தமிழகத்தின் நெற்களஞ்சியம் என்று போற்றப்படும் தஞ்சாவூர், வெறும் விவசாயத்திற்கு மட்டுமல்ல, கலைகளின் சங்கமத்திற்கும் உலகப்புகழ் பெற்றது. சோழர்களின் கட்டிடக்கலை, நாயக்கர்களின் ஓவியங்கள், மராட்டியர்களின் இசை எனத் தஞ்சையின் மண் கலைகளால் செதுக்கப்பட்டது. அந்த வரிசையில், பார்ப்பவர் கண்களைப் பறிக்கும் வண்ணமும், நுணுக்கமான வேலைப்பாடுகளும் கொண்ட ‘தஞ்சாவூர் கலைத்தட்டு’ (Thanjavur Art Plate) ஒரு தனித்துவமான காவியமாகும். பித்தளை, செம்பு, வெள்ளி என மூன்று உலோகங்கள் இணைந்து ஒரு வரலாற்றுச் சுவடி போலக் காட்சியளிக்கும் இந்தத் தட்டுகள், வெறும் அலங்காரப் பொருட்கள் அல்ல; அவை ஒரு சமூகத்தின் உழைப்பு மற்றும் ஒரு பேரரசின் ரசனையின் சாட்சி.

கலையின் தோற்றம்: ஒரு ராஜதந்திரப் பரிசு

தஞ்சாவூர் கலைத்தட்டின் பிறப்பு என்பது ஒரு சுவாரசியமான வரலாற்று நிகழ்வோடு தொடர்புடையது. கி.பி. 18-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், தஞ்சாவூரை மராட்டிய மன்னர் இரண்டாம் சரபோஜி (Rajah Serfoji II) ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்தார். கலைகளின் தீவிர ரசிகரான அவர், தனது அரண்மனைக்கு வரும் வெளிநாட்டுத் தூதர்களுக்கும், விருந்தினர்களுக்கும் வழங்குவதற்காக ஒரு தனித்துவமான பரிசுப் பொருளை உருவாக்க விரும்பினார்.

அப்பொழுது தஞ்சாவூரில் வாழ்ந்த புகழ்பெற்ற ‘விஸ்வகர்மா’ சமூகத்தைச் சேர்ந்த கைவினைஞர்களிடம் இந்த பொறுப்பு ஒப்படைக்கப்பட்டது. அதுவரை அவர்கள் பித்தளைப் பாத்திரங்களிலும், கோயில் சிலைகளிலும் காட்டிய வித்தையை, ஒரு தட்டில் கொண்டு வர முயன்றனர். விளைவுதான், ‘கங்கா-ஜமுனா’ பாணி என்று அழைக்கப்படும் இந்த கலைத்தட்டு. அன்று அரண்மனை வாசலில் தொடங்கிய இந்தப் பயணம், இன்று உலகெங்கிலும் உள்ள கலை ரசிகர்களின் வரவேற்பறைகளை அலங்கரித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

மூன்று உலோகங்களின் சங்கமம்: கைவினை ரகசியம்

ஒரு தஞ்சாவூர் கலைத்தட்டை உற்று நோக்கினால், அதில் மூன்று வெவ்வேறு நிறங்கள் மின்னுவதைக் காணலாம். இது தற்செயலாக நிகழ்ந்ததல்ல. இதன் பின்னணியில் ‘Damascening’ எனப்படும் ஒரு நுணுக்கமான உலோகம் பதிக்கும் கலை உள்ளது.

இந்தத் தட்டின் அடிப்படை (Base) பித்தளையால் (Brass) ஆனது. இதன் மையப்பகுதியிலும், ஓரங்களிலும் செப்பு (Copper) மற்றும் வெள்ளி (Silver) தகடுகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. பொதுவாக, தட்டின் மையத்தில் ஒரு தெய்வத்தின் உருவமோ அல்லது புராணக் காட்சியோ செதுக்கப்பட்டிருக்கும். இந்த உருவங்கள் முதலில் ஈயத்தினால் (Lead) செய்யப்பட்ட அச்சுக்களில் செதுக்கப்பட்டு, பின்னர் வெள்ளித் தகடுகளில் ‘Embossing’ முறையில் தட்டி எடுக்கப்படுகின்றன.

இந்த வேலைப்பாடுகள் தட்டின் மீது பதிக்கப்படும்போது, தட்டையான தட்டின் மீது அந்த உருவங்கள் முப்பரிமாணத்தில் (3D effect) எழுந்து நிற்பது போன்ற உணர்வைத் தரும். சிவந்த செப்பு, பொன்னிறப் பித்தளை மற்றும் வெண்மையான வெள்ளி என மூன்று உலோகங்களும் ஒன்றிணைந்து உருவாக்கும் அந்த வண்ணக் கலவை, காண்போரை வியக்க வைக்கும்.

சரபோஜி மன்னரின் பார்வையும் கைவினைஞர்களின் அர்ப்பணிப்பும்

இரண்டாம் சரபோஜி மன்னர் ஒரு சிறந்த கல்வியாளர் மற்றும் கலை நுணுக்கம் தெரிந்தவர். அவர் வெறும் உத்தரவுகளை மட்டும் இடவில்லை; கைவினைஞர்களுக்குப் புதிய நுட்பங்களைக் கற்க வெளிநாட்டு ஓவியங்களையும், மாதிரிகளையும் அறிமுகப்படுத்தினார். ‘பிதாரி’ (Bidri) எனப்படும் ஹைதராபாத் கலைக்கும், தஞ்சையின் பாரம்பரிய வேலைப்பாட்டிற்கும் இடையே ஒரு பாலமாக இந்தக் கலைத்தட்டு உருவானது.

இந்தக் கலையில் ஈடுபடும் கலைஞர்கள் வெறும் தொழிலாளர்கள் அல்ல; அவர்கள் ஒவ்வொரு தட்டையும் ஒரு வழிபாடாகவே கருதுகின்றனர். ஒரு சிறிய தட்டை உருவாக்கி முடிக்கக் கூடப் பல நாட்கள் தேவைப்படுகின்றன. முதலில் ஒரு கருப்பு நிறப் பசையை (Asphalt/Wax) தட்டின் பின்புறம் தடவி, அதன் மீது வெள்ளி உருவங்களைப் பதிப்பார்கள். இது அந்த உருவங்கள் அசையாமல் இருக்கவும், காலப்போக்கில் விழுந்துவிடாமல் இருக்கவும் உதவுகிறது. இன்றைய எந்திர யுகத்திலும், தஞ்சாவூர் கலைத்தட்டுகள் இன்றும் கைகளாலேயே செதுக்கப்படுவதுதான் இதன் ஆகச்சிறந்த பெருமை.

சின்னங்களும் சிறப்பம்சங்களும்: ஒரு ஆன்மீகத் தேடல்

தஞ்சாவூர் கலைத்தட்டுகளில் செதுக்கப்படும் உருவங்கள் பெரும்பாலும் இந்து புராணக் கதைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. அஷ்டலட்சுமி, விநாயகர், நடராஜர் மற்றும் சரஸ்வதி போன்ற தெய்வ உருவங்கள் மையப் பகுதியை அலங்கரிக்கின்றன. மேலும், தஞ்சைக்கே உரிய ‘யாழி’ (Yali) உருவங்கள், தாமரை மலர்கள் மற்றும் அன்னப்பறவைகள் போன்ற வடிவமைப்புகள் தட்டின் விளிம்புகளில் நுணுக்கமாகச் செதுக்கப்படுகின்றன.

20-ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில், தஞ்சை அருங்காட்சியகத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு கலைத்தட்டில் நடராஜர், பதஞ்சலி முனிவர் மற்றும் சிவகாமி அம்மையார் ஆகியோரின் உருவங்கள் அத்தனை நேர்த்தியாகச் செதுக்கப்பட்டிருந்தது குறிப்பிடத்தக்கது. காலப்போக்கில், இவை வெறும் மத அடையாளங்களைத்தாண்டி, இந்தியக் கலைத்திறனின் அடையாளமாக மாறிவிட்டன.

புவிசார் குறியீடு மற்றும் நவீன அங்கீகாரம்

தஞ்சாவூர் கலைத்தட்டின் தனித்துவத்தைப் போற்றும் வகையில், இந்திய அரசு இதற்கு ‘புவிசார் குறியீடு’ (Geographical Indication – GI Tag) வழங்கியுள்ளது. அதாவது, தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தில் உள்ள கைவினைஞர்களால், பாரம்பரிய முறையில் தயாரிக்கப்படும் தட்டுகள் மட்டுமே உண்மையான தஞ்சாவூர் கலைத்தட்டுகள் என்று அழைக்கப்படத் தகுதியானவை.

சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, காந்தியச் சிந்தனைகளின் அடிப்படையில் குடிசைத் தொழில்களுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டபோது, இந்தக் கலை மீண்டும் புத்துயிர் பெற்றது. ‘பூம்புகார்’ போன்ற அரசு நிறுவனங்கள் மற்றும் பல்வேறு கூட்டுறவுச் சங்கங்கள் மூலம் இந்தக் கலைஞர்களின் வாழ்வாதாரம் காக்கப்படுகிறது. இன்று இவை வெறும் பரிசுகள் மட்டுமல்ல, சர்வதேச அளவில் இந்தியாவின் கலைச் செழுமையை எடுத்துச் செல்லும் தூதுவர்களாகவும் விளங்குகின்றன.

அழியாத கலைச் சுவடு

தஞ்சாவூர் கலைத்தட்டு என்பது வெறும் உலோகங்களின் கலவை அல்ல; அது ஒரு வரலாற்றுத் தொடர்ச்சி. ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு கலைஞர் சுத்தியலால் வெள்ளித் தகட்டைத் தட்டும்போது, அங்கே சரபோஜி மன்னரின் கனவும், விஸ்வகர்மா கலைஞர்களின் பல தலைமுறை ரகசியங்களும் உயிர்பெறுகின்றன.

இயற்கை வண்ணங்களும், கைவேலைப்பாடுகளும் நிறைந்த இந்தக் கலைப் பொருட்கள், மெருகேற மெருகேற இன்னும் பொலிவு பெறுகின்றன. தஞ்சையின் மண்வாசனை மாறாமல், அந்த மூன்று உலோகங்களின் ஒளி வீசும் இந்தக் கலைத்தட்டுகள், வரும் தலைமுறைக்கும் நம் முன்னோர்களின் கலைத் திறமையை மௌனமாகப் பறைசாற்றிக் கொண்டே இருக்கும். நாம் இந்த அரிய கலைப் பொருட்களைப் போற்றிப் பாதுகாப்பதன் மூலம், நம் வரலாற்றையும் சேர்த்துப் பாதுகாக்கிறோம் என்பதுதான் நிதர்சனம்.