கட்டுரைகள்

தற்கால அரசியல் சூழலில் ‘திராவிடம்’ என்ற சொல் கால்டுவெல் அல்லது 20-ஆம் நூற்றாண்டு அரசியல் தலைவர்களால் உருவாக்கப்பட்டதாக ஒரு பொதுவான கருத்து நிலவுகிறது. ஆனால், 18-ஆம் நூற்றாண்டிலேயே (1705–1742) வாழ்ந்த தாயுமானவர் சாமிகள், இச்சொல்லைத் தமிழைக் குறிக்கும் சொல்லாகத் தனது பாடல்களில் கையாண்டுள்ளார். இவர் தமிழ்நாட்டின் நாகப்பட்டினம் மாவட்டத்தில், ‘திருமறைக்காடு’ எனப் போற்றப்படும் வேதாரண்யத்தில் சைவ வேளாளர் மரபில் பிறந்தார். இவருடைய தந்தையார் கேடிலியப்ப பிள்ளை மற்றும் தாயார் கெசவல்லி அம்மையார் ஆவர். இவர் தமிழ் மற்றும்

சிலர் பாண்டுரங்கன் என்ற பெயர் வைணவப் பெயர், வைணவப் பெயர்கள் தமிழோடு தொடர்பில்லை என்று கூறுவதுண்டு. ஆனால், ஆழமான சொல்லாய்வும் பழந்தமிழ் இலக்கியச் சான்றுகளும் இப்பெயர் தமிழ் மரபோடு, குறிப்பாகச் சைவத்தோடு எவ்வளவு நெருங்கிய தொடர்புடையது என்பதைத் தெளிவாக விளக்குகின்றன. சங்கப் புலவர் பாண்டுரங்கனார் சங்கப் புலவர்கள் வரிசையில் “பாண்டுரங்கனார்” என்ற பெயர் மிகவும் தனித்துவமானது. நற்றிணையின் 295-ஆம் பாடலை இயற்றிய இவர் மதுரைப் பகுதியைச் சேர்ந்தவராகக் கருதப்படுகிறார். சங்க காலத்தில் பெயர்கள் பெரும்பாலும் திணை, சார்ந்திருக்கும்

பொதுயுகம் (கி.பி) 1 முதல் 3 ஆம் நூற்றாண்டு வரையிலான காலகட்டத்தில் எகிப்தில் இந்தியர்கள், குறிப்பாகப் பழந்தமிழர்கள் வாழ்ந்ததற்கான புதிய மற்றும் வியக்கத்தக்க தொல்லியல் சான்றுகளை சார்லட் ஷ்மிட் (Charlotte Schmid) மற்றும் இங்கோ ஸ்ட்ராவ் (Ingo Strauch) ஆகியோரின் ஆய்வுகளின் அடிப்படையில் அமைந்துள்ள இத்தரவுகள், பண்டைய உலக வரலாற்றில் பெரும் திருப்புமுனையாக அமைந்துள்ளன. எகிப்தின் புகழ்பெற்ற ‘மன்னர்களின் பள்ளத்தாக்கில்’ (Valley of the Kings) சமீபத்தில் நிகழ்த்தப்பட்ட அகழாய்வுகள் மற்றும் கல்வெட்டியல் ஆய்வுகளில், ஆறு வெவ்வேறு

தேவிகாபுரம் சிற்பங்கள் முருகப் பெருமானின் தொன்மமும், வள்ளி திருமணத்தின் கருங்கல் காவியமும் தமிழ்நாட்டின் தொன்மை வாய்ந்த ஆன்மீகத் தலங்களில் ஒன்று தேவிகாபுரம். இங்குள்ள கோயில்களின் கட்டிடக்கலையும், சிற்பக்கலையும் தமிழர்களின் கலைத்திறனுக்குச் சான்றாக காலத்தை வென்று நிற்கின்றன. குறிப்பாக, தேவிகாபுரம் சிற்பங்களில் முருகப் பெருமானின் தோற்றமும், அவனது காதல் காவியமான வள்ளி திருமண வரலாறும் மிக நுட்பமாக கல்லில் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. வெறும் கற்களாக மட்டுமில்லாமல், புராணக் கதைகளைச் சொல்லும் கல்வெட்டுகளாகவும், சித்திரக் கதைகளாகவும் இச்சிற்பங்கள் விளங்குகின்றன. இந்த கட்டுரையில்

தமிழக வரலாற்று நெடுகிலும் பல மன்னர்கள் வீரம் செறிந்தவர்களாகவும், அதே சமயம் ஆழ்ந்த ஆன்மீக மற்றும் தத்துவ அறிவு கொண்டவர்களாகவும் திகழ்ந்துள்ளனர். அவர்களுள் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கவர் ஆச்சாரிய சுந்தர பாண்டியர் ஆவார். இவர் பண்டைய தமிழகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு தலைசிறந்த அத்வைத தத்துவஞானியாகவும், வரலாற்று ஆய்வாளர்களால் ‘பட்டர்’ (Bhatta) என்று அறியப்படுபவராகவும் விளங்குகிறார். வரலாற்று மரபுகள் மற்றும் செவிவழிச் செய்திகளின்படி, இந்தத் தத்துவஞானி பாண்டிய நாட்டை ஆண்ட மன்னராகவே அறியப்படுகிறார். இவருக்கு ‘பாண்டியராஜ குப்ஜவர்தனன்’ (Pandyaraja Kubjavardhana),

‘புராணம்’ என்ற சொல்லைக் கேட்ட மாத்திரத்தில், இன்று நம் நினைவுக்கு வருவது தெய்வங்களின் திருவிளையாடல்களும், இதிகாசக் கிளைக்கதைகளும், பக்தி இலக்கியங்களும்தான். ஆனால், பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய பழந்தமிழர் மரபில் ‘புராணம்’ என்ற சொல்லுக்கு இருந்த பொருளே வேறு. சங்க காலத்தில், குறிப்பாக இடைச்சங்க காலத்தில் எழுதப்பட்ட புராணங்கள் என்பவை கற்பனைக் கதைகள் அல்ல; அவை மொழியின் ஆழத்தையும், அறிவியலையும் பேசும் அரிய இலக்கண நூல்கள். கபாடபுரத்தைத் தலைநகராகக் கொண்டு இயங்கியதாகக் கருதப்படும் இடைச்சங்க காலத்தில் (Middle Sangam)

இல்லற வாழ்வில் காதலும் தனிமையும் எவ்வளவு அழகோ, அதே அளவு அழகானது மழலைச் செல்வம். கணவன், மனைவி என இருவர் மட்டுமே நிறைந்திருந்த காதல் உலகிற்குள் ஒரு குழந்தை நுழையும்போது, அந்தச் சூழல் முற்றிலும் மாறுகிறது. ‘காதலர்கள்’ என்ற நிலையிலிருந்து ‘பெற்றோர்’ என்ற உன்னத நிலைக்கு அவர்கள் உயர்கிறார்கள். அந்தத் தருணத்தில், தங்களின் தனிமையான நேரத்தை இந்தக் குழந்தை பறித்துவிட்டதே என்ற செல்லக் கோபம் ஒரு தாய்க்கு வருவது இயல்பு. இந்த நுட்பமான உளவியலை, பலப்பட்டடைச் சொக்கநாதப்