சிறுகதைகள்

கதாபாத்திரங்கள் அறிமுகம் இளங்குமரன் – சோழ கடற்படை உப தளபதி இராஜேந்திர சோழர் – சோழ சக்கரவர்த்தி வேல் சென்னி – இளங்குமரன் தோழன் சஞ்சீவ சித்தர் – சோழ கடற்படை தலைமை வைத்தியர் பூர்வ குடிகள் தலைவன் வானவன் மாதேவி – சோழ பட்டத்து அரசி தேவயாழினி – இளங்குமரன் மனைவி செந்தமிழ் செல்வி – இளங்குமரன் மகள் கதைக்களம் : “சோழக் கடற்படை கடாரத்தை வென்ற பின் தாயகம் திரும்பும் வேளையில் நிகழ்வதாக” கற்பனை

டும்…டும்…டும்…  இதனால் சோழப் பெருநாட்டின் சகல ஜனங்களுக்கும் அறிவிப்பது என்னவென்றால் நமது மகா மன்னர் கோப்பரகேசரி வர்மன் இராஜேந்திர சோழன் நமது நாட்டின் நால்வகைப் படைகளுக்கும் புதிதாக படைவீரர்களை சேர்க்கத் திட்டமிட்டுள்ளார். எனவே தகுதியுள்ள வீரர்கள் நாளை மறுநாள் நடைபெறும் தேர்வில் கலந்துகொள்ள அறைகூவல் விடுத்துள்ளார்… டும்.… டும்… டும்…  முரசறைபவன் கூறிய செய்தியைக் கேட்ட கண்ணம்மாவிற்கு இருப்பு கொள்ளவில்லை. அமிர்தனை உடனே சந்தித்து பேச வேண்டும் போல் இருந்தது. எப்பொழுது மாலை ஐந்து மணி ஆகும்

இருகைகளிலும் வழிந்த ரத்தத்தின் வாசனை மூளையில் எட்ட, அப்படியே விக்கித்து அமர்ந்தார் சோழியவரையன். என்ன ஆயிற்று எனக்கு என்ற கேள்வி அவர் மனதில் பேயாட்டம் போட்டது. கண்கள் இருட்டினார் போல தோன்றியது. இன்று காலை நேரம் மீண்டும் திரும்பாதா… திருத்திக் கொள்வேனே… என்று பரிதவிப்புடன் சற்று மயக்கம் வந்தது அவருக்கு. இன்று காலை சோழியவரையன் மெதுவாக சென்றடைந்தபோது பிரம்மராயன் வீட்டில் இல்லை. தூரத்தில் இருந்து வந்த களைப்பின் வலி தெரிய, அப்படியே ராயனின் வீட்டுத் திண்ணையில் அமர்ந்தார்.

ராஜேந்திரரே !,,,,, நாளை,,,, நாளைக்கு என்ன ? வீரம்மா ஆடித் திருவாதிரை,,, ஆடாத திருவாதிரையும் உண்டோ ? தேவீ மன்னரே ! போதும்,,கெக்கலிப்பு,, சொல் வீரம்மா நாளை , என்னவரின் பிறந்த நாள் ! ஆஹா ! ஆஹா !,,,எம் வாழ்த்துக்களையும் செப்புக தேவி,, எம் சார்பாக பட்டாடைகள்,பொன்னாபரணங்கள் கொடுத்து விட்டாய்தானே ? நிவந்தங்கள் ஏதேனும் கொடுக்க வேண்டுமா ?  காஞ்சியிலிருந்து திருவாலங்காடு செப்பேடு வெட்டிய ஆராவமுதனை வரச்சொல்லிவிடலாமா ?  மன்னரே !,,, ஏன் முறைக்கிறாய் ? தேவீ

தஞ்சையில் இருந்து பந்தர் பட்டிணம்  நோக்கி குதிரையில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தார் நாகன். நாகன் பந்தர்பட்டினத்தில் பொறுப்பில் இருக்கும் தளபதி  ஆவார் …இவரே கடற்படை கனதிபதி.  அரண்மனையில் சேனாபதி விசாலனின் செய்தியைப் பெற்றுக் கொண்டு விரைவாக ஊர் திருப்பிக் கொண்டிருந்தார். விடியற்காலையில் சேனாபதி வீட்டில் அருந்திய நீராகாரம் வயிற்றில் குளிர்ந்து கொண்டிருந்தது. சூரியோதயம் முன்பு ஆரம்பித்தப் பயணம். சூரியன் வானில் முன்னேறிக் கொண்டிருந்த சமயம் நாகன் , ஊரின் குடியிருப்புப் பகுதியைத் தாண்டிக் கொண்டிருந்தார்…. வீட்டில் இருக்கும் பெண்கள்

சுவர்ணமுகி ஆற்றில் மணல் துகள்கள் பொன்னிறத்தில் மின்னிக்கொண்டிருந்தன. கதிரவன் கொஞ்ச நேரத்தில் மறைவிடத்தைத் தேடத் தொடங்கிவிடும். வட மேற்கில் விருஷபாத்ரி, நீலாத்ரி, அஞ்சனாத்ரி, சேஷாத்ரி, கருடாத்ரி, நாராயணாத்ரி, வேங்கடாத்ரி ஆகிய ஏழுமலைகளும் சூரியனுக்கு தஞ்சம் தர தயாராக இருந்தன. “போவ்..ஆத்துல தண்ணி நெறிய ஓடிக்கும்ல முன்னாடி காலத்துல..” பூங்கோதை கேட்டாள். “ஆமாயமா..கலிகாலம். மானம் குடுக்குற மழயக் கூட, கேட்டு போட்டு பூட்டிக்கிறாங்க..இந்த மணல் எத்தினி நாளிக்கோ? அப்பறம் மன போட்டு, சதர அடிக்கு ரேட் சொல்வானுங்க..” சொல்லிக்கொண்டே

அபிஷேகமில்லை. ஆராதனையில்லை. தீபங்களுமில்லை. சிவாச்சாரியார்களும் இல்லை. மந்திரங்கள் ஓதுவாருமில்லை. அஷ்டாதச வாத்தியங்கள் இசைப்பாருமில்லை. ஏறத்தாழ மக்களால் கைவிடப்பட்டுவிட்டது போன்று காட்சியளித்தது அந்தச் சிவாலயம். சருக்கென்று எழுந்தமர்ந்தார் அவர். கனவில் கண்ட அந்தக் காட்சி அவரது நித்திரையைத் தடைசெய்திருந்தது. எப்போதும் மலர்ச்சியுடன் திகழும் அவரது கம்பீரம் கமழும் வதனத்தில் கவலை எனும் திரை படர்ந்திருந்தது. “என்ன இது துர்சொப்பனம்?” தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்டார். சிவசரணசேகரனான அவர் “கைவிடப்பட்ட ஆலயம்” ஒன்று கனவில் காட்சியளித்ததால் கவலைக்குள்ளாகியிருந்தார். இப்படியும் நடக்குமா என்ன? ஆலயத்தை

பனிப்பொழியும் காலை வேளையில் வீரர்கள் போர்ப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டிருந்தார்கள். வாள் உரசும் சத்தம் அந்த பகுதியை நிறைத்தது. போர் வீரர்களுக்குப் பரவன் மழபாடி பயிற்சியளித்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் இரண்டு வீரர்களை அழைத்து வாள் சண்டையிட செய்தார். இருவரும் திறமையானவர்கள். ஒருவரையொருவர் ஆக்ரோசமாக சண்டையிட்டனர். வாள்கள் மின்னல் போன்று மின்னின. இறுதியாக ஒருவன் வெற்றி பெற்றதாக அறிவித்தார். அவனை மற்ற வீரர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். இவன் மாறன் என்ற வீரனின் மகன். “உங்க அப்பாவைப்போலவே நீயும் சிறந்த வாள் வீரன்தான்.

வளர்பிறையின் இரண்டாம் நாள், வானில் சிறு கீற்றாய், வெண்மதியும், மினுக்கும் நட்சத்திரங்களும் இரவைப் போர்த்தியிருந்த இருளின் கருங்கரங்களோடு போட்டி போட்டுக் கொண்டிருக்க, கீழே ஆங்காங்கே மினுத்த தீப்பந்தங்கள் அந்தப் பணியைச் செய்ய முயன்று கொண்டிருந்தன. அது அந்த சிற்றூரின் பரபரப்பான கடைத்தெரு.  விளைந்த நெல்லைக் கொடுத்து, வாங்குவதற்கென, நெருப்பில் சுட்ட வண்ணக்கலவைகள் பூசிய பானைகள், குவளைகள், முத்து மாலைகள், பலகாரங்கள், காய் கனிகள்‌ என்று அனைத்துக் கடைகள் முன்னும் சிலர் நின்றிருந்தனர். அறுவடை முடிந்து சில நாட்களேயான

பாலாறு தளிர்நடையோடும் செய்யாறு மணங்கமழ் மலர்கள் சுமந்தும் வேகவதி ஆறு தன்பெயருக்கேற்பவும் சுழித்தோடிக் கூடும் திருமுக்கூடல் ஆதுலர் சாலையில் ‘இராஜேந்திர சோழ மாவலி வாண ராஜன்‘ இருக்கையில் அமர்ந்தான் வீரராஜேந்திரன். முடிசூடிய ஐந்தாண்டுகளுக்குப்பிறகு திருமுக்கூடல் வருகை என்பது வெங்கடேச பெருமாளை தரிசிக்கவா…, ஜெயங்கொண்ட சோழ மண்டலத்து, களத்தூர் கோட்டத்து, தனியூர் ஸ்ரீ மதுராந்தக சதுர்வேதி மங்கலத்து வட பிடாகை திருமுக்கூடலில் ஐம்பத்தைந்து வரிகளில் பெரும் கல்வெட்டு எழுப்பிடவா… அல்லது பரந்து விரிந்த கூடத்தில்  செயல்படும் வேத கல்லூரியையும்