Team Heritager

கடந்த இரு மாதங்களாக சமணச் சின்னங்கள் உள்ள ஓணம்பாக்கம் கருப்பங்குன்று மலை மற்றும் வெடால் வடவாமுக அக்னீஸ்வரர் கோயிலுக்கு செல்ல வேண்டும் என திட்டமிட்டும் பல்வேறு காரணங்களால் கடைசி நேரத்தில் செல்ல இயலாமல் எங்கள் பயணத்தை தள்ளி வைத்து கொண்டே இருந்தோம். ஒரு வழியாக 22.07.2018, ஞாயிற்றுக்கிழமை அன்று, பிற்பகல் செல்வது என முடிவெடுத்து நண்பர்கள் ஹரிஷ் குமார், லோகேஷ், முரளி, ஜனா இவர்களுடன் திருக்கழுக்குன்றத்தில் இருந்து இரு சக்கர வாகனத்தில் ஓணம்பாக்கத்தை நோக்கி பயணம் தொடங்கியது.

மனிதகுல வாழ்வை நில அடிப்படையில் ஒப்பீட்டுப் பார்க்கையில் அது ஒருவரிடமிருந்து வேறுபட்டதாக அமைகின்றது. தொடக்க காலத்தில் நாகரிகமற்றுத் திரிந்த மனிதன் காலப்போக்கில் தம் அறிவின் முதிர்ச்சியால் நாகரிக வலைக்குள் நுழையத் தொடங்கினான். இதன் விளைவாக கற்காலத்தில் வாழ்ந்த மனிதனுக்கும், இக்காலத்தில் வாழும் மனிதனுக்குமிடையே மாற்றங்கள் பரவியுள்ளன என்பதைக் கண்கூடாகப் பார்க்க முடிகிறது. இருப்பினும் மனித வாழ்வில் விஞ்ஞான வளர்ச்சி ஏறுமுகங்கொண்டாலும் சில மனிதர்களின் வாழ்வு குவளை மலர் காட்சியாகவே அமைகின்றது. குறிப்பாகப் பெரும்பாலும் மலைவாழ் (பழங்குடியினர்), நரிக்குறவ

பாரம்பரியமிக்க நம் பைந்தமிழ் நாட்டில் ஐவகை நிலமக்களும் தமக்கென்று தனித்துவ குணத்துடன் கலை, பண்பாடு, தொழில்முறை, இறைவழிபாடு என்று செழுமையாய் வாழ்ந்திருந்தனர், மேலும் நமது சங்க இலக்கியங்களும் கோன் புரிந்த சாதனைகளையும் குடிமக்களின் நிலைப்பாட்டையும், அவர்களின் தொழில்கள், கலைகள், மொழிப்பற்று போன்றவற்றினை பறைசாற்றுகின்றது.   சங்க இலக்கியங்கள் கூறும் கலைகளில் பல சுவடழிந்தும் சில குற்றுயிரும் குலையுயிருமாக அழியும் நிலையை எதிர்நோக்கியுள்ளன. குறிஞ்சிநில மக்கள் சேயோனைத் துதித்து ஆடிய கூத்து குன்றக்குரவைக்கூத்து என்றும், முல்லைநில மாந்தர் மாயோனை

இந்த உலகின் மிகப்பெரிய வரம் – திருமணம்தான்! வாழ்நாளின் மிகப்பெரிய கடமையாக, லட்சியமாக, விருப்பமாக பெற்றோர்கள் கொண்டிருப்பதும் மகன் அல்லது மகளின் திருமணத்தையே! ஆனால், அந்த இரண்டு பெண்களுக்கும் திருமணம் செய்து வைக்க அப்பாவும் இல்லை; அம்மாவும் கிடையாது. அதுமட்டுமா? அந்தத் தேசத்தை ஆட்சி செய்த மன்னனின் மாணிக்கங்களான இவர்கள், இப்போது குடிசை வீட்டில் அல்லவா இருக்கிறார்கள்.   சேர, சோழ, பாண்டிய மன்னர்களைப் பகைத்துக் கொண்ட இந்த மன்னனை, மூவேந்தர்களும் கைகோத்து போரில் எதிர்த்தனர்; ஜெயித்தனர்.

குற்றங்களற்ற ஊரில் காவலர்களின் துணை தேவைப்படாது என்ற காரணத்துக்காகவே இங்கு மூடப்பட்ட காவல் நிலையங்கள் பல உள்ளன. அமைதியான சூழல், மகிழ்ச்சியான மக்கள் என நிரம்பியிருக்கும் தமிழ்நாட்டின் பல சிற்றூர்கள் காவல் நிலையங்களே இல்லாமலிருக்கின்றன. இது கொஞ்சம் விசித்திரமான சட்டம்தான். ஆனால், தருக்க அடிப்படையில் பார்க்கும்போது குற்றமில்லாத இடத்தில் காவல் நிலையம் தேவையில்லை என்பதே உறுதியாகிறது.   காவல்துறை மட்டுமின்றி, இது ஒரு அரசாங்கத்தின், அல்லது ஒரு ஊரின் எந்த ஒரு பொது சேவைத் துறைக்கும் பொருந்தும்.

எனது மோட்டார் பைக் பயணங்களில் தவறாமல் இடம் பெறுபவை, குலதெய்வங்கள். போகின்ற வழிநெடுகிலும் காணக்கிடப்பவை இச்சிறு தெய்வங்கள். தமிழ் சமூக படிமங்களில் நாட்டார் இலக்கியங்கள், நாட்டார் மொழி (வழக்காற்றியல்) நாட்டார் குலதெய்வங்கள் சுவாரஸ்யமானவைகள். அவைகள் கல்வெட்டுகளில் காணக்கிடைக்காதவைகள். தமிழ் வழி பாரம்பரியத்தில் மூன்று வகை தெய்வங்களைக் காணலாம். குலதெய்வங்கள், காவல் தெய்வங்கள், இஷ்ட தெய்வங்கள் எனச் சொல்லப்படுகிற, கருப்பு – குடும்பத்தில் ஒவ்வொருவருக்குமான முன்னோர் தெய்வம் ஆத்மா. இதில் குலதெயவங்களுகென்று நான் கண்டவை: (என் பயணத்தில் சேகரித்தவை

“அங்கோர் வாட்” என்றவுடன் நம் நினைவிற்க்கு வருவது அக்கோயிலின் கட்டக்கலை, நீர்மேலாண்மை முறை மற்றும் அதைக் கட்டிய மன்னனின் பெருமை போன்றவை மட்டுமே இவற்றை மட்டுமே நாம் பெருமையாக பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம். இதே மனநிலையில்தான் அனைத்து கற்கோயில்கலையும் கண்டு நாம் வியப்படைகிறோம். இத்தகைய பெருமைகளை மட்டுமே ஆய்வாளர்கள் பேசியும், எழுதியும் வருகிறார்களேயொழிய வரலாற்றின் மறுபகுதியைப் பற்றி பேசுவதில்லை அது கண்டுகொள்ளப்படாமலே இருக்கிறது. ஒரு பேரரசின் பெருமை என்பது அக்குடிமக்களின் வாழ்வாதாரம், கலை, பண்பாடு, போன்றவற்றை வைத்துத்தான் தீர்மானிக்க

தமிழ்ப் பெண்ணரசிக்கு மாதந்தோறும் விழா – ஸ்தபதி வே. இராமன், தொல்லியல் துறை (ஓய்வு) திருச்சி மாவட்டம் இலால்குடி வட்டம் மண்ணச்சநல்லூர்க்கு மேற்கேயுள்ள சிற்றூர் கோபுரப்பட்டி பழம் பெருமைவாய்ந்த மேற்றளிசுவரர் கோயிலும், பெருமாள்கோயிலும், அமைந்து தெய்வீக மணம் கமழும் ஊராக இன்றும் விளங்கிவருகிறது. இவ்வூர் பெருமாள் கோயிலுக்கருகில் வாழை, பூஞ்சோலை, செந்நெல் வயல்களுக்கிடையில் இயற்கையான சூழ்நிலையில் ஆயிரம் ஆண்டு பெருமை வாய்ந்த கட்டுமானக் கற்கோயில் ஒன்றினைக் காணமுடிகிறது. உத்தம சோழர் கலைமுறையிலான இக்கோவில் மேற்குப் பார்த்த பார்வையில்

முந்தைய நாளிலிருந்தே வானம் மேக மூட்டமாக இருந்தது. இரவில் இருந்தே இடைவிடாமல் நச நச வென மழை தூறிக் கொண்டு இருந்தது. காலையில் 7மணிக்கு ராயபுரம் ரயில் நிலையத்தில் இருந்து ராயபுரம் பகுதி மரபுச் சின்னங்களைக் காண நிவேதித்தா லூயிசால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டு இருந்த மரபு நடைக்கு வேளச்சேரி வீட்டில் இருந்து மழைக்கோட்டு குடை சகிதமாகக் காலை ஐந்து மணிக்கே கிளம்பியாயிற்று. சென்னை நகரின் ஒவ்வொரு இடமும், அதில் இருக்கும் சில கட்டிடங்களும் அதனதன் நூறு, ஆயிரம்

பேரையூர் மட்பாண்டத்தொழில்- முனவைர். ஜோ. பிரின்ஸ் அமெரிக்கன் கல்லூரி, மதுரை ராமநாதபுரம், கமுதி வட்டத்தில் அமைந்துள்ள பேரையூர் என்னும் சிற்றூரில் செய்யப்படும் மட்பாண்டங்களையும் அதனைச் செய்யும் மட்பாண்ட கலைஞர்களின் வாழ்வியலையும் ஆராய்வதே இவ்வாய்வின் நோக்கமாகக் கொள்ளப்படுகிறது. பேரையூரில் தயாரிக்கப்படும் மட்பாண்டங்களைப் பற்றி கள ஆய்வு செய்வதால் ஆய்வுக்களமாக பேரையூர் அமைகிறது. பேரையூர் பகுதி குயவர் மண்ணை முக்கிய ஆதாரமாகக் கொண்டு மண்பானை, சட்டி, மண் தொட்டி போன்ற பல மண்பாண்ட பொருள்களை வடிவமைக்கின்றனா. பரம்பரை பரம்பரையாக கள