சிலர் பாண்டுரங்கன் என்ற பெயர் வைணவப் பெயர், வைணவப் பெயர்கள் தமிழோடு தொடர்பில்லை என்று கூறுவதுண்டு. ஆனால், ஆழமான சொல்லாய்வும் பழந்தமிழ் இலக்கியச் சான்றுகளும் இப்பெயர் தமிழ் மரபோடு, குறிப்பாகச் சைவத்தோடு எவ்வளவு நெருங்கிய தொடர்புடையது என்பதைத் தெளிவாக விளக்குகின்றன.

சங்கப் புலவர் பாண்டுரங்கனார்

சங்கப் புலவர்கள் வரிசையில் “பாண்டுரங்கனார்” என்ற பெயர் மிகவும் தனித்துவமானது. நற்றிணையின் 295-ஆம் பாடலை இயற்றிய இவர் மதுரைப் பகுதியைச் சேர்ந்தவராகக் கருதப்படுகிறார். சங்க காலத்தில் பெயர்கள் பெரும்பாலும் திணை, சார்ந்திருக்கும் இடம், தொழில், அல்லது இயற்பெண்பின் அடிப்படையில் அமைந்தன. வடமொழிப் பெயர்கள் மிகக் குறைவாகவே காணப்பட்ட அக்காலகட்டத்தில், ஒரு சங்கப் புலவர் இப்பெயரைக் கொண்டிருந்தது ஆய்வாளர்களுக்குப் பெரும் ஆச்சர்யமாக அமைகிறது.

சொல்லாய்வு – ‘பாண்டு’ இப்பெயரை மொழியியல் அடிப்படையில் அணுகும்போது இதன் ஆழமான வேர்கள் புலப்படும்:

பாண்டு: ‘வெண்மை’ அல்லது ‘வெளிறிய நிறம்’ எனப் பொருள்படும்

உதாரணமாக, வெளிறிய நிறத்தில் பிறந்ததாலேயே பஞ்சபாண்டவர்களின் தந்தை ‘பாண்டு’ என அழைக்கப்பட்டார். இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழிகளில் இப்பெயர் வெண்மையைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டது.

அரங்கன்

‘அரங்கம்’ (ஆடல் களம் அல்லது மணற்றிட்டு) சார்ந்தவன்.

திராவிட வேர்கள்

அனைத்துத் திராவிட மொழிகளிலும் ‘வெள்’, ‘வேள்’, ‘பொல்’, ‘தெல்’ என வெண்மையைக் குறிக்கும் ஒத்த சொற்கள் பயின்று வருகின்றன. குறிப்பாக, குரூக், கோலமி, கோண்டி போன்ற வட மற்றும் மத்திய இந்தியத் திராவிட மொழிகளில் வெண்மையைக் குறிக்க பண்று, பாண்று, பாண்ரீ ஆகிய சொற்களே காணப்படுகின்றன. ஆக, இதுவும் வெண்மை என்ற சொல்லின் வேரிலிருந்தே உருவானது என்பது தெளிவு.

பாண்டரங்கம் – ஈசனின் வெண்ணீற்று ஆடல்

அன்றைய காலகட்டத்தில் ‘பாண்டுரங்கன்’ என்பது விஷ்ணுவின் வடிவமாகக் கருதப்படவில்லை; மாறாக, அது சிவபெருமானின் அடையாளமாகவே சுட்டப்பட்டது.

‘பாண்டு’ (வெண்மை) + ‘அரங்கம்’ (ஆடும் தளம்) = பாண்டரங்கம். பிரளய காலத்தில் உலகம் அழியும்போது, அனைத்தும் சாம்பலாகி வெண்ணிறமாக மாறிப்போன அரங்கில், சிவபெருமான் வெண்ணீறு பூசி ஆடும் ஆடலே ‘பாண்டரங்கம்’ எனப்படுகிறது. “கொடுகொட்டி” ஆடல் கால வேகத்தையும், “பாண்டரங்கம்” ஆடல் அனைத்துப் பொருட்களின் ஒடுக்கத்தையும் குறிக்கும் குறியீடுகளாகும்.

சிலப்பதிகாரச் சான்று

இளங்கோவடிகள் சிலப்பதிகாரத்தின் கடலாடு காதையில், மாதவி ஆடிய பதினொரு வகை ஆடல்களைக் குறிப்பிடுகிறார். அதில் பாண்டரங்கம் பற்றிய குறிப்பு வருமாறு:

“தேர்முன் நின்ற திசைமுகன் காண பாரதி ஆடிய பாண்ட ரங்கமும்”

முப்புரத்தை எரித்த பிறகு, பிரம்மா தேரின் முன்னே அமர்ந்து காண, சிவபெருமான் ஆடிய ஆடல் இது. இங்கு இறைவன் “பாரதி” (சரஸ்வதி) கோலம் பூண்டு ஆடியதாகவும் ஒரு நுட்பமான விளக்கம் உரைக்கப்படுகிறது.

கலித்தொகைச் சான்று

சங்கப் பாடல்கள் இறைவனை அவனது வீரச் செயல்கள் மற்றும் இயற்கை நிறங்களைக் கொண்டே அடையாளப்படுத்துகின்றன. கலித்தொகையின் கடவுள் வாழ்த்துப் பாடலில் (பாடல் 1), சிவபெருமானின் பாண்டரங்க ஆடல் சித்திரம் மிகத் தெளிவாகத் தீட்டப்பட்டுள்ளது:

“கணபதி ஒருவன் ஆகக் கடும்பகல் பிணப்பிறங்கு எடுப்ப, நீ பாண்டரங்கம் ஆடுங்கால்”

யுக முடிவில் அனைத்தும் சுடுகாடாக மாற, எங்கும் வெண்சாம்பல் நிறைந்திருக்க, கணங்கள் புடைசூழ ஈசன் ஆடிய அந்த ‘பாண்டரங்கம்’ உக்கிரமானது. இங்கு “பாண்டரங்கம்” என்பது சாம்பல் பூசிய வெண்மையான கோலத்தையே முதன்மைப்படுத்துகிறது. தமிழ் மரபில் ‘பாண்டுரங்க’ என்ற சொல் தூய்மையையும், பரம்பொருளின் ஒளிமிக்க வெண்மைத் தன்மையையும் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டது.

சங்க இலக்கியத்தின் ‘பாண்டரங்கம்’ என்பது காலப்போக்கில் பக்தி இலக்கியக் காலத்தில் ‘பாண்டுரங்கனாக’ உருப்பெற்று, தமிழரின் வழிபாட்டு உணர்வில் இரண்டறக் கலந்துள்ளது.

இதற்கு மற்றொரு வலுவான கருதுகோளும் உண்டு. சங்க இலக்கியம் கூறும் ‘வெள்ளைத் தேவர்’ (பலராமர்) வழிபாடு காலப்போக்கில் தமிழகத்தில் வைணவ மரபோடு இணைந்து பாண்டுரங்கனாக (விஷ்ணுவின் வடிவம்) உருமாற்றம் பெற்றிருக்கலாம்.

தமிழ்ச் சைவத்தின் ஆணிவேரான பத்தாம் திருமுறையான திருமந்திரத்தில், ஈசனின் பல்வேறு கூத்து வகைகளைப் பட்டியலிடும்போது ‘பாண்டரங்கம்’ மிகத் தெளிவாகச் சுட்டப்படுகிறது.

“கொடுகொட்டி பாண்டரங் கோடுசங் கார
நடமெட்டோ டைந்தாறு நாடியுள் நாடுந்…”

விளக்கம்: எல்லாவற்றையும் அழித்து ஆடும் ‘கொடுகொட்டி’, முப்புரங்களை எரித்த சாம்பலை அணிந்து ஆடும் ‘பாண்டரங்கம்’, பிரமனது தலையைக் கையில் ஏந்தி ஆடும் ‘காபாலம் (கோடு)’, மற்றும் ‘சங்காரக் கூத்து’ என ஈசனின் ஆடல்களைத் திருமூலர் வகைப்படுத்துகிறார். சிவபெருமானின் முப்புரமெரித்த நிகழ்வின் சாம்பல் நடனமாகவே இது இங்கும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.

காரைக்கால் அம்மையார் (பதினொன்றாம் திருமுறை)

சங்க காலத்திற்கு அடுத்தபடியாக, பக்தி இலக்கியத்தின் தொடக்கமாகக் கருதப்படும் காரைக்கால் அம்மையாரின் பாடல்களில் சிவபெருமானின் ஆடல் வகைகள் மிக நுட்பமாகப் பேசப்படுகின்றன. அவரின் ‘மூத்த திருப்பதிகங்களில்’ திரிபுரத் தாண்டவம், பாண்டரங்கம், சம்காரத் தாண்டவம், துணங்கைக் கூத்து ஆகிய நடனங்கள் ஈசனின் சுடுகாட்டு ஆடல்களாகவும் வெண்ணீற்று ஆடல்களாகவும் போற்றப்படுகின்றன.

அடியார்க்கு நல்லார் உரை (சிலப்பதிகார உரை)

ஒரு சொல் தமிழ் மரபில் எவ்வளவு ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது என்பதை உரை ஆசிரியர்களின் விளக்கங்கள் வழியாகவே நாம் உணர முடியும். சிலப்பதிகாரத்தில் மாதவி ஆடிய ‘பதினோராடல்’ பற்றிய குறிப்புக்கு உரை எழுதிய அடியார்க்கு நல்லார், ‘பாண்டரங்கம்’ குறித்துப் பழந்தமிழ் ஆடல் இலக்கண மேற்கோளை எடுத்துக் காட்டுகிறார்:

“பாண்டரங்கம் முக்கணா னாடிற் றதற்குறுப்
பாய்ந்தன ஆறா மெனல்”

விளக்கம்: முக்கண்ணனான சிவபெருமான் ஆடிய பாண்டரங்கக் கூத்திற்கு ‘ஆறு உறுப்புகள்’ (Six essential elements) இருந்தன என்பதை பழந்தமிழ் இலக்கணக் குறிப்புகள் வழி அவர் நிறுவுகிறார். இது பாண்டரங்கம் என்பது முறையான இலக்கணம் வகுக்கப்பட்ட ஒரு பழம்பெரும் தமிழ்க் கூத்து என்பதை மெய்ப்பிக்கிறது.

பழந்தமிழ் ஆடல் இலக்கண நூல்கள்

தமிழரின் தொன்மையான கலைகளைப் பேசும் நாடக மற்றும் ஆடல் இலக்கண நூல்களில், கூத்துகள் பலவாறாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. அதில் சிவபெருமான் ஆடிய பாண்டரங்கம், ‘சாந்திக் கூத்து’ (அழிவின் முடிவில் வரும் அமைதியை / ஒடுக்கத்தை உணர்த்தும் கூத்து) வகைக்குள் அடங்கும். இது ‘வெள்ளைக் கூத்து’ அல்லது ‘வெண்ணீற்றுக் கூத்து’ என்ற பொருளிலும் பலரால் கையாளப்பட்டுள்ளது.

நூல் தலைப்பு: தஞ்சை பெருவுடையார் கோவில் சோழர் ஓவியங்கள் – வரலாற்றுத் தகவல்கள்

படம் உணர்த்தும் வரலாற்றுப் பின்னணி:

தஞ்சைப் பெருவுடையார் கோவிலின் (கர்ப்பக்கிருகத்தைச் சுற்றியுள்ள சாந்தாரப் பகுதியில்) அமைந்துள்ள உலகப் புகழ்பெற்ற சோழர் காலத்து ஓவியம் இது. உங்கள் நூலின் அட்டைப்படமாகவோ அல்லது முக்கிய அத்தியாயத்தின் தொடக்கமாகவோ அமைய இந்த ஓவியமும் தலைப்பும் மிகப்பொருத்தமாக இருக்கும்.

காட்சி விளக்கம்: முப்புரம் எரித்த பெருமான் (திரிபுராந்தகர்)

நாம் முன்னரே விவாதித்த “பாண்டரங்கம்” ஆடல் மற்றும் முப்புரம் எரித்த நிகழ்வின் மிகச் சிறந்த காட்சிப்படுத்தல் இந்த ஓவியமாகும்.

சிவபெருமானின் வீரம்

சிவபெருமான் ஆக்ரோஷமான ‘ஆலீட’ ஆசனத்தில் (போர்க்கோலம்) தேரின் மீது வீற்றிருந்து, கைகளில் மேரு மலையை வில்லாகவும், திருமாலை அம்பாகவும் ஏந்தி, அசுரர்களின் மூன்று பறக்கும் கோட்டைகளை (முப்புரங்களை) அழிக்கத் தயாராக இருக்கும் கம்பீரமான காட்சி இது. இறைவனின் சிவந்த மேனி, விரிசடை, மண்டையோடு மற்றும் பிறைநிலா சூடிய மகுடம் ஆகியவை தத்ரூபமாகத் தீட்டப்பட்டுள்ளன.

பிரம்மா தேரோட்டியாக

வலதுபுறம் கீழ்ப்பகுதியில் நான்கு முகங்களைக் கொண்ட பிரம்மா, சிவபெருமானின் தேரோட்டியாக அமர்ந்திருப்பதைக் காணலாம். பிரம்ம தேவனை பிரிந்த சரஸ்வதி வருந்தினார். அந்த வருத்ததினை போக்குவதற்காக சிவபெருமான் திருநீறு அணிந்து ஆடிய தாண்டவம் இது சிலப்பதிகாரம் குறிப்பிடும்

“தேர்முன் நின்ற திசைமுகன் காண” என்ற பாண்டரங்க ஆடல் வரிக்கு மிகச்சிறந்த வரலாற்றுச் சான்று இந்த ஓவியமே.

கலை நுட்பம்: எட்டு கைகளுடன், போர்க்கருவிகள் தாங்கி நிற்கும் ஈசனின் தோற்றமும், சுற்றியுள்ள தேவர்கள் மற்றும் பூதகணங்களின் சித்தரிப்பும் சோழர் காலக் கலையின் உச்சத்தைக் காட்டுகின்றன.

இந்த ஓவியம் வெறும் கலைப்படைப்பு மட்டுமல்ல; பழந்தமிழரின் இதிகாச அறிவையும், பிரம்மாண்டமான ஒரு தளிர்ப்பரப்பில் (architectural space) வண்ணங்களை ஆயிரம் ஆண்டுகளைத் தாண்டியும் அழியாமல் நிலைநிறுத்திய சோழர்களின் ‘ஃப்ரெஸ்கோ’ (Fresco) தொழில்நுட்பத்தையும் பறைசாற்றும் ஒப்பற்ற வரலாற்று ஆவணமாகும்.

முப்புரம் எரித்த சிவன், அதன் சாம்பல் மீது நின்று பிரம்மாவின் முன் ஆடும் ஆட்டமே பாண்டரங்கம். ஒருகாலத்தில் சங்க இலக்கியப் புலவர்களால் பாடப்பட்ட இந்த ஆடல் சித்திரத்தின் தொடர்ச்சியைப் பிற்காலச் சோழர்களின் ஓவியங்களிலும், நம்முடைய தொன்மையான தளி சார்ந்த சிற்பக் கலைகளிலும் இன்றும் நாம் காண முடிகிறது. ‘பாண்டுரங்கன்’ என்ற சொல் வெறும் வடமொழிச் சொல்லல்ல; அது பழந்தமிழரின் ஆடல் மரபிலும், சொல்லாக்கத்திலும் ஆழமான வேர்களைக் கொண்டது என்பதே வரலாற்று உண்மை.

இந்த இலவச மின்னூலை பெற “Book” பின்னூட்டமிடவும். அவர்களுக்கு மட்டும் அனுப்பப்படும்.

Download Free E-Books on WhatsApp Channel: here

#சங்கஇலக்கியம் #பாண்டுரங்கன் #பாண்டரங்கம் #சோழர்ஓவியங்கள் #தஞ்சைபெரியகோவில் #பெருவுடையார்கோவில் #திரிபுராந்தகர் #சிவபெருமான் #தமிழ்வரலாறு #தமிழர்மரபு #சொல்லாய்வு #தளி #வரலாற்று_ஆய்வு #தமிழ்_கலை
#SangamLiterature #Pandurangan #Pandarangam #CholaFrescoes #ThanjavurBigTemple #CholaPaintings #TamilHeritage #Tripurantaka #TamilHistory #Thali #AncientTamil #DravidianEtymology #TempleArt