கருவறையிலிருந்து கலைக் கூடத்திற்கு ஒரு பயணம்

கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தின் இதயமாகத் திகழும் நாகர்கோவில், வெறும் வணிக நகரம் மட்டுமல்ல; அது தென்னிந்தியாவின் ஆன்மீக மற்றும் கலை மரபுகளில் ஒன்றான ‘கோவில் நகைகளின்’ (Temple Jewellery) பிறப்பிடம். அதிகாலையில் சுசீந்திரம் தாணுமாலயன் கோவில் மணி ஓசை காற்றில் கரையும்போது, அந்தப் புனிதமான சூழலில் ஒரு கலை வடிவம் உயிர் பெறுகிறது. அதுதான் நாகர்கோவில் கோவில் நகை. சுமார் 2018-ஆம் ஆண்டு புவிசார் குறியீடு (Geographical Indication) பெற்ற இந்த நகைகள், வெறும் ஆபரணங்கள் அல்ல; அவை கல்லில் செதுக்கப்பட வேண்டிய சிற்பங்களை பொன்னிலும் ரத்தினத்திலும் வடித்தெடுத்த பக்திப் பாடல்கள். அரண்மனைகளின் அந்தப்புரங்களில் தொடங்கி, இன்று உலகளாவிய மேடைகளில் பரதநாட்டியக் கலைஞர்களின் அங்கங்களை அலங்கரிக்கும் வரை, இந்த நகைகளின் வரலாறு வியக்கத்தக்கது.

வரலாற்றின் பொற்காலத் தடம்: சோழர்களும் பல்லவர்களும் செதுக்கிய கலை

நாகர்கோவில் கோவில் நகைகளின் வேர்கள் 9-ஆம் நூற்றாண்டு சோழர் காலத்திற்குச் செல்கின்றன. ஒரு காலத்தில், தென்னிந்தியப் பேரரசுகள் தங்களின் பெரும் வெற்றிகளையும், செல்வத்தையும் இறைவனுக்குச் சமர்ப்பிக்கும் வழியாகக் கோவில்களுக்கு விலைமதிப்பற்ற நகைகளை வழங்கின. குறிப்பாக, தஞ்சைப் பெரிய கோவில் முதல் சுசீந்திரம் கோவில் வரை, தெய்வச் சிலைகளை அலங்கரிக்க உருவாக்கப்பட்ட இந்த நகைகள் காலப்போக்கில் ஒரு தனித்துவமான கலைப் பிரிவாக வளர்ந்தன.

நாகர்கோவில் மற்றும் அதனைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகள் வேணாடு மற்றும் திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்தின் கீழ் இருந்தபோது, இந்த நகைகள் பெரும் புகழை அடைந்தன. திருவிதாங்கூர் மன்னர்கள் தங்களின் குலதெய்வமான பத்மநாப சுவாமிக்குச் சூட்டிய ஆபரணங்கள், நாகர்கோவில் கைவினைஞர்களின் கைவண்ணத்தில் உருவானவை. 17-ஆம் நூற்றாண்டில், இந்த நகைகள் கோவில்களிலிருந்து வெளியே வந்து, அரச குடும்பத்து பெண்களும், உயர்குடி மக்களும் அணியும் கலாச்சாரப் பொருளாக மாறியது. இருப்பினும், இன்றும் இதன் அடிப்படை வடிவம் மற்றும் வேலைப்பாடுகள் ஆன்மீகத் தன்மையையே பிரதிபலிக்கின்றன.

கலை நுணுக்கம்: ‘கெம்பு’ கற்களின் ரகசியமும் கைவேலையும்

நாகர்கோவில் கோவில் நகைகளை மற்ற நகைகளிலிருந்து வேறுபடுத்துவது அதன் தனித்துவமான ‘கெம்பு’ (Kempu) கற்கள். இவை அடர் சிவப்பு அல்லது பச்சை நிறத்தில் இருக்கும். பழங்காலத்தில் இவை உண்மையான ரத்தினக் கற்களாக இருந்தன; இன்று இவை மிக உயர்ந்த தரத்திலான செயற்கைக் கற்களாக (Synthetic stones) மாற்றப்பட்டுள்ளன. ஆனால், அந்தக் கல்லின் ஜொலிப்பு இன்றும் குறையவில்லை.

இந்த நகைகள் தயாரிக்கும் முறை மிகவும் கடினமானது. ‘மெழுகு அச்சு’ முறை (Lost-wax casting) மூலம் இவை உருவாக்கப்படுகின்றன. ஒரு தடிமனான வெள்ளித் தகட்டின் மீது தங்க முலாம் பூசப்பட்டு (Silver-Gold plated), அதன் மீது லேக் (Lac) அல்லது மெழுகு வைத்து கற்கள் பதிக்கப்படுகின்றன. ‘வெள்ளி-தங்கம்’ கலவை என்பதால் இது சாதாரணத் தங்க நகைகளை விட எடை குறைவாகவும், அதே சமயம் அதிக வேலைப்பாடுகள் கொண்டதாகவும் இருக்கும். நாகர்கோவில் நகைகளில் ஒருபோதும் இயந்திரங்கள் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை; ஒவ்வொரு வளைவும், ஒவ்வொரு உருவமும் ஒரு மனிதனின் விரல் நுனியில் பிறந்தவை.

தெய்வீக வடிவங்கள்: நகைகளில் உறையும் புராணங்கள்

நாகர்கோவில் நகைகளின் வடிவமைப்புகள் பெரும்பாலும் இயற்கையையும், புராணங்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்டவை. ‘தாலி’ (Thali), ‘மாங்காய் மாலை’ (Mango Mala), ‘காசு மாலை’ (Kasu Mala) போன்றவை இதில் மிகவும் பிரபலம்.

• அன்னப்பட்சி: தூய்மையின் அடையாளமாகத் திகழும் அன்னம், அநேகமாக எல்லா நகைகளிலும் இடம் பெற்றிருக்கும்.

• மயில்: அழகின் குறியீடாக மயில்கள் தோகையை விரித்தாடும் பாணியில் செதுக்கப்படும்.

• கமலப் பூ (தாமரை): தெய்வீக பீடமாகக் கருதப்படும் தாமரை இதழ்கள் நகைகளின் ஓரங்களில் நுணுக்கமாகச் செதுக்கப்படும்.

குறிப்பாக, ‘தலைச்சாமான்’ என்று அழைக்கப்படும் பரதநாட்டிய நகைகள் நாகர்கோவிலின் அடையாளமாகும். சூரியப் பிரபை மற்றும் சந்திரப் பிரபை என்ற இரண்டு தலை ஆபரணங்கள் பிரபஞ்சத்தின் சக்தியைக் குறிக்கின்றன. மேலும் ‘வாங்கி’ (Vanki) எனப்படும் வங்கி ஆபரணம், நாகபாம்பின் சீற்றத்தையும் அழகையும் ஒருசேரக் காட்டும். இந்த வடிவங்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு குறியீட்டுத் தன்மையைக் கொண்டுள்ளன.

பரதநாட்டியமும் கோவில் நகைகளும்: ஒரு பிரிக்க முடியாத பந்தம்

நாகர்கோவில் கோவில் நகைகள் இன்று உலகப் புகழ்பெற்றதற்கு மிக முக்கியக் காரணம் பரதநாட்டியம். 20-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், தேவதாசி முறையில் மறைந்திருந்த இந்த ஆடல் கலை மேடைக்கு வந்தபோது, கலைஞர்களுக்கு ஒரு கம்பீரமான அலங்காரம் தேவைப்பட்டது. ருக்மணி தேவி அருண்டேல் போன்ற மேதைகள், நாகர்கோவில் கோவில் நகைகளை நாட்டியக் கலைஞர்களுக்கான பிரத்யேக ஆபரணங்களாகத் தேர்ந்தெடுத்தனர்.

நாட்டியக் கலைஞர்களின் அசைவுகளுக்கு ஏற்ப இந்த நகைகள் ஒலிகளை எழுப்புவதில்லை; மாறாக, அவற்றின் ஜொலிப்பு கலைஞரின் முகபாவனைகளை மெருகூட்டுகின்றன. ‘நாட்டிய ஆபரணம்’ என்றாலே அது நாகர்கோவில் தயாரிப்பாக இருக்க வேண்டும் என்ற எழுதப்படாத விதி இன்றும் நிலவுகிறது. சென்னை முதல் வாஷிங்டன் வரை உள்ள நாட்டியப் பள்ளிகள் தங்களின் மாணவர்களுக்காக நாகர்கோவிலிலிருந்துதான் நகைகளைத் தருவிக்கின்றன.

வள்ளியூர் முதல் நாகர்கோவில் வரை: கலைஞர்களின் வாழ்வியல்

நாகர்கோவில் கோவில் நகைகள் தயாரிப்பில் ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தினர் பல தலைமுறைகளாக ஈடுபட்டு வருகின்றனர். குறிப்பாக, வடசேரி (Vadasery) என்ற பகுதியில் உள்ள கலைஞர்களின் குடும்பங்கள் இக்கலையின் காவலர்களாக உள்ளனர். இவர்களின் உழைப்பு என்பது ஒரு தவம் போன்றது. ஒரு சிறிய காது வளையத்தைச் செய்யக் கூட பல நாட்கள் ஆகலாம்.

கூர்மையான கண்கள், நிதானமான கைகள் மற்றும் பொறுமை இவைதான் இந்தக் கலைஞர்களின் மூலதனம். காலையில் கையில் எடுக்கும் ஒரு சிறிய தங்க இழையை மாலையில் ஒரு தெய்வ வடிவமாக மாற்றிவிடும் வித்தை அவர்களுக்குப் பிறப்பிலேயே கிடைத்துள்ளது. இருப்பினும், இன்று நவீன இயந்திர நகைகளின் வருகையால் இந்தக் கலைஞர்கள் பல சவால்களைச் சந்தித்து வருகின்றனர். கைவேலைப்பாடுகளுக்கு வழங்கப்படும் கூலி குறைவாக இருப்பதால், அடுத்த தலைமுறையினர் இக்கலையைத் தொடரத் தயங்குவது ஒரு கசப்பான உண்மை.

புவிசார் குறியீடு: உலக அரங்கில் ஒரு வெற்றி

2018-ஆம் ஆண்டு நாகர்கோவில் (வடசேரி) கோவில் நகைகளுக்குப் புவிசார் குறியீடு (GI Tag) வழங்கப்பட்டது. இது அந்த ஊரின் கலைத்தன்மைக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய அங்கீகாரம். இதன்பிறகு, ‘நாகர்கோவில் கோவில் நகைகள்’ என்ற பெயரில் விற்கப்படும் போலியான நகைகளைக் கட்டுப்படுத்த முடிந்தது.

இந்த அங்கீகாரம் கிடைத்த பிறகு, சர்வதேச அளவில் இதற்கான தேவை அதிகரித்துள்ளது. ஐரோப்பா மற்றும் அமெரிக்காவில் உள்ள அருங்காட்சியகங்கள் கூட இந்த நகைகளை ஒரு கலைப் பொருளாகச் சேகரிக்கத் தொடங்கியுள்ளன. புவிசார் குறியீடு என்பது வெறும் முத்திரை அல்ல; அது பல நூற்றாண்டுகளாக மௌனமாக உழைத்த கலைஞர்களின் வியர்வைக்குக் கிடைத்த கௌரவம்.

சமையல் கலையில் மஞ்சள், ஆன்மீகத்தில் நகை: ஒரு கலாச்சாரப் பிணைப்பு

ஈரோடு மஞ்சள் மற்றும் மாமல்லபுர சிற்பங்களைப் போலவே, நாகர்கோவில் நகைகளும் தமிழகத்தின் ஒரு அங்கமாகும். ஒரு காலத்தில் கோவில்களில் தெய்வங்களுக்குச் சாற்றப்பட்ட இந்த நகைகள், இன்று சாமானிய மக்களின் இல்லத் திருமணங்களிலும் மங்கலப் பொருளாக இடம் பெற்றுள்ளன. நாகர்கோவில் மக்கள் தங்கள் வீட்டுப் பெண்களுக்குத் திருமணத்தின்போது ஒரு கோவில் நகை ஆபரணத்தையாவது வழங்க வேண்டும் என்பதை ஒரு கௌரவமாகக் கருதுகின்றனர். இது அவர்களுக்கு வெறும் தங்கம் அல்ல, அது அவர்களின் குலதெய்வத்தின் ஆசி.

எதிர்கால நோக்கு: பாரம்பரியமும் நவீனமும்

இன்று நாகர்கோவில் கோவில் நகைகள் நவீன மாற்றங்களைச் சந்தித்து வருகின்றன. கனமான நகைகளை அணிய விரும்பாத இன்றைய தலைமுறைப் பெண்களுக்காக, ‘லைட் வெயிட்’ (Light weight) மற்றும் ‘கன்டெம்பரரி’ (Contemporary) வடிவமைப்புகளில் கோவில் நகைகள் தயாரிக்கப்படுகின்றன. ஜீன்ஸ் மற்றும் குர்தாக்களுக்குக் கூடப் பொருந்தும் வகையில் கம்மல்களும், பெண்டன்ட்களும் வடிவமைக்கப்படுகின்றன.

அரசின் சார்பாக இந்தக் கலைஞர்களுக்குப் பயிற்சி மையங்கள் மற்றும் சந்தை வாய்ப்புகள் ஏற்படுத்தித் தரப்பட வேண்டும். இணையவழி வர்த்தகம் (E-commerce) மூலம் இந்த நகைகளை நேரடியாக உலகெங்கும் கொண்டு செல்லும் முயற்சிகள் தற்பொழுது தொடங்கி உள்ளன. பாரம்பரியம் மாறாமல் நவீனத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதே இந்த நகைகளின் எதிர்கால வெற்றிக்கு வழிவகுக்கும்.

கல்லும் மண்ணும் பேசும் பொற்கவிதை

நாகர்கோவில் கோவில் நகைகள் என்பது ஒரு ஆபரணம் மட்டுமல்ல; அது தமிழகத்தின் கலை ஆன்மா. உளியால் செதுக்கப்பட்ட கல்லின் உறுதி, கவிஞன் பாடிய வரிகளின் இனிமை, பக்தன் கொண்ட நேசம் என அனைத்தும் இந்த நகைகளில் அடங்கியுள்ளன. வடசேரியின் தெருக்களில் கேட்கும் அந்த மெல்லிய சுத்தியல் சத்தம், நமது வரலாற்றின் துடிப்பாகும்.

“தெய்வத்தின் ஆபரணம், தேசத்தின் அடையாளம்” என்று நாகர்கோவில் நகைகளை அழைக்கலாம். நாம் இந்த நகைகளை அணியும்போது, ஒரு வரலாற்றை அணிகிறோம்; ஒரு கலைஞனின் கனவைச் சுமக்கிறோம். காலங்கள் மாறலாம், கலாச்சாரங்கள் மாறலாம், ஆனால் நாகர்கோவில் கோவில் நகைகளின் அந்தத் தெய்வீகச் சிவப்பு நிறம் என்றும் மங்காமல் நம் பாரம்பரியத்தைப் பறைசாற்றிக்கொண்டே இருக்கும்.