தமிழ்நாட்டின் கலாச்சார மகுடத்தில் என்றும் மின்னும் ஒரு வைரம் செட்டிநாடு. காரைக்குடி, தேவகோட்டை மற்றும் அதனைச் சுற்றியுள்ள சிவகங்கை மாவட்டத்தின் பல கிராமங்களை உள்ளடக்கிய இந்தப் பகுதி, அதன் பிரம்மாண்டமான அரண்மனை வீடுகளுக்கும், சுவைமிக்க உணவு வகைகளுக்கும், ஆத்தங்குடி தரை ஓடுகளுக்கும் உலகப் புகழ் பெற்றது. ஆனால், இந்த ஆடம்பரங்களுக்கும், கட்டிடக்கலை அதிசயங்களுக்கும் நடுவே, செட்டிநாட்டு ஆச்சிகளின் (பெண்களின்) மென்மையான விரல் நுனிகளில் உருவாகி, இன்று உலக அரங்கில் இந்தியாவின் பாரம்பரிய அடையாளமாக மிளிரும் ஒரு அற்புதமான கலைப்பொருள் உள்ளது. அதுதான் ‘செட்டிநாடு கொட்டான்’ (Chettinad Kottan) எனப்படும் பனை ஓலைக் கூடைகள். இது வெறும் ஓலையால் செய்யப்பட்ட கூடை அல்ல; இது செட்டிநாட்டு மக்களின் வாழ்வியல், கலை நேசம், மற்றும் ஒரு சமூகத்தின் வரலாற்றுப் பின்னலைக் கூறும் ஒரு காலப்பெட்டகம். ஒரு வரலாற்று ஆய்வாளரின் பார்வையிலிருந்து, செட்டிநாடு கொட்டானின் தோற்றம், அதன் நுட்பங்கள், வீழ்ச்சி மற்றும் அது மீண்டும் உயிர் பெற்ற கதையை ஒரு விரிவான பயணமாக இங்கு காண்போம்.

நகரத்தார் சமூகமும் கலை நேசமும்

செட்டிநாடு கொட்டானின் வரலாற்றைப் புரிந்து கொள்ள, முதலில் அதனை உருவாக்கிய நாட்டுக்கோட்டை நகரத்தார் (செட்டியார்) சமூகத்தின் வரலாற்றைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். கடல் கடந்து வாணிகம் செய்த இந்தச் சமூகம், பர்மா (மியான்மர்), மலேசியா, சிங்கப்பூர், இலங்கை என பல நாடுகளுக்குச் சென்று பெரும் பொருட்டீட்டி வந்தனர். ஐரோப்பாவிலிருந்து கண்ணாடிகள், பர்மாவிலிருந்து தேக்கு மரங்கள் என உலகின் பல மூலைகளிலிருந்தும் விலைமதிப்பற்ற பொருட்களைக் கொண்டு வந்து தங்கள் வீடுகளை அரண்மனைகளாக மாற்றினர். ஆண்கள் கடல் கடந்து பொருள் தேடச் சென்ற நிலையில், அந்தப் பிரம்மாண்டமான வீடுகளை நிர்வகிக்கும் முழுப் பொறுப்பும் பெண்களிடம் (ஆச்சிகளிடம்) இருந்தது.

மதிய வேளைகளில், தங்களின் அன்றாட வீட்டு வேலைகளை முடித்த பிறகு, வீட்டின் மையப்பகுதியில் உள்ள பெரிய திறந்தவெளி முற்றங்களில் ஆச்சிகள் ஒன்று கூடுவார்கள். அப்போது அவர்களின் கைகளில் தவழ்ந்த ஒரு பொழுதுபோக்குக் கலைதான் இந்தக் கொட்டான் முடைதல். கொட்டான் என்றால் தமிழில் ‘கூடை’ என்று பொருள். உலகில் உள்ள பல விலைமதிப்பற்ற பொருட்களைப் பயன்படுத்தும் வசதி அவர்களுக்கு இருந்தாலும், தங்கள் அன்றாட பயன்பாட்டிற்கும், மங்கல காரியங்களுக்கும் அவர்கள் தேர்ந்தெடுத்தது தமிழகத்தின் ‘கற்பக விருட்சம்’ என்று போற்றப்படும் பனை மரத்தின் ஓலைகளைத்தான். இயற்கையோடு இயைந்த இந்த வாழ்க்கை முறை, அவர்களின் உயர்ந்த சிந்தனையைக் காட்டுகிறது.

சடங்குகளின் சாட்சி: வாழ்வியலில் கொட்டானின் பங்கு

செட்டிநாட்டுப் பாரம்பரியத்தில் கொட்டான் என்பது வெறும் பொருட்களைச் சேமித்து வைக்கும் ஒரு கொள்கலன் அல்ல; அது ஒரு கலாச்சாரப் பரிமாற்றத்தின் குறியீடு. எந்த ஒரு சுப காரியமாக இருந்தாலும், அதில் கொட்டானுக்கு ஒரு முக்கிய இடம் உண்டு. பழங்காலத்தில் திருமண நிச்சயதார்த்தங்கள் மற்றும் முக்கிய ஒப்பந்தங்களின் போது, வெற்றிலை, பாக்கு, மஞ்சள், குங்குமம் ஆகியவற்றை ஒரு அழகிய வண்ணக் கொட்டானில் வைத்துக் கொடுப்பது வழக்கமாக இருந்தது. இது எழுதப்படாத ஒரு சம்மதத்தையும், வாய்மொழியால் சொல்லப்படாத ஒரு மரியாதையையும் வெளிப்படுத்தும் ஒரு குறியீடாகக் கருதப்பட்டது.

ஒரு வீட்டில் திருமணம் நடக்கிறது என்றால், மணமகளுக்குக் கொடுக்கப்படும் ‘சீர் வரிசை’ப் பொருட்களில் (Trousseau) பல வகையான கொட்டான்கள் இடம்பெறும். தானியங்களைச் சேமித்து வைக்க பெரிய கொட்டான்களும், நகைகள் மற்றும் விலைமதிப்பற்ற பொருட்களைப் பாதுகாப்பாக வைக்க சிறிய, நுணுக்கமான வேலைப்பாடுகள் கொண்ட கொட்டான்களும் முடையப்பட்டன. பெண்கள் தங்கள் கணவர் வீட்டிற்குச் செல்லும்போதும், வெளிநாடுகளுக்குப் பயணம் மேற்கொள்ளும்போதும் இந்தக் கொட்டான்கள் அவர்களது பயணப் பொதிகளாக உற்ற துணையாக இருந்தன. ஒவ்வொரு கொட்டானின் வண்ணமும், பின்னலும் அதைப் பயன்படுத்தும் நிகழ்வின் தன்மையைப் பொறுத்து மாறுபட்டது.

கற்பக விருட்சத்தின் கொடை: மூலப்பொருளும் தயாரிப்பும்

ஒரு அழகான செட்டிநாடு கொட்டான் உருவாவதன் பின்னணியில் ஒரு கடுமையான தவத்திற்கு ஒப்பான உழைப்பு ஒளிந்திருக்கிறது. இதன் மூலப்பொருள் ‘போராசஸ் ஃபிளாபெல்லிஃபெர்’ (Borassus flabellifer) எனப்படும் நமது நாட்டுப் பனைமரத்தின் இலைகளாகும். நன்கு விளைந்த, அதே சமயம் வளையும் தன்மையுடைய இளம் பனை ஓலைகள் இதற்காகக் கவனமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றன. வெட்டப்பட்ட ஓலைகளை வெயிலில் ஐந்து முதல் ஆறு நாட்கள் வரை, அவை இளம் பழுப்பு நிறமாக மாறும் வரை காயவைக்க வேண்டும்.

பின்னர், அந்த ஓலைகளின் நடுவில் உள்ள கடினமான ஈர்க்கு (நரம்பு) பகுதியை நீக்க வேண்டும். இதற்காக ‘சத்யகாம்’ (Satyagaam) எனப்படும் ஒரு பிரத்யேகமான பாரம்பரியக் கருவி பயன்படுத்தப்படுகிறது. இது ஒரு முனையில் ஊசியையும், மறுமுனையில் சிறிய அரிவாள் போன்ற வளைந்த அமைப்பையும் கொண்ட ஒரு கருவியாகும். ஈர்க்கு நீக்கப்பட்ட ஓலைகளைச் சுடுநீரில் கொதிக்க வைத்து, அவற்றின் கடினத்தன்மையைப் போக்கி, நெகிழ்வுத்தன்மை கொண்டதாக (Flexible) மாற்றுவார்கள். இந்த ஓலைகளை மீண்டும் காயவைத்து, தங்களுக்குத் தேவையான அகலத்தில், சமமான அளவுடைய மெல்லிய பட்டைகளாக நறுக்கிக் கொள்வார்கள்.

இதற்கு அடுத்தபடியாக வருவதுதான் வண்ணமூட்டும் (Dyeing) நிலை. பாரம்பரியமாக, முற்றங்களில் அல்லது சமையலறையின் பின்பகுதியில் விறகு அடுப்பில் மண்பானைகள் அல்லது அலுமினியப் பாத்திரங்களில் தண்ணீர் கொதிக்க வைக்கப்படும். அதில் இயற்கையான சாயங்கள் சேர்க்கப்படும். செட்டிநாடு கொட்டான்களுக்கே உரித்தான அடர் இளஞ்சிவப்பு (Magenta/Pink), கரும் நீலம், பச்சை மற்றும் மஞ்சள் நிறங்கள் ஓலைகளில் ஏற்றப்படும். சாயம் ஓலையில் நன்கு பிடிப்பதற்காக அதனுடன் சிறிதளவு கல் உப்பு சேர்க்கப்படும். வண்ணமூட்டப்பட்ட ஓலைகளை நேரடியாக வெயிலில் காயவைக்காமல், நிழலில் உலர்த்த வேண்டும். அப்போதுதான் அந்த நிறங்கள் பல வருடங்கள் ஆனாலும் மங்காமல் அப்படியே நிலைத்திருக்கும்.

விரல்களின் வித்தை: முடைதல் என்னும் தவம்

ஓலைகள் தயாரானதும் தொடங்குவதுதான் உண்மையான கலை. செட்டிநாடு கொட்டான் முடைவதற்கு எந்தவிதமான இயந்திரங்களோ, சட்டகங்களோ (Frames) பயன்படுத்தப்படுவதில்லை. முழுமையாகக் கைகளின் விரல்களையும், கால்களையும் மட்டுமே பயன்படுத்தி முடையப்படும் ஒரு கலை இது. அடிப்பகுதியை (Base) முடையத் தொடங்கும்போது, செங்குத்தான ஓலைகளைத் தங்கள் கால்களின் விரல்களுக்கிடையே இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டு, கிடைமட்ட ஓலைகளை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் பின்னுவார்கள். கொட்டானின் அடிப்பகுதி பெரும்பாலும் சதுரம் அல்லது செவ்வக வடிவிலேயே அமைந்திருக்கும்.

யுனெஸ்கோ (UNESCO) போன்ற சர்வதேச அமைப்புகளால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட பல தனித்துவமான முடைதல் நுட்பங்கள் செட்டிநாடு கொட்டானில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. ‘குண்டுமணி முடை’ (Gundumani weave) என்பது மிகவும் அடிப்படையான ஒரு பின்னல் முறையாகும். இதில் ஒரு ஓலையை விட்டு ஒரு ஓலையை மாற்றி மாற்றிப் பின்னுவார்கள். அடுத்ததாக ‘மலையாள முடை’ (Malayalam weave) என்பது சற்று கடினமான முறையாகும். இதில் செங்குத்தாக உள்ள இரண்டு ஓலைகளைச் சேர்த்துத் தூக்கி, கிடைமட்ட ஓலையைச் செலுத்துவார்கள். இது பார்ப்பதற்கு ஒரு சாய்வான (Twill) வடிவத்தைக் கொடுக்கும். ‘குறுக்கு ஓலை முடை’ (Cross olai weave) என்பது சதுரமான அடிப்பகுதியை 45 டிகிரி கோணத்தில் சாய்வாக வைத்துப் பின்னும் முறையாகும்.

மேலும், பணப்பைகள் மற்றும் சிறிய சுருக்குப் பைகள் செய்வதற்கு ‘சுருள்’ (Surul) எனப்படும் முறையைப் பயன்படுத்துவார்கள். இதையெல்லாம் தாண்டி, ‘சோஹி’ (Sohi) எனப்படும் ஒரு அபாரமான நுட்பமும் உண்டு. ஒரு கூடையை முழுமையாக முடைந்து முடித்த பிறகு, அதன் மேலே வேறு ஒரு வண்ண ஓலையை நுழைத்து, துணியில் எம்பிராய்டரி (Embroidery) செய்வது போல அழகிய பூக்கள் அல்லது வடிவியல் (Geometric) அமைப்புகளை உருவாக்குவதுதான் சோஹி. ‘கட் கொட்டான்’ (Cut Kottan) எனப்படும் மற்றொரு முறையில், ஒரு ஓலையில் சிறிய துளைகள் இட்டு, அதனுள் வேறொரு நிற ஓலையைச் செலுத்தி இரண்டு வண்ணங்கள் கலந்த ஒரு மாயாஜாலத்தைப் படைப்பார்கள்.

கூடையின் சுவர்களை எழுப்பிய பிறகு, அதன் விளிம்புகளை முடிக்கும் முறைக்கு ‘நூல் வாய் கட்டுதல்’ என்று பெயர். கூடையின் விளிம்பு விரிந்துவிடாமல் இருக்க, அதன் மேல் கூடுதல் ஓலைகளை வைத்து, உறுதியான பருத்தி நூலால் அல்லது நைலான் கயிறுகளால் விதவிதமான வடிவங்களில் தையல் போடுவார்கள். ஒரு நடுத்தர அளவிலான கொட்டானை முடைவதற்கு, ஒரு கைவினைஞருக்கு குறைந்தது மூன்று முதல் ஏழு நாட்கள் வரை ஆகும்.

காலத்தின் சுழற்சியில் ஒரு வீழ்ச்சி

இருபதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், உலகமயமாக்கல் மற்றும் தொழில்மயமாக்கலின் தாக்கத்தால் பிளாஸ்டிக், எவர்சில்வர் மற்றும் மலிவான தொழிற்சாலைப் பொருட்கள் சந்தையை ஆக்கிரமித்தன. செட்டிநாட்டு மாளிகைகளின் முற்றங்கள் வெறிச்சோடின. இளைய தலைமுறையினர் கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்புக்காக நகரங்களுக்கும், வெளிநாடுகளுக்கும் இடம்பெயர்ந்தனர். பல நாட்கள் பொறுமையாக அமர்ந்து ஓலைகளை நறுக்கி, சாயம் காய்ச்சி, கூடை முடையும் கலையைக் கற்றுக்கொள்ள யாருக்கும் நேரமும் இல்லை, ஆர்வமும் இல்லை. இதனால், 1990-களின் இறுதியில் செட்டிநாடு கொட்டான் முனையும் கலை மெல்ல மெல்ல அழிவின் விளிம்பிற்குச் சென்றது. வயதான சில ஆச்சிகளின் நினைவுகளிலும், பழைய வீடுகளின் பரண்களிலும் மட்டுமே கொட்டான்கள் எஞ்சியிருந்தன.

மீண்டெழுந்த சரித்திரம்: ஒரு கலாச்சாரப் புரட்சி

அழிந்துபோகும் ஒரு கலையை மீட்டெடுக்க, வரலாற்றில் எப்போதும் யாராவது ஒருவர் தோன்றுவார். அப்படி செட்டிநாடு கொட்டானுக்குக் கிடைத்த ஒரு வரப்பிரசாதம்தான் விசாலாக்ஷி ராமசாமி மற்றும் அவரது ‘எம்.ஆர்.எம்.ஆர்.எம். கலாச்சார அறக்கட்டளை’ (M.Rm.Rm. Cultural Foundation). 2000-ஆவது ஆண்டுகளின் தொடக்கத்தில், செட்டிநாட்டின் பாரம்பரியங்களை ஆவணப்படுத்தும் முயற்சியில் இறங்கிய இவர், கொட்டான் கலையின் வீழ்ச்சியைக் கண்டு வருந்தினார். இந்த மரபைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற நோக்கில், கிராமம் கிராமமாகச் சென்று, கொட்டான் முடையத் தெரிந்த வயதான கைவினைஞர்களைத் தேடிக் கண்டுபிடித்தார்.

அந்த வயதான ஆச்சிகளிடமிருந்து முடைதல் நுட்பங்களைக் கற்றுக் கொண்டு, அதனை ஒரு முறையான பயிற்சித் திட்டமாக மாற்றி, காரைக்குடி மற்றும் அதனைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்களில் உள்ள ஏழைப் பெண்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கத் தொடங்கினார். ஆரம்பத்தில் சடங்குகளுக்காக மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்ட கொட்டான்களை, நவீன காலத்திற்கு ஏற்ப எவ்வாறு மாற்றுவது என்று யோசித்தார். அதன் விளைவாக, பரிசுப் பொருட்கள் வைக்கும் பெட்டிகள், டிஸ்யூ பேப்பர் பெட்டிகள் (Tissue boxes), குப்பைத் கூடைகள் (Waste bins), லேப்டாப் பைகள், கோஸ்டர்கள் (Coasters), மற்றும் அலங்காரப் பொருட்கள் எனப் பல புதிய வடிவங்களில் கொட்டான்கள் உருமாற்றம் பெற்றன. இன்று நூற்றுக்கணக்கான பெண்களுக்கு இது ஒரு நிரந்தர வாழ்வாதாரமாக மாறியுள்ளது.

புவிசார் குறியீடு (GI Tag): உலக அங்கீகாரம்

செட்டிநாடு கொட்டான் கலையின் தனித்துவத்தையும், அதன் பாரம்பரியத்தையும் பாதுகாக்கும் வகையில், இந்திய அரசு 2013-ஆம் ஆண்டு இதற்கு ‘புவிசார் குறியீடு’ (Geographical Indication – GI Tag) வழங்கி கௌரவித்தது. இந்த அங்கீகாரம் கொட்டான் வரலாற்றில் ஒரு மிகப்பெரிய மைல்கல்லாகும். புவிசார் குறியீடு என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்பில், பாரம்பரிய முறையில் உற்பத்தி செய்யப்படும் தனித்துவமான பொருட்களுக்கு மட்டுமே வழங்கப்படும் ஒரு சட்டபூர்வமான உரிமையாகும்.

இந்த ஜி.ஐ (GI) டேக் மூலம், சிவகங்கை மற்றும் ராமநாதபுரம் மாவட்டங்களில் உள்ள சான்றளிக்கப்பட்ட கைவினைஞர்களால், பாரம்பரிய பனை ஓலைகளைக் கொண்டு முடையப்படும் கூடைகளை மட்டுமே ‘செட்டிநாடு கொட்டான்’ என்று விற்க முடியும் என்ற சட்டம் உருவானது. இது பிளாஸ்டிக் நாடாக்களைக் கொண்டு இயந்திரங்கள் மூலம் தயாரிக்கப்படும் போலியான கூடைகளிடமிருந்து உண்மையான கைவினைஞர்களைப் பாதுகாக்கிறது. ஒரு வாடிக்கையாளர் ஜி.ஐ டேக் பெற்ற கொட்டானை வாங்கும் போது, அவர் ஒரு கூடையை மட்டும் வாங்கவில்லை; மாறாக 500-க்கும் மேற்பட்ட கிராமப்புறப் பெண்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கு உதவுகிறார் என்பதை இது உறுதி செய்கிறது.

நவீன உலகில் கொட்டான்: பிளாஸ்டிக்கிற்கு ஓர் அழகிய மாற்று

இன்றைய உலகம் பருவநிலை மாற்றம், பிளாஸ்டிக் கழிவுகள் எனப் பல சுற்றுச்சூழல் சவால்களைச் சந்தித்து வருகிறது. உலகமே மீண்டும் இயற்கையை நோக்கித் திரும்பிக் கொண்டிருக்கும் இந்த வேளையில், செட்டிநாடு கொட்டான் ஒரு மிகச்சிறந்த சூழலியல் தீர்வாக (Eco-friendly alternative) உருவெடுத்துள்ளது. முற்றிலும் மக்கும் தன்மையுடைய (Biodegradable) பனை ஓலைகளால் செய்யப்படுவதாலும், இயற்கைச் சாயங்கள் பயன்படுத்தப்படுவதாலும், இது இயற்கைக்கு எந்தவிதத் தீங்கும் விளைவிப்பதில்லை.

இன்று கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் விழாக்கள், ஆடம்பரத் திருமணங்கள் மற்றும் சர்வதேசக் கண்காட்சிகளில் பிளாஸ்டிக் கவர்களுக்குப் பதிலாக, அழகிய செட்டிநாடு கொட்டான்களே பேக்கேஜிங் (Packaging) பொருளாகப் பெருமை பொங்கப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இது பழமைக்கும் புதுமைக்கும் இடையிலான ஒரு வெற்றிகரமான பாலமாகும்.

முடிவுரை

செட்டிநாடு கொட்டான் என்பது வெறும் பனை ஓலைகளின் பின்னல் அல்ல; அது ஒரு வரலாற்று நெசவு. ஒவ்வொரு ஓலையின் குறுக்கு வெட்டிலும், செட்டிநாட்டுப் பெண்களின் பொறுமையும், அவர்களின் அழகியல் உணர்வும், ஒரு சமூகத்தின் கலாச்சாரப் பெருமிதமும் பின்னிப் பிணைந்துள்ளன. பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு மாளிகையின் முற்றத்தில் தொடங்கிய இந்தப் பயணம், இன்று புவிசார் குறியீடு பெற்று உலகளாவிய பொக்கிஷமாக மாறியிருப்பது தமிழர்களாகிய நமக்குக் கிடைத்த மாபெரும் பெருமையாகும். இயந்திரங்கள் உலகை ஆக்கிரமித்தாலும், மனிதக் கைகளின் உழைப்பிற்கும், உள்ளத்தின் நேசத்திற்கும் ஈடு இணையான ஒரு பொருளை எந்தத் தொழிற்சாலையாலும் உருவாக்கிவிட முடியாது என்பதற்கு செட்டிநாடு கொட்டான் ஒரு வாழும் சாட்சியாகும். பனை மரங்கள் இருக்கும் வரையிலும், நமது பாரம்பரியத்தைப் போற்றும் உள்ளங்கள் இருக்கும் வரையிலும், செட்டிநாடு கொட்டானின் வண்ணங்கள் வரலாற்றின் பக்கங்களில் மங்காமல் ஒளிர்ந்து கொண்டே இருக்கும்.