தமிழகத்தின் மையப்பகுதியில், பச்சமலை மற்றும் கொல்லிமலையின் அடிவாரத்தில் அமைந்திருக்கும் ஒரு சிறு கிராமம் அரும்பாவூர். அமைதியான இந்த ஊருக்குள் நுழைந்தாலே, காற்றில் ஒருவிதமான மரப்பிசினின் வாசனையும், உளி படும் ஓசையும் நமைக் வரவேற்கும். இங்கே செதுக்கப்படும் ஒவ்வொரு சிற்பமும் வெறும் மரக்கட்டை அல்ல; அவை ஆயிரம் ஆண்டுகாலச் சோழர் மற்றும் விஜயநகரப் பேரரசின் கலை மரபைத் தாங்கி நிற்கும் வரலாற்று ஆவணங்கள். ‘அரும்பாவூர் மரச்சிற்பங்கள்’ என்று அழைக்கப்படும் இந்தக் கலை, இன்று ‘புவிசார் குறியீடு’ (GI Tag) பெற்று, உலக வரைபடத்தில் ஒரு தனித்துவமான இடத்தைப் பிடித்துள்ளது. ஒரு சாதாரண ‘இலுப்பை’ மரத்துண்டு, ஒரு கலைஞனின் கைவண்ணத்தில் எப்படி ஒரு கம்பீரமான ‘யாழி’யாகவோ அல்லது ‘அன்னப்பறவை’யாகவோ மாறுகிறது? இந்தக் கலைப் பயணத்தின் வேர்களைத் தேடி நாம் வரலாற்றின் ஆழத்திற்குச் செல்வோம்.

சோழர் காலத்துத் தொடக்கமும் போர் வீரர்களின் கலைப்பயணமும்

அரும்பாவூர் மரச்சிற்பக் கலையின் வரலாறு என்பது பத்தாம் நூற்றாண்டு சோழர் காலத்திலிருந்தே தொடங்குகிறது. ஒரு வரலாற்று எழுத்தாளராகப் பார்க்கும்போது, இந்தக் கலைஞர்களின் இடப்பெயர்வு மிகவும் சுவாரஸ்யமானது. தொடக்கத்தில், தஞ்சாவூர் மற்றும் கங்கை கொண்ட சோழபுரத்தைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் வாழ்ந்த சிற்பக் கலைஞர்கள், சோழர் படைகளுடன் இணைந்து போர்க்களங்களுக்குச் சென்றனர். போர்க் காலங்களில் இடிந்து போகும் தேர்களைச் சீரமைக்கவும், புதிய தேர்களை உருவாக்கவும் இவர்கள் தேவைப்பட்டனர்.

காலப்போக்கில், அமைதியான சூழலைத் தேடி நகர்ந்த இந்தக் கலைஞர்கள், பெரம்பலூர் அருகே உள்ள அரும்பாவூர் பகுதியில் நிலைகொண்டனர். இதற்கு முக்கியக் காரணம், இந்தப் பகுதியைச் சுற்றியுள்ள காடுகளில் தாராளமாகக் கிடைத்த ‘இலுப்பை’ மற்றும் ‘லிங்க மரம்’ (Indian Cork Tree). ஒரு கலையின் வளர்ச்சிக்குத் தேவையான மூலப்பொருட்கள் எங்கே எளிதாகக் கிடைக்கிறதோ, அங்கே அந்தக் கலை வேரூன்றும் என்பதற்கு அரும்பாவூர் ஒரு சிறந்த உதாரணம்.

‘மரத்தில் கவிதை’: அரும்பாவூர் பாணியின் தனித்துவம்

அரும்பாவூர் சிற்பங்கள் மற்ற இடங்களிலிருந்து எப்படி வேறுபடுகின்றன? பொதுவாக, மரச்சிற்பங்கள் என்பது தட்டையாகச் செதுக்கப்படும். ஆனால், அரும்பாவூர் கலைஞர்கள் ‘முப்பரிமாண’ (3D) தோற்றத்தைக் கொண்டு வருவதில் வல்லவர்கள். ஒரு சிறு பலகையில் இருந்து ஒரு யானையின் துதிக்கையோ அல்லது ஒரு தேவதையின் விரல் நகங்களோ துருத்திக்கொண்டு வருவது போலச் செதுக்குவது இவர்களுக்கே உரித்தான கலை.

இவர்கள் பின்பற்றும் நுட்பம் ‘புடைப்புச் சிற்ப’ முறை (High Relief Carving) என்று அழைக்கப்படுகிறது. சிற்பத்தின் ஆழம் அதிகமாக இருக்கும்போது, அது பார்ப்பவருக்கு ஒரு சிலையைப் போலவே காட்சியளிக்கும். இதற்காக இவர்கள் பயன்படுத்தும் கருவிகள் மிகவும் தொன்மையானவை. சுமார் நூறு வகையான விதவிதமான உளிகள் இவர்களிடம் உண்டு. இயந்திரங்களின் வரவு இன்று பல துறைகளை மாற்றியிருந்தாலும், அரும்பாவூரில் இன்றும் ஒரு சிற்பத்தின் இறுதி மெருகேற்றமானது கைகளால் மட்டுமே செய்யப்படுகிறது. இதனால்தான், இங்கிருந்து வெளியாகும் சிற்பங்களில் ஒரு ‘உயிர்’ இருப்பதாகக் கலைஞர்கள் நம்புகிறார்கள்.

தேர்களின் சிற்பிகள்: அரும்பாவூரின் ஆன்மா

அரும்பாவூர் என்றாலே சட்டென நினைவுக்கு வருவது ‘கோயில் தேர்கள்’ (Temple Chariots). தமிழகத்தின் பல புகழ்பெற்ற கோயில்களில் ஓடும் தேர்கள் அரும்பாவூர் கலைஞர்களின் கைவண்ணத்தில் உருவானவை. ஒரு தேரை உருவாக்குவது என்பது ஒரு சாதாரணக் கட்டிடத்தை எழுப்புவது போன்றதல்ல; அது ஒரு பிரம்மாண்டமான கலைத் தொகுப்பு.

தேரின் கீழ்ப்பகுதியில் செதுக்கப்படும் ‘பீடம்’ (Pedestal) முதல் அதன் உச்சியில் இருக்கும் ‘கலசம்’ வரை ஒவ்வொரு இடத்திலும் ஒரு புராணக் கதை இருக்கும். அரும்பாவூர் கலைஞர்கள் தேர்களில் செதுக்கும் ‘யாழி’ உருவங்கள் உலகப் புகழ் பெற்றவை. சிங்கம், யானை மற்றும் ஆடு ஆகியவற்றின் கலவையான இந்த யாழிகள், தேருக்கு ஒரு கம்பீரத்தைத் தருகின்றன. தேரில் உள்ள சிற்பங்களை உற்று நோக்கினால், சிவபுராணம் அல்லது விஷ்ணு லீலைகள் ஒரு திரைப்படம் போல உங்கள் கண்முன்னே விரியும். ஒரு முழுமையான தேரைச் செதுக்கி முடிக்க ஒரு குழுவிற்குச் சுமார் ஒரு வருடம் முதல் இரண்டு ஆண்டுகள் வரை ஆகலாம்.

புனிதமான மரங்களும் மரபுசார் நம்பிக்கைகளும்

அரும்பாவூர் சிற்பக் கலையில் மரம் என்பது வெறும் மூலப்பொருள் அல்ல; அது ஒரு புனிதமான உயிர். பொதுவாக, இவர்கள் ‘இலுப்பை’ மரத்தையே (Madhuca longifolia) அதிகம் பயன்படுத்துகின்றனர். ஏன் இலுப்பை? இலுப்பை மரம் மிகவும் கடினமானது, நீண்ட காலம் உழைக்கக்கூடியது, மேலும் இதில் பூச்சிகள் அரிக்காது என்பது அறிவியல் உண்மை. ஆனால், கலைஞர்களின் நம்பிக்கை வேறானது. இலுப்பை மரம் ஆன்மீக அதிர்வுகளைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளும் திறன் கொண்டது என்று அவர்கள் கருதுகின்றனர்.

சிற்பம் செதுக்கத் தொடங்குவதற்கு முன்னால் ‘வாஸ்து பூஜை’ செய்வது இவர்களது வழக்கம். ஒரு மரத்தின் எந்தப் பகுதியைத் தலையாகவும், எந்தப் பகுதியைத் தாளின் பாதமாகவும் கொள்ள வேண்டும் என்பதில் இவர்கள் தெளிவான கணக்கு வைத்துள்ளனர். தற்காலத்தில் ‘வாஹை’ மற்றும் ‘தேக்கு’ மரங்களும் பயன்படுத்தப்பட்டாலும், பாரம்பரியமான கோயில் வேலைகளுக்கு இன்றும் இலுப்பை மரமே முதன்மையானது.

உலகத்தரம் வாய்ந்த குறியீடு: GI Tag எனும் அங்கீகாரம்

பல நூற்றாண்டுகளாக உள்ளூர் சந்தையோடு முடங்கிக் கிடந்த அரும்பாவூர் கலைக்கு, 2020-ஆம் ஆண்டு ஒரு மிகப்பெரிய அங்கீகாரம் கிடைத்தது. இந்திய அரசு இந்தக் கலைக்கு ‘புவிசார் குறியீடு’ (Geographical Indication) வழங்கியது. இது இந்தக் கிராமத்து கலைஞர்களின் உழைப்பிற்குக் கிடைத்த மகுடம்.

இந்த அங்கீகாரம் கிடைத்த பிறகு, அரும்பாவூர் சிற்பங்களுக்கான தேவை சர்வதேச அளவில் அதிகரித்துள்ளது. குறிப்பாக, அமெரிக்கா, பிரான்ஸ் மற்றும் கனடா போன்ற நாடுகளில் வசிக்கும் தமிழர்கள், தங்கள் வீட்டின் பூசை அறைகளுக்காகவும், அலங்காரத்திற்காகவும் அரும்பாவூர் சிற்பங்களைத் தேடி வரத் தொடங்கியுள்ளனர். ‘அரும்பாவூர்’ என்ற பெயர் இன்று ஒரு தரமான கலை முத்திரையாக (Brand) மாறியுள்ளது.

இன்றைய நிலை: தேர்களில் இருந்து நவீன அலங்காரங்கள் வரை

காலம் மாற மாற, அரும்பாவூர் கலைஞர்களும் தங்களை மாற்றிக் கொண்டுள்ளனர். இன்று பெரிய தேர்கள் மட்டுமல்லாமல், சிறிய அளவிலான வீட்டு அலங்காரப் பொருட்கள், கதவு நிலைகள் (Door Frames), மற்றும் சுவரோவியங்கள் (Wall Panels) ஆகியவற்றையும் இவர்கள் செதுக்குகின்றனர்.

குறிப்பாக, ‘தசாவதாரம்’, ‘அஷ்டலட்சுமி’ போன்ற உருவங்கள் கொண்ட மரப்பலகைகள் இன்று மிகவும் பிரபலம். நவீன வீடுகளில் பாரம்பரியத்தின் மணம் வீச வேண்டும் என்று விரும்புபவர்கள் அரும்பாவூரை நாடுகின்றனர். தமிழ்நாடு கைவினைப் பொருட்கள் வளர்ச்சிக் கழகமான ‘பூம்புகார்’ (Poompuhar), இந்தக் கலைஞர்களுக்குச் சந்தை வாய்ப்புகளை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதில் பெரும் பங்காற்றி வருகிறது.

சவால்களும் எதிர்காலத் தலைமுறையும்

எந்தவொரு பாரம்பரியக் கலையையும் போலவே, அரும்பாவூர் கலையும் சில சவால்களைச் சந்தித்து வருகிறது. முதலாவதாக, தரமான இலுப்பை மரங்கள் கிடைப்பது இப்போது மிகவும் கடினமாகிவிட்டது. காடுகள் அழிப்பு மற்றும் மரங்களை வெட்டுவதற்கான கட்டுப்பாடுகள் காரணமாக, கலைஞர்கள் அதிக விலை கொடுத்து மரங்களை வாங்க வேண்டியுள்ளது.

இரண்டாவதாக, இந்தக் கலையைக் கற்றுக்கொள்ள வரும் இளைஞர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து வருகிறது. பல மாதங்கள் உழைத்தாலும், அதற்கு இணையான வருமானம் கிடைப்பதில் தாமதம் ஏற்படுவதால், பல இளைஞர்கள் வேறு பணிகளுக்குச் செல்கின்றனர். இருப்பினும், அரும்பாவூரில் உள்ள சில பாரம்பரியக் குடும்பங்கள் இன்றும் இந்தக் கலையைத் தங்கள் பிள்ளைகளுக்குக் கற்பித்து வருகின்றனர். “இது எங்கள் தொழில் அல்ல, இது எங்கள் தவம்” என்று சொல்லும் முதிய கலைஞர்களின் குரல், இந்தக் கலை இன்னும் பல நூற்றாண்டுகள் வாழும் என்ற நம்பிக்கையைத் தருகிறது.

வரலாற்று ஆய்வாளரின் பார்வையில்: ஒரு முடிவுரை

அரும்பாவூர் மரச்சிற்பங்கள் என்பவை வெறும் கலைப்படைப்புகள் அல்ல; அவை தமிழர்களின் சிற்பக் கலை அறிவின் (Iconography) உச்சம். ஒரு மரத்துண்டுக்குள் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் தெய்வத்தை எழுப்பி வெளியே கொண்டு வரும் அந்தக் கலைஞர்களின் விரல்கள் மந்திரக்கோல்களுக்கு இணையானவை.

அரும்பாவூர் மண்ணில் இன்றும் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த உளி ஓசை, நம் முன்னோர்களின் கதைகளைச் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கிறது. அந்த ஓசை நின்றுவிடாமல் பாதுகாப்பது நம் ஒவ்வொருவரின் கடமையாகும். அடுத்த முறை நீங்கள் ஒரு கோயில் தேரையோ அல்லது செதுக்கப்பட்ட கதவையோ பார்க்கும்போது, அதன் பின்னால் இருக்கும் அரும்பாவூர் கலைஞர்களின் வியர்வையையும், ஆயிரம் ஆண்டுகால வரலாற்றையும் ஒரு கணம் நினைத்துப் பாருங்கள்.