கட்டுரைகள்

கிழக்கிந்திய தோல்: தமிழகத்தின் உலகளாவிய அடையாளம் – ஒரு வரலாற்றுப் பயணம் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் பிற்பாதியில், மெட்ராஸ் மாகாணத்தின் புழுதி படிந்த சாலைகளில் ஒரு புதிய வணிகக் காற்று வீசத் தொடங்கியது. அது வெறும் வணிகமல்ல, ஒரு தேசத்தின் பொருளாதாரத்தையே புரட்டிப் போடப்போகும் ஒரு தோல் பதனிடும் புரட்சி. ‘ஈ.ஐ. லெதர்’ (E.I. Leather) என்று சுருக்கமாக அழைக்கப்படும் ‘ஈஸ்ட் இந்தியா லெதர்’ (East India Leather), இன்று உலகத்தரம் வாய்ந்த சொகுசுப் பொருட்களின் உயிர்நாடியாகத் திகழ்கிறது.

தமிழகத்தின் மேற்குச் சீமை எனப்படும் கொங்கு நாடு, எப்போதுமே தன் மடியில் ஏதோ ஒரு அதிசயத்தைத் தாங்கி நிற்கும். நொய்யல் ஆற்றின் கரையில் எழுந்த கோயம்புத்தூர், ஒரு காலத்தில் ‘தென்னிந்தியாவின் மான்செஸ்டர்’ என்று புகழப்பட்டதற்கு அதன் மண்ணில் விளைந்த வெண் தங்கமான பருத்தி மட்டுமே காரணமல்ல; அந்தப் பருத்தியைப் பட்டுடன் கோர்த்து, கலைநயமிக்க ‘கோரா’ உடைகளாக மாற்றிய அந்த மாயக்கலைஞர்களின் கைவண்ணமும்தான். இன்று உலகளவில் புகழ்பெற்ற ‘கோவை கோரா காட்டன்’ (Kovai Cora Cotton) என்பது வெறும்

காவிரி நதியின் கிளை நதியான அரசலாற்றின் கரையில் அமைதியாக வீற்றிருக்கிறது சுவாமிமலை. முருகப்பெருமான் தனது தந்தையான சிவபெருமானுக்கே ‘ஓம்’ எனும் பிரணவ மந்திரத்தின் பொருளை உபதேசித்த புண்ணிய பூமி இது. ஆன்மீகச் சிறப்பிற்கு பெயர் பெற்ற இந்த ஊர், இன்று உலக அரங்கில் தனக்கென ஒரு தனி சிம்மாசனத்தை அமைத்துக் கொண்டுள்ளது. அதற்குக் காரணம், அங்கு வசிக்கும் சிற்பிகளின் கைகளில் உயிர்பெறும் ‘சுவாமிமலை வெண்கலச் சிலைகள்’ (Swamimalai Bronze Icons). வெறும் உலோகக் கலவையாகத் தொடங்கும் ஒரு

தெற்கே முக்கடல் சங்கமிக்கும் குமரி முனையில், மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் சாரலும் அரபிக்கடலின் உப்புக்காற்றும் கைகோர்க்கும் ஓரிடத்தில், வானத்தை முட்டி நிற்கும் ஒரு பச்சைத் தூண் கூட்டம் இருக்கிறது. அவை வெறும் தென்னை மரங்கள் அல்ல; அவை கன்னியாகுமரி மண்ணின் அசைக்க முடியாத வாழ்வாதாரச் சின்னங்கள். ‘ஈத்தாமொழி நெட்டைத் தென்னை’ (Eathomozhy Tall Coconut) என்று உலகமே வியந்து நோக்கும் இந்தத் தென்னை ரகம், இன்று புவிசார் குறியீடு (GI Tag) பெற்றுத் தமிழகத்தின் பெருமையாகத் திகழ்கிறது.

காவேரி ஆறு பாய்ந்து வளம் செழிக்கச் செய்யும் சோழ மண்டலத்தின் இதயப் பகுதியில், கலைகளின் இருப்பிடமாகத் திகழ்வது தஞ்சாவூர். அங்குள்ள பெரிய கோயிலின் கம்பீரத்திற்கு இணையாக, உலகெங்கிலும் உள்ள மக்களின் வரவேற்பைப் பெற்ற ஒரு கலைப்பொருள் உண்டென்றால், அது ‘தஞ்சாவூர் பொம்மை’. தலையாட்டும் பொம்மையைக் கண்டாலே ஒருவித மழலைத் தனமான மகிழ்ச்சி நம்மைத் தொற்றிக் கொள்ளும். ஆனால், இந்த ஆடும் பொம்மைகளுக்குப் பின்னால் பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகால வரலாறு, இயற்பியல் நுட்பங்கள் மற்றும் மராட்டிய மன்னர்களின் கலை ஆர்வம்

நீல மலைகளின் மடியில், பனிமூட்டங்கள் தாழ்ந்து வந்து தேயிலைச் செடிகளை முத்தமிடும் ஒரு காலைப் பொழுதை கற்பனை செய்து பாருங்கள். அந்த மெல்லிய குளிரில், ஒரு கோப்பை தேயிலைச் சாற்றின் மணம் உங்கள் நாசியைத் துளைக்கும்போது, அது வெறும் பானமாகத் தெரிவதில்லை; அது ஒரு சகாப்தத்தின் கதையைச் சொல்கிறது. ‘நீலகிரி தேயிலை’ (Nilgiri Tea) என்று இன்று நாம் கொண்டாடும் இந்தத் திரவத் தங்கம், தென்னிந்தியாவின் வரலாற்றுப் பக்கங்களில் ரத்தமும், வியர்வையும், விடாமுயற்சியும் கலந்த ஒரு காவியமாகும்.