொலைதூரப் பகுதிகளில் இருந்து அதிக விலை கொடுத்து வாங்கி வருகின்றனர். போக்குவரத்துச் செலவு அதிகரிப்பது மட்டுமல்லாமல், அந்தப் பகுதி கற்கள் மயிலாடி கற்களைப் போல மிருதுவாக இல்லாமல் அதிக திண்மையோடு (கடினமாக) இருப்பதால், செதுக்கும் பணியும் கடுமையாக மாறியுள்ளது. போதிய வருமானம் இல்லாததாலும், அதிக உடல் உழைப்புத் தேவைப்படுவதாலும், இன்றைய இளைய தலைமுறையினர் இந்தப் பாரம்பரியத் தொழிலைக் கற்கத் தயக்கம் காட்டி மாற்றுத் தொழில்களை நோக்கிச் செல்கின்றனர். இன்று ஒரு சில குடும்பங்கள் மட்டுமே இந்தத் தொழிலை உயிர்ப்போடு வைத்துள்ளனர்.

உளியின் ஓசையோடு தன் நாளைத் தொடங்கி, கற்சிலைகளின் புன்னகையோடு தன் நாளை முடித்துக்கொள்ளும் மயிலாடி சிற்பிகள் சாதாரணத் தொழிலாளிகள் அல்ல; அவர்கள் தமிழர்களின் பாரம்பரியத்தையும், பக்தி நெறியையும் அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்தும் வரலாற்றுப் பதிவாளர்கள். எண்ணற்ற இடங்களில் நாம் பயபக்தியோடு வணங்கும் கற்சிலைகளின் பின்னணியில், இந்த எளிய மக்களின் வியர்வையும், வறுமையும், ரத்தமும் கலந்திருக்கிறது என்பதே நிதர்சனம். அரசாங்கம் இவர்களுக்குத் தேவையான கச்சாப் பொருட்களான கற்களை எளிதில் கிடைக்க ஆவன செய்தால் மட்டுமே, இந்த 600 ஆண்டுகால கலை இன்னும் பல நூற்றாண்டுகளுக்குத் தடங்கலின்றி நிலைத்து நிற்கும். ஒரு கலையை ரசிப்பது மட்டுமல்ல, அந்த கலையை உருவாக்கும் கலைஞர்களின் வாழ்வாதாரத்தை மேம்படுத்துவதுமே அந்தக் கலைக்கு நாம் செய்யும் உண்மையான மரியாதையாகும்.