தமிழகத்தின் நெற்களஞ்சியமான தஞ்சாவூர், வெறும் சோற்றுக்கு மட்டுமல்ல, கலைகளுக்கும் தாயகம். காவிரி நதி பாய்ந்து செழிப்பைக் கொடுக்கும் அந்த மண்ணில், ஒரு காலத்தில் அரச குடும்பத்தினரும், உயர் அதிகாரிகளும் மட்டுமே அணிந்து மகிழ்ந்த ஒரு தனித்துவமான கலை பிறந்தது. அதுதான் ‘கரப்பூர் கலம்காரி’. பெயரிலேயே ஒரு கம்பீரத்தைக் கொண்ட இந்தக் கலை, இன்று ‘புவிசார் குறியீடு’ (GI Tag) பெற்று உலகையே அண்ணாந்து பார்க்க வைத்திருக்கிறது. ஒரு துணியில் இயற்கையைச் சாயங்களாக ஊற்றி, தங்க இழைகளால் மின்னச் செய்யும் இந்த மாயாஜாலம் எப்படித் தொடங்கியது? வாருங்கள், வரலாற்றின் பக்கங்களைப் புரட்டுவோம்.

தஞ்சை மண்ணில் ஒரு கலைத் தடம்: தோற்றம் மற்றும் பின்னணி

கலம்காரி என்ற சொல் பாரசீக மொழியில் இருந்து வந்தது. ‘கலம்’ என்றால் பேனா (தூரிகை), ‘காரி’ என்றால் வேலைப்பாடு. அதாவது, ஒரு பேனாவைக் கொண்டு துணியில் கவிதை எழுதுவது போன்றது இது. ஆந்திராவின் ஸ்ரீகாளஹஸ்தி மற்றும் மசூலிப்பட்டினம் பகுதிகளில் கலம்காரி கலை செழித்திருந்தாலும், தஞ்சாவூருக்கு அருகிலுள்ள ‘உடையார்பாளையம்’ மற்றும் ‘கரப்பூர்’ பகுதிகளில் உருவான கலை வடிவம் முற்றிலும் வேறானது.

பதினேழாம் நூற்றாண்டில் தஞ்சாவூரை ஆண்ட மராட்டிய மன்னர்களின் காலத்தில் இந்தக் கலை உச்சத்தைத் தொட்டது. குறிப்பாக, இரண்டாம் சரபோஜி மன்னர் போன்ற கலை ஆர்வலர்கள், கலம்காரி ஓவியர்களைத் தங்களின் அரசவைக்கு அழைத்து வந்து ஆதரித்தனர். மன்னர்களின் மேலாடைகள், ராணிகளின் சேலைகள் மற்றும் அரண்மனைத் திரைகள் என அனைத்திலும் கரப்பூர் கலம்காரி ஓவியங்கள் இடம்பிடித்தன. சாதாரண கலம்காரி ஓவியங்களில் இல்லாத ஒரு சிறப்பம்சம் கரப்பூரில் உண்டு; அதுதான் ‘தங்க ஜரிகை’ மற்றும் ‘இயற்கைச் சாயங்கள்’ இணைந்த ஒரு ரகசியக் கலவை.

‘கரப்பூர்’ – ஒரு வரலாற்றுச் சின்னம்

கும்பகோணத்திற்கு அருகிலுள்ள கரப்பூர் கிராமம், இந்தக் கலைக்குத் தனது பெயரை வழங்கியது. அந்த காலத்தில், இங்கு வாழ்ந்த கலைஞர்கள் காவிரி ஆற்றின் நீரைப் பயன்படுத்தித் துணிகளைச் சுத்தப்படுத்தினர். காவிரியின் மணலும், அந்த நீரின் வேதியியல் தன்மையும் சாயங்கள் துணியில் நிலையாக ஒட்டுவதற்கு ஒரு முக்கியக் காரணமாக அமைந்தன.

வரலாற்று ரீதியாகப் பார்க்கும்போது, இந்தக் கலைஞர்கள் தங்களை ‘ஓவியர்கள்’ என்றே அழைத்துக்கொண்டனர். இவர்கள் வெறும் துணியில் வண்ணம் தீட்டுபவர்கள் அல்ல; புராணக் கதைகளையும், சமூக நிகழ்வுகளையும் ஒரு துணியில் ஆவணப்படுத்தும் வரலாற்று ஆசிரியர்களாகவும் திகழ்ந்தனர்.

இயற்கையின் வர்ணஜாலம்: சாயங்களின் ரகசியம்

கரப்பூர் கலம்காரியின் மிக முக்கியமான அம்சம், அதில் பயன்படுத்தப்படும் சாயங்கள். இன்றைய நவீன ரசாயனச் சாயங்களுக்கு இடம் கொடுக்காமல், இன்றும் பல கலைஞர்கள் இயற்கையையே நாடுகின்றனர்.

• கறுப்பு நிறம்: இரும்புத் துண்டுகளையும் வெல்லத்தையும் நீரில் ஊறவைத்து, ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் நொதிக்கச் செய்து கருப்பு நிறத்தை உருவாக்குகின்றனர்.

• சிவப்பு நிறம்: ஆவாரம்பூ மற்றும் ஒரு வகை வேர்களைப் பயன்படுத்திச் சிவப்பு நிறத்தைப் பெறுகின்றனர்.

• மஞ்சள் நிறம்: கடுக்காய் மற்றும் மாதுளைத் தோல்கள் இந்த நிறத்தை வழங்குகின்றன.

இந்தச் சாயங்கள் துணியில் ஏறுவதற்கு முன்னால், துணியானது ‘பால்’ மற்றும் ‘கடுக்காய்’ கரைசலில் ஊறவைக்கப்படுகிறது. இது ஒரு விதமான மெருகு மற்றும் பாதுகாப்பைத் துணிக்கு வழங்குகிறது. இந்த இயற்கையான வழிமுறைகளால்தான், கரப்பூர் கலம்காரி துணிகள் பல நூற்றாண்டுகள் கடந்தாலும் அதன் பொலிவை இழப்பதில்லை.

தங்க இழைகளின் சங்கமம்: தனித்துவமான நுட்பம்

ஸ்ரீகாளஹஸ்தி கலம்காரியில் இருந்து கரப்பூர் கலம்காரி எப்படி மாறுபடுகிறது? இங்குதான் ‘தங்க ஜரிகை’ நுட்பம் வருகிறது. கரப்பூர் கலம்காரியில், முதலில் துணியில் தங்க இழைகளால் ஆன ஜரிகை வேலைப்பாடுகள் செய்யப்படும் (Brocade). அதன் பிறகு, அந்த ஜரிகைகளுக்கு இடையில் உள்ள காலி இடங்களில் கலைஞர்கள் தங்கள் தூரிகையால் ஓவியங்களைத் தீட்டுவார்கள்.

இந்த வேலைப்பாடு மிகவும் நுணுக்கமானது. ஜரிகையின் மீது சாயம் படாமல், அதே சமயம் ஓவியம் ஜரிகையோடு ஒன்றிப் போகும் வகையில் தீட்டுவது ஒரு சர்க்கஸ் வித்தை போன்றது. இதனால்தான், அரச குடும்பத்தினர் இதனைத் தங்களின் அந்தஸ்தின் அடையாளமாகக் கருதினர். மராட்டிய மன்னர்களின் ஆட்சிக் காலத்தில், ஒரு கரப்பூர் கலம்காரி சேலையை உருவாக்க ஆறு மாதங்கள் முதல் ஒரு வருடம் வரை ஆகும் என்று வரலாற்றுத் தரவுகள் கூறுகின்றன.

ஓவியங்களின் ஆன்மா: கருப்பொருட்கள்

கரப்பூர் கலம்காரி ஓவியங்களில் பெரும்பாலும் இயற்கையே பிரதானமாக இருக்கும். மலர்கள், கொடிகள், அன்னப்பறவைகள் மற்றும் மயில்கள் அதிக அளவில் இடம்பெறும். சில நேரங்களில், தஞ்சாவூர் பாணி ஓவியங்களைப் போலவே, கிருஷ்ண லீலைகள் மற்றும் ராமாயணக் காட்சிகளும் துணிகளில் உயிர்பெறும்.

குறிப்பாக, ‘தாமரை’ மலர் இந்த ஓவியங்களில் ஒரு தனி இடத்தைப் பிடித்துள்ளது. தூய்மை மற்றும் ஆன்மீகத்தின் அடையாளமாகத் தாமரை மலர்கள் நுணுக்கமாகச் செதுக்கப்படும். ஒவ்வொரு இதழும் ஒரு தூரிகையின் நுனியால் செதுக்கப்படுவது பார்ப்பவரை வியப்பில் ஆழ்த்தும்.

அழிவின் விளிம்பிலிருந்து மீண்ட கலை

காலப்போக்கில் இயந்திரத் துணிகளின் வரவால் கரப்பூர் கலம்காரி கலை நலிவடையத் தொடங்கியது. ஒரு காலத்தில் நூற்றுக்கணக்கான குடும்பங்கள் ஈடுபட்ட இத்தொழிலில், சில தசாப்தங்களுக்கு முன்னால் விரல் விட்டு எண்ணக்கூடிய கலைஞர்களே எஞ்சியிருந்தனர். அரச ஆதரவு இல்லாததும், ஒரு சேலையைச் செய்ய எடுக்கும் நீண்ட காலமும் இதற்குக் காரணங்களாக அமைந்தன.

இருப்பினும், தமிழக அரசின் ‘பூம்புகார்’ நிறுவனம் மற்றும் சில ஆர்வலர்களின் முயற்சியால் இந்தக் கலை மீண்டும் புத்துயிர் பெறத் தொடங்கியது. 2021-ஆம் ஆண்டு இக்கலைக்குக் கிடைத்த ‘புவிசார் குறியீடு’ (GI Tag) ஒரு மிகப்பெரிய திருப்புமுனையாக அமைந்தது. இது இந்தக் கலையின் நம்பகத்தன்மையை உலகிற்குப் பறைசாற்றியது. இன்று பல நவீன ஆடை வடிவமைப்பாளர்கள் கரப்பூர் கலம்காரியைத் தங்கள் படைப்புகளில் பயன்படுத்தி வருகின்றனர்.

ஒரு கலையின் எதிர்காலம்: இன்றைய நிலை

இன்று கரப்பூர் கலம்காரி வெறும் சேலைகளோடு நின்றுவிடவில்லை. திரைச்சீலைகள், சுவரோவியங்கள் (Wall Hangings) மற்றும் கைப்பைகள் எனப் பல வடிவங்களில் இது உருவெடுத்துள்ளது. இளம் கலைஞர்கள் இப்போது இந்தக் கலையைக் கற்றுக்கொள்ள முன்வருவது ஒரு ஆரோக்கியமான அறிகுறியாகும்.

ஆனாலும், மூலப்பொருட்களின் விலை உயர்வு மற்றும் கைவேலைப்பாடுகளுக்கு உரிய ஊதியம் கிடைக்காமை போன்ற சவால்கள் இன்னும் நீடிக்கவே செய்கின்றன. ஒரு கரப்பூர் கலம்காரி படைப்பை நாம் வாங்கும்போது, அது வெறும் துணியை வாங்குவது போன்றதல்ல; ஒரு கலைஞனின் பல மாத உழைப்பையும், தஞ்சை மண்ணின் 300 ஆண்டுகால வரலாற்றையும் நாம் ஆதரிக்கிறோம்.

வரலாற்று ஆய்வாளரின் பார்வையில்: ஒரு முடிவுரை

கரப்பூர் கலம்காரி என்பது மனிதனுக்கும் இயற்கைக்கும் இடையே நடக்கும் ஒரு மௌன உரையாடல். இதில் பயன்படுத்தப்படும் ஒவ்வொரு துளியும், ஒவ்வொரு இழையும் ஒரு கதையைச் சொல்கிறது. தஞ்சை மராட்டிய மன்னர்களின் அரண்மனையிலிருந்து சாதாரண மக்களின் இதயங்கள் வரை இக்கலை பயணம் செய்திருக்கிறது.

வரலாறு என்பது வெறும் புத்தகங்களில் இல்லை; அது கரப்பூர் கலைஞர்களின் தூரிகை நுனியில் இன்றும் உயிர்த்திருக்கிறது. எதிர்காலத் தலைமுறைக்கு இந்தக் கலையைச் சரியான முறையில் கொண்டு சேர்ப்பது நம் ஒவ்வொருவரின் கடமையாகும்.