கட்டுரைகள்

சில மாதங்களுக்கு முன்பு சமண பௌத்த தடய தேடலை திருச்சி லால்குடி பகுதியில் பல்லபுரம் மற்றும் நகர் ஆகிய கிராமங்களில் நடத்தினோம். திருச்சி – சிதம்பரம் தேசிய நெடுஞ்சாலையின் ஓரத்தில் கணகம்பீரமாக அமர்ந்து இருக்கும், இ.வெள்ளனூர் அருகில் இருந்த புத்தரைத் தேடுகையில் அவர் களவு போன விசயம் கேள்விப்பட்டு திரும்பிவிட்டோம். அடுத்த நாள் மீண்டும் அந்தக் கிராமத்திற்கு சென்று விசாரித்து வருவோம் எனச் சென்றபொழுது, மகிழ்ச்சியான தகவல்கள் கிடைத்தது சிலை சில வருடங்களுக்கு முன்பு திருடுபோனதும், அதனைக்

வெயில் சாயும் நேரம் என்றாலும் கதிரவன் சற்று காட்டமாகவே இருந்தது. பெரம்பூர் ரயில் நிலையத்தில் ரயில் ஏறி ஆவடி ரயில் நிலையத்தில் இறங்கினோம். இடது புற சந்தையைக் கடந்த பின் பேருந்து மற்றும் ஆட்டோக்கள் வந்தவண்ணம் இருந்தன. பச்சை அம்மன் ஆலயம் என்பதே அடையாளம். ஆட்டோவில் பத்து ரூபாய். சிறிது தூரம் கடந்த பின் இடம் வந்தது. இறங்கி நடக்க ஆரம்பித்தோம். நாம் தேடி வந்த இடம் பச்சை அம்மன் ஆலயத்திலிருந்து சற்று தூரம். கருங்கற்கள் நிறைந்த

ஐகொளெ அல்லது அய்கொளெ (Aihole) கர்நாடக மாநிலம், பாகல்கோட் மாவட்டத்தில் உள்ள இவ்வூர் ஒரு  வரலாற்றுச் சிறப்புபெற்ற சிற்றூர். சென்னையிலிருந்து அனந்தபூர், பல்லாரி வழியாகச் சென்றபோது கிட்டதட்ட 825 கி.மீ தொலைவில் அமைந்துள்ளது அய்கொளெ. கி.பி ஐந்தாம் நூற்றாண்டு காலத்திலிருந்து பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டுவரை கட்டப்பட்ட கிட்டத்தட்ட 70 க்கும் மேற்பட்ட கற்கோயில்களைக் கொண்டு சாளுக்கிய கட்டிடபாணிக்குச் சான்றாக விளங்குகிறது. சாளுக்கியர்களின் முதல் தலைநகர் என்னும் பெருமையைப் பெற்றது இந்த நகரம்.இதற்கு ஆரியபுரம் என்ற மற்றொரு பெயரும் இருந்திருக்கிறது.

ஒரு முறை வரலாற்றுத்தேடலில் ஈடுபட ஆரம்பித்தால் அதற்கு முடிவே கிடையாது என்றே சொல்லலாம். புதியதாக ஒன்றைத் தேடத் தோன்றும். அறியாத ஒன்றைப் பற்றி அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆவல் ஏற்படும். அந்த வகையில் ஒரு வரலாற்றை தேடிச் சென்றபோது ஏற்பட்ட அனுபவங்களின் தொகுப்புகள் தான் இந்தப் பதிவு. நம் அனைவருக்கும் ஒரு ஆசை இருக்கும் ஆயிரம் வருடம் பின்னோக்கி பயணிக்க வேண்டும் அப்பொழுது இருந்த நகரங்களையும், மக்களையும் அவர்களின் வாழ்வியில் முறைகளைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்

நாட்டார், கிராம தெய்வ வழிபாடு சங்க காலத்திலும் அதற்குப் பின்பும் தொடர்ந்தது. கிராமங்களில் இன்றும் வழிபாட்டில் இருக்கும் கன்னிமார் சாமிகளின் தொடர்ச்சியே வைதீக காலத்தில் சப்தமாதர் வழிபாடு. குடும்பங்களில் இறந்த கன்னிப்பெண்கள் கடவுளாக, குலதெய்வமாக, காவல் தெய்வமாகவே வணங்கப்பட்டனர். இவர்களே பின்னாட்களில் சப்த கன்னியர்களாக மாறினர் என்ற கருத்தும் உள்ளது. சங்ககால மக்கள் பல தெய்வத் தொகுதியில் நம்பிக்கை உடையவர்கள். அத்தெய்வங்களின் உருவங்களைச் சித்திரங்களாக எழுதியே வணங்கி வந்தனர். அதுவே பின்னாட்களில் உருவ வழிபாடாக மாற்றம் பெற்றது.