ஆங்கிலேயர் ஆட்சியில் உப்புத் தொழில் ஒரு ஏகபோகச் சுரண்டலின் வரலாறு | உப்பிட்டவரை
19-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் இந்தியாவில் ஆங்கிலக் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் அதிகாரம் வலுப்பெற்றது. வரி வசூலைத் தாண்டி, மக்களின் அத்தியாவசியத் தேவைகளின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்த நினைத்த கம்பெனி, 1802-ஆம் ஆண்டில் உப்பு உற்பத்தியிலும் விற்பனையிலும் தனது ஏகபோக உரிமையை (Monopoly) அறிவித்தது. இது இந்திய வரலாற்றில் ஒரு கருப்புப் பக்கத்தின் தொடக்கமாகும்.
இஸ்லாமிய வணிகர்களின் வெளியேற்றமும் புதிய ஆதிக்கமும்
ஆங்கிலேயர்கள் ஆட்சிக்கு வருவதற்கு முன்னதாக, முத்து, சங்கு, மீன் மற்றும் உப்பு வாணிபத்தில் தென் தமிழகத்தைச் சேர்ந்த இஸ்லாமியர்கள் குறைந்த மூலதனத்துடன் ஈடுபட்டு வந்தனர். ஆனால், ஆங்கிலேயர்கள் இந்தப் பகுதிகளில் தங்களது இனத்தவரையே வாணிபத்தில் அமர்த்தினர். இதன் விளைவாக, இராமநாதபுரம் மற்றும் திருநெல்வேலி கடலோரப் பகுதிகளில் உப்பள உரிமையாளர்களாக இருந்த இஸ்லாமியர்கள் தங்கள் வாழ்வாதாரத்தை இழந்தனர். அவர்களுக்குப் பதிலாக ஆங்கிலேயர்களும், அவர்களுக்கு நெருக்கமாக இருந்த செட்டியார் சமூகத்தினரும் உப்பு வாணிபத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தத் தொடங்கினர்.
1889-ன் உப்பு வரிச் சட்டம் கிடுக்கிப்பிடி விதிகள்
1805-ஆம் ஆண்டிலேயே உற்பத்தியாளர்கள் தங்களது உப்பை கம்பெனிக்கு மட்டுமே விற்க வேண்டும் என்ற கட்டாயம் உருவானது. விலையையும் கம்பெனியே தீர்மானித்தது. குறிப்பாக, 1889-ஆம் ஆண்டு கொண்டு வரப்பட்ட உப்பு வரிச் சட்டம், சாதாரண மக்கள் நிலத்திலிருந்து உப்பைச் சேகரிப்பதைக் கூடக் குற்றமாக்கியது.
சட்டத்தின் கடுமையான விதிகள்
அனுமதியின்றி உப்பைக் கொண்டு செல்வது குற்றம்.விவசாயம் அல்லது கட்டுமானம் தவிர வேறு காரணங்களுக்காக உவர் மண்ணைத் தோண்டி எடுப்பது உப்புச் சேகரிப்பதாகக் கருதப்பட்டுத் தண்டிக்கப்படும்.அனுமதியின்றி வெடியுப்பு தயாரிப்பது சட்டப்படி தவறு.விதிகளை மீறுவோருக்கு 6 மாதக் கடுங்காவல் தண்டனை அல்லது 500 ரூபாய் அபராதம் (அன்றைய காலத்தில் இது மிகப்பெரிய தொகை) விதிக்கப்பட்டது.
விண்ணைத் தொட்ட விலை உயர்வு
மக்களின் அத்தியாவசியத் தேவையான உப்பின் விலையை ஆங்கில அரசு படிப்படியாக உயர்த்தியது. 1805-இல் ஒரு மணங்கு (சுமார் 37 கிலோ) 9 அணாவாக இருந்த உப்பின் விலை, 1888-இல் 2 ரூபாய் 3 அணாவாக உயர்ந்தது. இது சாதாரண ஏழை எளிய மக்களால் கற்பனை செய்ய முடியாத ஒரு விலையேற்றமாகும்.
உப்பளங்களின் ராணுவக் கட்டுப்பாடு
உப்பு உற்பத்தி மற்றும் விநியோகத்தைக் கண்காணிக்க ஆங்கில அரசு கடுமையான முறைகளைக் கையாண்டது.தமுக்கடித்தல் சூரியன் மறைவதற்கு முன்னதாகவே தொழிலாளர்கள் வெளியேற வேண்டும். அவர்கள் வெளியேறத் தனிப்பாதை அமைக்கப்பட்டு ஆயுதம் ஏந்திய காவலர்கள் நிறுத்தப்பட்டனர்.சோதனை வேலை முடிந்து திரும்பும் பெண் தொழிலாளர்கள் தங்கள் புடவைத் தலைப்பை உதறிக் காண்பிக்க வேண்டும்; ஆண்கள் தங்கள் கஞ்சிக் கலயங்களைக் கவிழ்த்துக் காண்பிக்க வேண்டும். ஒரு துளி உப்பு கூடத் திருட்டுப் போகக் கூடாது என்பதில் அரசு குறியாக இருந்தது.பாதுகாப்பு உப்புத் தளங்கள் தரைமட்டத்திலிருந்து 4 அடி உயரத்தில் அமைக்கப்பட்டன. உப்புக் குவியல்கள் ஒவ்வொன்றும் 10 முதல் 20 ‘கராஸ்’ (Garce) அளவில் சீராக வைக்கப்பட்டன.
மக்களின் அவலமும் போராட்டமும்
உப்பின் அதீத விலையேற்றத்தால் மக்கள் உணவில் உப்பைத் தவிர்க்கும் அவல நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். மணலில் இருந்து உப்பைத் தயாரித்த மக்களுக்குப் பிரம்படி மற்றும் அபராதங்கள் வழங்கப்பட்டன.இதனை எதிர்த்து 1853-இல் ‘மெட்ராஸ் நேட்டிவ் அசோசியேசன்’ சார்பில் டி.ராமசாமி என்பவரும், கல்கத்தாவில் இருந்த பிரிட்டிஷ் இந்தியர் கழகமும் பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்றத்திற்கு மனுக்களை அனுப்பினார்கள். “உப்பு வரி உயர்வால் மக்கள் பட்டினி கிடக்கிறார்கள்” என்பது அந்த மனுக்களின் சாராம்சமாக இருந்தது.
கலால் முறையும் (Excise System) வணிகச் சூழ்ச்சியும்
1856-இல் பிளவ்டவுண் என்பவர் ‘கலால் முறை’யை அறிமுகப்படுத்தினார். இதன்படி உற்பத்தியாளர்கள் அரசுக்கு உரிமக் கட்டணம் செலுத்திவிட்டு உப்பை வெளிச்சந்தையில் விற்கலாம். ஆனால், இதிலும் ஒரு சூழ்ச்சி இருந்தது. ஏடன் மற்றும் லிவர்பூல் ஆகிய இடங்களில் இருந்து கப்பல்களில் ‘பாரத்திற்காக’ ஏற்றி வரப்படும் உப்பை இந்தியாவில் விற்பனை செய்வதற்காக, உள்நாட்டு உப்புக்கு மிகக் கடுமையான வரி விதிக்கப்பட்டது.
உற்பத்தியாளருக்கு 2 மணங்கு உப்புக்கு வெறும் 1 அணா 9 பைசா மட்டுமே கிடைத்தது. இதில் உற்பத்திச் செலவையும் பார்த்துவிட்டு அவர்கள் பிழைப்பது சாத்தியமற்றதாக இருந்தது.
ஆங்கிலேயர்களுக்கு உப்பு என்பது வெறும் லாபம் தரும் ஒரு பொருள். ஆனால் இந்தியர்களுக்கோ அது உயிர்நாடி. இந்தச் சுரண்டலே பின்னாளில் மகாத்மா காந்தியின் ‘தண்டி யாத்திரை’க்கு வித்திட்டது. 1926-இல் கொண்டுவரப்பட்ட ‘மாற்றியமைக்கப்பட்ட கலால் முறை’ கூட அரசின் ஏகபோகத்தையே உறுதி செய்தது. ஆங்கிலேயர்களின் இந்த உப்பு வரிச் சட்டங்கள் இந்தியாவின் பொருளாதாரத்தையும், சாமானிய மக்களின் வாழ்வாதாரத்தையும் எந்த அளவிற்குச் சிதைத்தன என்பதற்கு இந்த வரலாறு ஒரு சாட்சியாகும்.
#BritishIndia #SaltHistory #IndianHistory #ColonialExploitation #TamilHistory #SaltTax #DandiMarchHistory #SouthIndianHistory #SaltProduction #MadrasPresidency#Book #Books #Booklovers #TamilBooks #TamilLiterature #SangamLiterature #TamilHistory #SouthIndianHistory #DravidianArchitecture #TamilReads #Kalvettiyal #Top10Books #MustReadTamil #BookRecommendations #BestSellers #ReadingList2025 #BooksToRead #BookBucketList #FiveStarReads #Heritager #HeritagerIn #HeritagerBooks #TeamHeritager #HeritagerReads #IndianHeritage #IndianHistory #CulturalHeritage #Indology #HistoricalIndia #TempleArchitecture #AncientIndia #HistoryBuff #rootsandculture
Category: