Team Heritager

பல்லவர் கலையறியாதாரிலர். மண்டகப்பட்டில் அரும்பி, மல்லையில் விரிந்து, கச்சியின் கற்றளிகளாய்ப் பூத்த பல்லவக் கலைக்கொடியின் மலர்கள் இன்றும் மணம் வீசித் தன் பக்கம் இழுக்கின்றன. என்றோ ஏழாம் – எட்டாம் நூற்றாண்டு என்றில்லாமல், இன்றும் இந்தக் கலைக்கூடங்கள், கடி பொழில் வாழ் கடல்மல்லையில் சாமானியர்களை நிழற்படங்களுக்காகவும், அறிஞர்களை ஆராய்ச்சிக்காகவும், கலை ஆர்வலரைச் சிற்பங்களுக்காகவும் தன்னகத்தே பல நூறாண்டுகளாய் ஈர்த்துக்கொண்டே இருக்கின்றன. கலைப்பொக்கிஷங்களின் மேலேறிக், கீழிறங்கிச் சிரித்துப் படமெடுக்கும் கூட்டம் ஒரு பாலிருக்க, இவற்றினின்று விலகி, நிலமடந்தையைத் தன்

சேலம் நாமக்கல் மாவட்டத்தின் எல்லையில் அமைந்துள்ள பனமரத்துபட்டி அருகில்,  நாமக்கல் மாவட்ட கடைசி கிராமமான கெடமலையை ஒட்டி அமைந்துள்ள மலை ”போதமலை” எனும் போகர் மலை… இந்த மலை சுமார் 3967 அடி உயரமும், அடர்ந்த காடுகள், அழகிய ஓடைகள், பயன் தரும் மூலிகைகள், மான், மயில், முயல், குரங்கு வனம் சார்ந்த உயிரினங்கள் என அருமையான இயற்கை சார்ந்த இடம்… இனி பயணம்.. [ngg src=”galleries” ids=”2″ display=”basic_imagebrowser”]நாங்கள் அதிகாலை 6.00 மணிக்கு பனமரத்துபட்டியில் இருந்து

அருங்காட்சியகங்கள் எப்போதுமே என்னை ஈர்க்கும் இடங்களில் ஒன்று. தமிழகத்தின் பெரிய அருங்காட்சியகம் சென்னையில் உள்ளது என்றாலும் கூட, அதை ”செத்த காலேஜ்” என்றே என் சிறு வயதில் நான் அறிந்திருக்கிறேன். என் சிறுவயதில் யாரும் என்னை அழைத்துச் சென்று இதையெல்லாம் காண்பிக்கவே இல்லை . நான் முதல் முதலாக சென்னை அருங்காட்சியகம் சென்ற போது, நான் கல்லூரியில்; மூன்றாம் ஆண்டு படித்துக்கொண்டிருந்தேன். என்னத் தான் அப்படி வைத்திருக்கிறார்கள் ? என்று அறிந்து கொள்ளவே சென்றேன். தனியாக, அன்றைய

ஒருமுறை என் அப்பா நான் தோற்றபோது என்னை நடத்தியவிதம் மிக நேர்த்தியாக இருந்தது நியாபகம் உள்ளது. நிறைய பேச்சுப்போட்டிக்குச் சென்று இருந்தாலும்இ வெற்றி தோல்விகள் ஒவ்வொரு முறையும் பல்வேறு விதமான உணர்வுகளை நமக்குத் தருகிறது. வெற்றிகள் அதிகம் கொண்டாடப்பட்டதில்லைஇ ஆனால் தோல்வி? அப்படியும் ஒரு வழி உண்டென்பதுஇ அன்று எனக்குப் புரிந்தது. போட்டி முடிந்து வீடு திரும்பிய கணம்முதல் யாரோடும் பேசவில்லைஇ அமைதியாய் அமர்ந்து எங்கு சரியாக பேசவில்லை என்று எண்ணியதை விடஇ இந்தத் தோல்வி என்னை

பிற்கால சோழர்கள் ஆட்சியில் சிற்றரசர்களாக குறுகிப்போன பல்லவர் வழித்தோன்றல்களில் ஒரு பிரிவான கடம்பூர் சம்புவராயர்கள் படைவீட்டை தலைநகராக கொண்டு தொண்டை மண்டலத்தை ஆட்சி செய்தனர். இவர்கள் சோழர்களின் பிடியில் இருந்து விடுவித்துக் கொண்டு சுதந்திரமாக தங்கள் மூதாதையர்களின் பெருமையை நிலைநாட்ட முயன்றனர். இவ்வாறு படைவீடு சாம்ராஜ்யத்துடன் இணைந்திருந்த ஆரணி படைவீடு படிப்படியாய் தனது பெருமையை இழந்த நிலையில் விஜயநகர பேரரசின் காலத்தில் முக்கியத்துவம் பெற்றது.     விஜயநகர பேரரசின் வேலூர் சிற்றரசுக்கு உட்பட்ட மண்டலமாக ஆரணி

பேச்சிப்பாறை காணிக்காரர்கள் – K. வருசக்கனி ஆய்வு மாணவர், நாட்டுப்புறவியல் காணிக்காரர்கள் என்போர் தமிழக, கேரள மாநிலங்களின் தென்கோடியில் மேற்கு மலைத்தொடர் பகுதியில் வாழும் மக்கள் ஆவர்கள். இவர்கள் தமிழகத்தில் கன்னியாகுமரி, திருநெல்வேலி, மாவட்டத்தில் காணப்படுகின்றன. கேரளாவில் திருவனந்தபுரம் மாவட்டத்தில் அதிகமாக காணப்படுகின்றனர். இம்மக்கள் காணி, கணியன், காணிக்கர், வேலன்மார், மலையரசன், முதலிய பல்வேறு பெயர்களால் அழைக்கபடுகின்றனர். காணிக்காரன் என்பதன் பொருள் நிலத்துக்குச் சொந்தக்காரன் என்பதாகும். கன்னியாகுமரியில் பேச்சிப்பாறையை ஒட்டிய தச்சமலை, தோட்ட மலை, மாறா மலை,

தமிழ்நாட்டில் உள்ள தொன்மையான நகரங்களில் காஞ்சிபுரமும் ஒன்று. சிறப்பு மிக்க இந்நகரில் வரலாற்றுச் சிறப்புகள் மிக்க பல திருக்கோவில்கள் உள்ளன. காஞ்சி மாநகரின் நடுநாயகமாக விளங்கும் காமாட்சி அம்மன் திருக்கோவில் அருகில், வடக்கு மாடவீதியில் கலையழகு மிக்க கற்றளி திருக்கோவில் தமிழ்நாடு அரசு தொல்லியல் துறையால் பாதுகாக்காகப்பட்டு வரப்படுகிறது. இக்கோவில் “சொக்கீஷர் கோவில்” என்றும் “கௌசிகேசுவரர் கோவில்” என்றும் அழைக்கபடுகிறது. இங்கு எழுந்தருளியுள்ள இறைவனை உமாதேவியார் வழிபட்டு கருமை நிறம் மாறி பொன்னிறம் அடைந்ததால், இக்கோவில் இறைவன்

அதிகாலை 4.30 மணிக்கே நண்பர் ரவி அவர்கள் என்னை வீட்டின் அருகில் வந்து பிக்கப் செய்து கொண்டு கிளம்பினோம். வழியில் பசிக்கும் போது சாப்பிட அம்மாப்பேட்டை ஸ்பெஷல் அவல் சுண்டல் பார்சல் வாங்கிக் கொண்டு கிளம்பினோம். அயோத்தியா பட்டினத்தில் ஆசிரியர் கலை செல்வன் காருடன் காத்திருக்க , இருச்சக்கர வாகனத்தை ஸ்டேண்டில் போட்டு விட்டு காரில் எங்களின் பயணம் காலை 5.30 க்கு தொடங்கியது. வாழப்பாடி வழியாக முதலில் தம்மம்பட்டி நோக்கி நாங்கள் பயணம் செய்த வண்டி

தற்சார்பில் மிக முக்கியமான ஒன்று நம்ம ஊர் சந்தைகள். இச்சந்தைகள் பல வகைப்பட்டவை. வாரச்சந்தை, மாதச்சந்தை, வருடாந்திரச்சந்தை அதனுள் ஆட்டுச்சந்தை, மாட்டுச் சந்தை, காய்கறி சந்தை, பழச்சந்தை, இரும்புப் பொருட்களுக்கானச் சந்தை என பல கிராமங்களுக்கு பொதுவான ஒரு இடத்தில் நடந்து வருகிறது ! ஒரு காலத்தில் இச்சந்தைகள் மட்டுமே நாம் நம் வீட்டிற்கு வெளியில் பொருட்கள் வாங்கும் இடமாக இருந்தது. ஒரு 10-15 வருங்களுக்கு முன். பின்னர் மெல்ல மெல்ல மேற்கத்திய பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் வருகையால்

ஜம்முவில் 2009-2010 ஆம் ஆண்டில் நடந்த அகழ்வாய்வில்  முதன் முதலாக ஒரு ஸ்துபா கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. அது வெளித்தோற்றத்தில் நாகர்ஜுனகொண்டாவில் உள்ள ஸ்துபாவை போல உள்ளது. இது குசானர்களின் கட்டிடக்கலைக்கு ஒரு சான்றாக விளங்குகிறது. இங்கு அதை தவிர சுடுமண் பொம்மைகள், அலங்கரிக்கபட்ட பானை ஓடுகள், மணிகள், இரும்பு மற்றும் செம்பு பொருட்கள், இந்திய-கிரேக்க காசுகளும் கிடைத்துள்ளது. குப்தர்களின் காலத்திற்குப் பிறகும் இந்த இடம் செழிப்பாக இருந்ததற்கு இந்த புத்த ஸ்துபா ஒரு எடுத்துக்காட்டு. இங்கு உள்ள கலைப் பொருட்கள்